ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ

I am on the run

2009-02-02T08:35:00.002+02:00

Αγαπητοί αναγνώστες! Λόγω μετακόμισης αυτό το ιστολόγιο ίσως να αργήσει να ξανασηκώσει ανάρτηση. Μόλις όμως λυθούν τα προβλήματα μεταφοράς της ADSL, όπως και των άπειρων μικροπραγμάτων που πρέπει να μεταφερθούν - καθαριστούν - τακτοποιηθούν (την τύχη μου μέσα), θα είμαι πάλι κοντά σας φρέσκος, ανανεωμένος και υπό κατάρρευση! Στο μεταξύ θα παρακολουθώ τα ιστολόγια σας με κάθε ευκαιρία καθώς σε πολλά από τα οποία έχω εθιστεί ανεπανόρθωτα!

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλους!

ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΕΓΕΡΣΙΣ...

2009-01-13T15:04:00.006+02:00

Θα μας τρελάνει τελείως το Κόμμα; Έντάξει, μια ροπή τα τελευταία χρόνια στο συντηρητισμό και τα πατριωτικά ιδεώδη την είχε, στις πορείες κλεινόταν στον εαυτό του, με τα άλλα αριστερά κομματάκια δε μίλαγε, με τους αναρχικούς πέφτανε μερικές ψιλές, αλλά τέτοια ταύτιση με τις απόψεις του ΛΑΟΣ δεν την είδα να έρχεται. Τώρα πάλι, μπορεί εγώ να κοιμόμουν και να ονειρευόμουν ότι παρά τα ελαττώματά του, υπάρχει στη βουλή ένα Κομουνιστικό Κόμμα, έτσι για να λέμε βρε αδερφέ. Πούτσες.

Διαβάστε ΕΔΩ και φρίξτε.

Κρίμα τα σφυροδρέπανα και τα γαρύφαλλα, κρίμα το μπόι σου καλε (άσχετο).
"Κ"ΚΕ, ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΣΟΥ Λ.Α.Ο.ΤΙΑΝΕ...
Αν περνάτε από Περισσό και ακούτε τριξήματα, δεν είναι από τον ηλεκτρικό, τα κόκκαλα του Μπελογιάννη είναι.

Αφιερωμένο σε αγανακτισμένα συντρόφια και αγουροξυπνημένους ψηφοφόρους.

ΥΓ: Φυσικά και το παραπάνω διήγημα, αν και εμετικό, από μόνο του δεν λέει τίποτα. Η αγανάκτηση του γράφοντα σχετίζεται με τη στάση του "Κ"ΚΕ αυτές τις μέρες του κοινωνικού ξεσπάσματος και με το πως το κόμμα διαχειρίστηκε την κατάσταση λασπολογώντας παρέα με το φασισταριό σε βάρος ενός άλλου αριστερού κόμματος (μπας και κερδίσει κάνα ψηφουλάκι από καμιά θείτσα) και προβάλλοντας το μοντέλο του μπάτσου-εργαζόμενου (γιατί, αυτοί δεν ψηφίζουν;), ενώ θα μπορούσε (λέμε τώρα) να αναδειχθεί σε βασικό παράγοντα κοινωνικής ανατροπής like the good old times.
Αιδώς Αργείοι.

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΠΑΤΣΟΙ ΘΑ ΗΜΑΣΤΕ ΑΠΑΤΣΙ

2009-01-10T12:14:00.005+02:00

Από τη ζούγκλα της Τσιάπας στη ζούγκλα της Αθήνας. Gracias Subcomandante...

Υπάρχει κάτι που πρέπει να γίνει σαφές: Ο διαχωρισμός μεταξύ της αστυνομίας ως συντεταγμένο σώμα και των αστυνομικών που ως άτομα το απαρτίζουν. Η διαφοροποίηση ανθρώπου και μάζας. Κανένας λογικός, μη αιμοδιψής άνθρωπος δεν επικροτεί τον τραυματισμό του ανθρώπου - αστυνομικού όπως και φυσικά δεν μπαίνει σε διαδικασία να κάνει σύγκριση με την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου από το συνάδελφό του. Πρόκειται για δυο μη ανεξάρτητα, πλην όμως τελείως διαφορετικά γεγονότα. Στη μια περίπτωση έχουμε την κορύφωση μιας επαναλαμβανόμενης και διαρκούς βίας και κατάχρησης εξουσίας από τα άνω, ενώ στην άλλη ένα παντελώς αδικαιολόγητο χτύπημα από μια συγκεκριμένη ομάδα κουμπουροφόρων αγνώστων λοιπών στοιχείων, που το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί να ταυτιστεί με οποιουσδήποτε εξεγερμένους διαδηλωτές, οποιασδήποτε απόχρωσης. Ενέργειες σαν κι αυτή το μόνο που εξυπηρετούνε είναι η προσπάθεια "θυματοποίησης" της αστυνομίας από κονδυλοφόρους και φασίστες που σε άριστη συνεργασία ανέλαβαν την αποχαύνωση της πλέμπας από τα χαζοκούτια. Δεν τα καταφέρνουν όμως. Ο αστυνομικός είναι θύμα. Η αστυνομία όχι. Η αστυνομία είναι ένας οργανωμένος κατασταλτικός μηχανισμός, που αφενός πουλάει νταβαντζηλίκι, εμπλεκόμενος σε κάθε είδους ποινικά κολάσιμη πράξη από αυτές που διατείνεται ότι μας προστατεύει, αφετέρου αποτελεί την ασφαλιστική δικλείδα ενός ληστρικού, στην ουσία του βαθειά αντιδημοκρατικού και ανελεύθερου κράτους, με σκοπό την τρομοκράτηση και την εν τη γενέση κατάπνιξη κάθε αντίδρασης από τα μη διαβρωμένα και υγιή κομμάτια της κοινωνίας μας. Και για του λόγου το αληθές το παρακάτω βίντεο από το πολύ καλό tvxs.gr. Δώστε βάση στη συγκλονιστική αλληλεγγύη του μαγαζάτορα(ναι, υπάρχουν και νοικοκυραίοι που είναι πρώτα άνθρωποι και μετά ιδιοκτήτες) και του δασκάλου.

Μετά από αυτό ο μοναδικός χαιρετισμός που έχω να προσφέρω είναι:

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ...

2008-12-27T14:35:00.007+02:00

Η παρακάτω ευχή ποτέ δεν είχε μεγαλύτερη σημασία...

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

ΠΡΟΒΑΤΟΚΑΤΣΙΕΣ

2008-12-11T18:37:00.003+02:00

Είναι τεράστια η διαφορά στο επίπεδο ενημέρωσης μεταξύ παραδοσιακού τύπου και διαδικτύου. Σιγά το νέο θα μου πείτε, αλλά στην προκειμένη περίπτωση η προπαγάνδα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, καθώς τα γεγονότα δεν είναι καθόλου διφορούμενα, ηθικά ή άλλα διλήμματα απλά δεν υπάρχουν. Μπάτσοι σκοτώνουν ένα παιδί. Τόσο απλό και τόσο αποτρόπαιο και φρικτό, που παραπάνω ανάλυση δεν παίρνει. Τώρα για να διαστρεβλώσει κάποιος αυτή την απλή πραγματικότητα, είτε αυτός λέγεται κανάλι είτε λέγεται δικηγόρος χρειάζεται ένα και μόνο πράγμα. Τεράστιο θράσος. Και όσον αφορά το δικηγόρο τα πράγματα είναι εύκολα. Βρέθηκε ο ειδικός. Θρασίμι από τα λίγα. Όσον αφορά όμως την προβολή της υπόθεσης από τα μέσα χρειαζόταν λίγη γκεμπελική μαστοριά.

Αν κάνουμε μια αναγωγή των γεγονότων σε επίπεδο δημοσκοπήσεων (όρος που για τον περισσότερο κόσμο δε σημαίνει απολύτως τίποτα αλλά για τα κανάλια σημαίνει τα πάντα), θα διαπιστώσουμε ότι σε μια σύγκριση των μπάτσων με τους διαδηλωτές-κουκουλοφόρους (έννοιες ταυτόσημες στη σύγχρονη τηλεοπτική γλώσσα) οι μπάτσοι υπό τις παρούσες συνθήκες δε θα τράβαγαν μία (θα συγκέντρωναν πολλές αρνητικές γνώμες το λένε αυτό). Χρειαζόταν λοιπόν ένας τρίτος πόλος, οι καταστηματάρχες (μεσαίος χώρος αν προτιμάτε). Έλα όμως που οι επιθέσεις κουκουλοφόρων κατά κανόνα επικεντρώνονται σε μπάτσους, τράπεζες (περισσότερες αρνητικές γνώμες και από τους μπάτσους) και πολυτελή αυτοκίνητα (από πίτα που δεν τρως τι σε μέλει κι αν καεί). Έτσι λοιπόν οι επιθέσεις στα μαγαζιά ανθρώπων που το "κοινό" θα ταυτιζόταν μαζί τους και θα άμβλυναν επικοινωνιακά την εικόνα των οργισμένων διαδηλωτών χρειαζόταν μια κάποια βοήθεια. Αυτά δεν είναι πράγματα καινούρια ούτε για τη χώρα μας ούτε για την εποχή μας. Η αστυνομία ξέρει από αυτά. Που όμως βασίστηκαν και δεν ανησύχησαν ότι θα γίνουν ρόμπα; Στις εξαίρετες ικανότητες της ΕΛ.ΑΣ. και στη διακριτικότητα και ευφυΐα των οργάνων τις; Μάλλον όχι.

Βασίστηκαν στην κάλυψη από τα ΜΜΕ όπως τόσες φορές στο παρελθόν. Και την είχαν απλόχερη. Και το είδαμε. Ο θρήνος (δικαιολογημένος φυσικά) του ανθρώπου που έπαθε χοντρή ζημιά και στη χειρότερη εποχή, μεθοδικά και ύπουλα κάλυψε το θρήνο των ανθρώπων, που έχασαν από μια δολοφονική ενέργεια ένα παιδί και δεν βγήκαν στα κανάλια να διασυρθούν από τα κάθε είδους αθύρματα που ευδοκιμούν εκεί. Και το να είσαι αξιοπρεπής στην τηλεοπτική γλώσσα ισοδυναμεί με ανυπαρξία. Αν δεν σπαράζεις live το κλάμα σου δεν έχει αξία, δεν είναι εμπορεύσιμο. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται οι διαμορφωτές συνειδήσεων από τις γραφειάρες τους στα κανάλια.

Οι καιροί όμως αλλάζουν και η ενημέρωση βρίσκει μέσω του διαδικτύου εναλακτικές διαδρομές. Τα ντοκουμέντα πια δεν πνίγονται τόσο εύκολα. Οι προβοκάτορες ξεβρακώνονται. Απολαύστε τους.

πηγή: jungle-report.blogspot.com

Η πλατεία ήταν γεμάτη...

2008-12-08T21:20:00.004+02:00

Πλατεία Εξαρχείων Κυριακή βράδυ. Σκηνικό σύρραξης. Νιώθω σαν να μπήκα στις ειδήσεις αλλά μάλλον μπήκα στην πραγματικότητα. Δεν μπορούσα να κάτσω σπίτι. Οι ανταποκρίσεις των ταμπουρωμένων πίσω από τα ΜΑΤ ρεπόρτερ και οι απόψεις του Κύρτσου και του Χατζηνικολάου δε με αφορούν καθόλου, πόσω μάλλον των λαοτιανών καρναβαλιστών. Ήρθα με τα πόδια. Ένα παράξενο μείγμα δακρυγόνου, οργής και Χριστουγέννων επικρατεί στην ατμόσφαιρα. Ο "Κάβουρας" ανοιχτός. Το ίδιο και το "Διπλό" και το παρακείμενο προποτζίδικο. Διαστήματα ανήσυχης ηρεμίας εναλλάσσονται με συγκρούσεις με τους μπάτσους χωρίς νικητές και χαμένους. Φλεγόμενοι κάδοι και πέτρες παντού. Πρίν έρθω κάποιος στην τηλεόραση αναρρωτιώτανε πως βρέθηκαν τόσες πέτρες στο κέντρο της Αθήνας. Μάλλον δε θα είχε προσέξει πως η πόλη μας είναι φτιαγμένη από τσιμέντο.

Τι κάνω εδώ; Δεν νομίζω να πετάξω πέτρα σε κανέναν, αλλά δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε ιδεολογικούς λόγους ή αν δεν εμπιστεύομαι το σημάδι μου και φοβάμαι μην ανοίξω κανένα φίλιο κεφάλι. Μήπως είμαι ένας μικροαστός τουρίστας που ήρθε να κάνει επαναστατική αναψυχή; Αν είμαι, κάτι που αρνούμαι αλλά δεν ξέρω αν έχω δίκιο, τότε δεν είμαι ο μόνος. Είμαι εδώ για να προσθέσω ένα ακόμα άτομο στο πλήθος των ανθρώπων που η αγανάκτηση για τον άδικο θάνατο έφερε στους δρόμους. Καμιά καθοδήγηση, καμιά υποκίνηση. Το καύσιμο χυνόταν για μήνες (ίσως και χρόνια) στους δρόμους και μια σπίθα ήταν αρκετή. Η κοινωνία ενάντια στο κράτος, το κράτος ενάντια στην κοινωνία. Δεν είμαι εδώ για να κάψω τα μαγαζιά των "νοικοκυραίων", δεν είμαι καν εδώ για να ρίξω πέτρες στους μπάτσους. Είμαι εδώ για να μην είμαι στον καναπέ. Είναι η μικρή, προσωπική μου πράξη αντίδρασης. Είναι κάτι και πάντα το κάτι είναι λίγο περισσότερο από το τίποτα.

Η Αθήνα φλέγεται. Οι μπάτσοι με μια δυναμική κίνηση καταλαμβάνουν την πλατεία. Σκορπίζουμε μέσα σε ένα σύννεφο δακρυγόνων. Δεν βλέπω και δεν μπορώ να αναπνεύσω. Βαδίζω γρήγορα προς πιο ανοιχτά σημεία. Ο ιδρώτας στο μέτωπό μου καίει. Τυπικά δεν έχω κάνει κάτι παράνομο αλλά αυτό λίγη σημασία έχει τώρα. Δεν είμαι στον καναπέ μου και αυτό με κάνει εχθρό του κράτους. Αν με πιάσουν κινδυνεύω. Μετά από κάποιες κινήσεις τακτικής στα γύρω στενά επιστρέφουμε στην πλατεία. Οι αναμμένοι κάδοι προσφέρουν κάποια ανακούφιση στα δακρυσμένα μάτια. Τα καμμένα σκουπίδια μυρίζουν ευχάριστα κάτι τέτοιες ώρες.

Δεν πιστεύω στην τυφλή καταστροφή αντικειμένων και κτιρίων και σίγουρα αν είχα μαγαζί δε θα ήθελα να καιγόταν. Καταλαβαίνω τη συντριβή των καταστηματαρχών, αρνούμαι όμως να δεχτώ τη χρησιμοποίηση της απόγνωσης λίγων σαν μέσο καταστολής της αγανάκτησης των πολλών. Πιστεύω πως χωρίς δυναμική αντίδραση, έστω και βάνδαλη, έστω και ανώριμη, η ανοχή της κοινωνίας μας θα νομιμοποιούσε εγκλήματα σαν τη δολοφονία του παιδιού. Και αυτό θα ήταν ακόμα μια ήττα από τις πολλές.

Επιστρέφω τώρα σπίτι στον καναπέ μου. Τα δακρυγόνα μου έκαψαν τα μάτια αλλά τουλάχιστον η τηλεόραση δε μου έκαψε το μυαλό. Θα επιστρέψω στο δρόμο. Δεν τελειώσαμε ακόμα...

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

2008-11-20T17:04:00.002+02:00

Ακολουθεί αναδημοσίευση από το ιστολόγιο "ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ".
Υπογραφές εδώ.

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ....

2008-11-14T18:34:00.003+02:00

Ο ΜΥΘΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!!

Όπως ανακάλυψα μετά από εκτεταμένη επιστημονική ανάλυση (ή the hard way αν προτιμάτε) ο μύθος του κόμη Μητσοτάκουλα είναι πέρα για πέρα υπαρκτός. Δεν είναι τυχαίο ότι έξι μόλις μέρες μετά την ανάρτηση και δύο μετά τα ενενηντάχρονα του ακατανόμαστου στουκάρω με το άμοιρο το αμαξάκι μου μετωπικά με άλλο όχημα σε επικίνδυνη στροφή της λεωφόρου Σαρωνίδας - Αναβύσσου. Ευτυχώς όλοι σώοι και αβλαβείς γιατί όπως απέδειξε η έρευνα μου η γκαντεμιά του αναφερόμενου είναι της μορφής "σε αφήνω ζωντανό για να κλαις τα χάλια σου... χεχεχε). Μετά από σύντομο έλεγχο διαπίστωσα ότι ο άλλος οδηγός δεν είχε κάνει ανάρτηση τέτοιου περιεχομένου αλλά απλά του έφυγε λίγο στη στροφή, ένας οπωσδήποτε περισσότερο ικανοποιητικός λόγος για τροχαίο από τον δικό μου. Ελπίζω μόνο η ασφαλιστική του να μην ανακαλύψει το μπλογκ μου και αρνηθεί να με αποζημιώσει, όχι πως θα την αδικούσα, τέτοιος μαλάκας που είμαι!

Εύχομαι δε, αυτή η ανάρτηση να λειτουργήσει εξορκιστικώς και ανανεωτικώς, έτσι ώστε να ξεκολήσει λίγο το μυαλό μου και να αρχίσω να γράφω πιο συχνά, επιστρέφοντας στις παλιές καλές μέρες που οι φίλοι του μπλογκ παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που γράφω συνήθως.

Τέλος, έχω την ανάγκη να απολογηθώ στους: αθεόφοβο, niemandsrose, blogoulis, vasikos metoxos, spoul, άλλο, ν.α. λάμπη και λωτοφάγο γιατί αφενώς μπορεί να ανυσήχησα κάποιους και αφετέρου άφησα αναπάντητα τα σχόλιά τους, πράγμα που δεν το συνηθίζω.

Και επειδή υπάρχουν σε αυτή τη χώρα άνθρωποι με πραγματικά προβλήματα για τους οποίους μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ, αφιερωμένο ολόψυχα στον δίκαιο αγώνα τους.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι στις φυλακές κανείς μας δεν είναι ελεύθερος.

THE MYTH-BUSTING POST

2008-10-14T18:00:00.002+03:00

Επειδή αυτές τις μέρες δεν έχω το μυαλό να γράψω κάτι της προκοπής (όχι ότι είχα τις άλλες μέρες αλλά λέμε τώρα) σε αυτό το post θα πειραματιστούμε πάνω στη μεταφυσική. Χρησιμοποιώντας το ιστολόγιο τούτο ως εργαστήριο σαδιστικών πειραμάτων, μιας και το CERN αυτή την περιόδο είναι ρεζερβέ, θα αναρτήσω την κάτωθι φωτογραφία και θα περιμένω με υπομονή (και τρόμο δε σας το κρύβω) να μελετήσω τις επιπτώσεις της πράξης μου μέχρι το επόμενο post. Λογικά όλα θα πάνε καλά και ένας ακόμα μύθος θα κατρακυλήσει στη μαύρη χοάνη της λαϊκής φαντασιοπληξίας. Αν πάντως δεν ξαναποστάρω μέχρι το τέλος του μήνα καλέστε την πυροσβεστική. Έχοντας κάνει backup στον υπολογιστή και διαθήκη στο συμβολαιογράφο δημοσιεύω:

PS: Γενναιότητα ή τρέλα? Εσείς θα μου πείτε. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι δύσκολα μπορείς να βρεις καλές φωτογραφίες του Μητσοτάκη (είπα και το όνομα, προφανώς πάω γυρεύοντας!) στο διαδίκτυο. Γιατί άραγε;

PS2: Ενδιαφέροντα πράγματα για τον Μητσοτάκη (ορίστε το ξαναείπα) μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

PS3: Wish me luck...

3 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ...

2008-09-10T23:15:00.003+03:00

Αρπάζοντας τη σκυτάλη από το φίλο blogouli παρουσιάζω σήμερα μια μουσική ανάρτηση με τραγούδια που αγαπήσαμε πριν 10 χρόνια, το έτος Κυρίου 1998 (πάνω - κάτω) δηλαδή. Τη βρίσκω πολύ συμπαθητική ιδέα και προτείνω να κάνουμε και αντίστοιχο παιχνίδι με 20 ή και 30 χρόνια πριν (για τα 30 εγώ μπορώ να βάλω κάτι ωραία νανουρίσματα που θυμάμαι, ενώ για τα 20 τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα) . Σαν ακοινώνητος που είμαι δεν καλώ κανέναν προσωπικά να πάρει από μένα τη σκυτάλη, αλλά σε όποιον αναγνώστη τον ιντριγκάρει η ιδέα, έχω να πω go for it.

Τα τραγούδια που διάλεξα δεν έχουν κανένα κοινό (πέρα από τη δεκαετία ωρίμανσής τους), αφενός για λόγους βιοποικιλότητας και αφετέρου γιατί το καθένα από αυτά ακουμπάει κάποιες από τις ευαίσθητες χορδές μου (έχω πολλές χορδές, σαν τις άρπες). Αν κάτι είναι παρήγορο σε αυτή την ιστορία είναι πως τα τραγούδια αυτά ακούγονται σαν να γραφτήκαν χθες, κάτι που μπορεί να σημαίνει είτε πως δεν ξέρω να μετράω, είτε πως μια δεκαετία δεν είναι και κάνα μεγάλο διάστημα, οπότε να μην αγχώνομαι πως με πήραν δα και τα χρόνια.

Αρκετά όμως με τον αυτοσαρκασμό, το λόγο έχει η μουσική.

1. PLACEBO - EVERY YOU EVERY ME

Sucker love is heaven sent.
You pucker up, our passion's spent.
My hearts a tart, your body's rent.
My body's broken, yours is bent.

Carve your name into my arm.
Instead of stressed, I lie here charmed.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.

Sucker love, a box I choose.
No other box I choose to use.
Another love I would abuse,
No circumstances could excuse.

In the shape of things to come.
Too much poison come undone.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Sucker love is known to swing.
Prone to cling and waste these things.
Pucker up for heavens sake.
There's never been so much at stake.

I serve my head up on a plate.
It's only comfort, calling late.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Every me and every you,
Every Me...he

Like the naked leads the blind.
I know I'm selfish, I'm unkind.
Sucker love I always find,
Someone to bruise and leave behind.

All alone in space and time.
There's nothing here but what here's mine.
Something borrowed, something blue.
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Every me and every you,
Every Me...he [x4]

2. ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ - ΕΚΕΙΝΗ

3. MANU CHAO - CLANDESTINO

Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Para burlar la ley
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Por no llevar papel

Pa' una ciudad del norte
Yo me fui a trabajar
Mi vida la dej
Entre Ceuta y Gibraltar
Soy una raya en el mar
Fantasma en la ciudad
Mi vida va prohibida
Dice la autoridad

Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Por no llevar papel
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Yo soy el quiebra ley

Mano Negra clandestina
Peruano clandestino
Africano clandestino
Marijuana illegal

Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Para burlar la ley
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Por no llevar papel

Argelino, Clandestino!
Nigeriano, Clandestino!
Boliviano, Clandestino!
Mano Negra, Ilegal!

-------------------------------

(english Translation)

Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
To escape the law
Lost in the heart of the great Babylon
They call me
clandestine
For not having any papers

To a city of the north
I went to work
I left my life
Between Ceuta and
Gibraltar
I’m a line in the sea
A ghost in the city
My life is forbidden
So says the authority

Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
For having no papers
Lost in the heart
Of the great Babylon
They call me clandestine
I’m the lawbreaker

Black Hand clandestine
Peruvian clandestine
African clandestine
Marihuana illegal

Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
To escape the law
Lost in the heart of the great Babylon
They call me
clandestine
For not having any papers

Algerian, Clandestine
Nigerian, Clandestine
Bolivian, Clandestine
Black Hand, Illegal

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥ ΦΟΡΟΦΥΓΑ

2008-09-08T23:39:00.003+03:00

Οκ, ομολογώ το κρίμα μου και διαθέτω τα στοιχεία σε όποιον θέλει να με πάει στον εισαγγελέα. (ώστε να χυθεί άπλετο φως και να φτάσει η αλήθεια στο κόκκαλο, ξέρετε τώρα...) Δεν μπορούσα όμως να το κρατάω άλλο μέσα μου. Χρόνια τώρα ζούσα σε μια κατάσταση άρνησης και ακούγοντας τον Αλογοσκούφη να επικηρύσσει τους ομοίους μου, ένιωθα σαν να μη με αφορά το θέμα. Μέχρι που η συνειδητοποίηση με βάρεσε κατακέφαλα και σε κατάσταση έκστασης αντιλήφθηκα πως η φοροδιαφυγή δεν οφείλεται σε πλοκαμοφόρους λογιστές μεγάλων εταιριών ή σε απρόσωπους μεγαλοδιευθυντές, σαν τον κακό στον αστυνόμο σαΐνη, όπως μέχρι τώρα πίστευα. Αλλά οφείλεται σε κάτι ρεμάλια σαν εμένα και κάτι άλλους (ναι, ναι σε κάποιους από σας που διαβάζουν αυτές τις γραμμές αναφέρομαι - μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε - έχω ράμματα για τη γούνα σας και αν με πιέσουν θα μιλήσω) που η λογιστική μας διαχείριση υπονομεύει την κοινωνία, και σαπίζει τα θεμέλια του συστήματος (χμ, αυτό το τελευταίο δεν ακούγεται τόσο κακό, αλλά ας μη ξεφύγω). Δεν άντεξα άλλο κάτω από το βάρος των πράξεων μου σε συνδυασμό πάντα με το γεγονός πως κάποτε ήμουν καλό παιδί ξέρετε.

Αλλά δε σας είπα ακόμα ένα γεγονός που με εξώθησε στο να αλλαξοπιστήσω και να μετανοήσω βαθιά για τα κρίματά μου. Τις προάλλες καθώς περπατούσα με μια συνάδελφο, αυτή μπήκε σε ένα μαγαζί να αγοράσει κάτι ενώ εγώ περίμενα απέξω. Αν και η συνάδελφος ζήτησε να μην της κόψουν απόδειξη, η ταμίας έντρομη της έγνεψε διακριτικά προς το μέρος μου και της ψιθύρισε "δεν μπορώ να μην κόψω. τον βλέπεις αυτόν εκεί έξω;" Καταλαβαίνετε τι σοκ ήταν αυτό για μένα! Με πέρασε για Ράμπο της εφορίας! Όχι καλή μου κυρία. Εγώ δεν είμαι Ράμπο. Είμαι ο κακός σοβιετικός συνταγματάρχης και ντρέπομαι πια για αυτό.

Για αυτό αποφάσισα σαν άλλος Ροντιόν Ρομάνοβιτς Ρασκόλνικοφ να παραδοθώ μέσω αυτού εδώ του ιστολογίου, μην αντέχοντας άλλο τον εαυτό μου. Μέσω της υποχθόνιας δραστηριότητάς μου κατάφερα να μην ανήκω στη γενιά των 700 ευρώ ως όφειλα σαν 30άρης απόφοιτος ΑΕΙ που είμαι (γιατί να μην το παινευτώ;) και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να ξεγελάσω την εφορία και τον παγκοσμίως διάσημο για την αποτελεσματικότητά του κρατικό μηχανισμό, κάνοντάς τους να πιστέψουν πως μπορώ να επιβιώσω με αυτά που φαίνονται στα βιβλία μου και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να μην χρησιμοποιώ τις πιστωτικές κάρτες που οι ακέραιοι άνθρωποι των τραπεζών αφειδώς μου παραχωρούσαν (από φιλευσπλαχνία προφανώς, γιατί άλλο;) και να ξεχρεώσω το δάνειο του αυτοκινήτου μου και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να έχω λίγα λεφτά σε λογαριασμούς όταν τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε και οι περισσότεροι συμπατριώτες μου χρωστάνε και τα βρακιά που φοράνε και για αυτό ζητάω συγνώμη. Φτύστε με. Μου αξίζει.

Αλλά άλλαξα. Μετανόησα και τάσσομαι στο πλευρό των διαχειριστών της κοινωνίας μας κι ας τους κατηγορούν πολλοί πως ζούνε σε γυάλα. Γιατί προφανώς όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι διεφθαρμένοι σαν κι εμένα. Γιατί σίγουρα όσοι ανήκουν στη γενιά των 700 ευρώ και είναι πάνω από τριάντα ή λένε ψέμματα και είναι αποβράσματα σαν κι εμένα ή είναι αντιπαραγωγικοί για την κοινωνία οπότε τους αξίζει να πεθάνουν από την πείνα. Γιατί κανένας εργοδότης (από αυτούς που μας δίνουν ψωμί να φάμε ρε!) δε θα δίσταζε στιγμή να παραδεχτεί εγγράφως ένα αδίκημα προκειμένου να φοροαπαλλάξει τον υπάλληλό του. Και τέλως γιατί ξέρω τώρα πως με τα λεφτά αυτά που με δόλο έκρυψα θα γινόντουσαν υπερσύγχρονα νοσοκομεία, δωρεάν και ασυναγώνιστη δημόσια παιδεία, νέοι ασφαλείς αυτοκινητόδρομοι σε όλη τη χώρα,το μετρό θα έφτανε στο Σούνιο και θα είχε αεροδρόμιο ακόμα και η Γαύδος (γιατί δηλαδή; τι θα γινόντουσαν; Ολυμπιακοί αγώνες και γιουροβίζιον; αυτά είναι γελοιότητες). Άλλα όχι. Όλα αυτά δε θα γίνουν. Εξαιτίας μου. Και αυτό δεν το αντέχω. Και ομολογώ.

Ακούω τις σειρήνες που πλησιάζουν... Αλλά είμαι ήρεμος... Αισθάνομαι σαν να εξαγνίστηκα.

Αν αργήσω να απαντήσω στα σχόλιά σας, θα είναι γιατί εξαιτίας της φοροδιαφυγής μου το Υπουργείο Διακαιοσύνης δεν βρήκε τα κονδύλια για να στήσει netcafe στη φυλακή, παρά την αναγνωρισμένη ευαισθησία του σε θέματα ψυχαγωγίας των κρατουμένων.

Παρακαλώ για την κατανόησή σας.

ΤΕΡΜΑ ΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ....

2008-08-31T14:07:00.004+03:00

...ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ.

Επιστρέφοντας από τις διακοπές....

στη ζοφερή πραγματικότητα...

εύχομαι σε όλους...

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!

RUN FUNNY, RUN...

2008-08-21T16:56:00.005+03:00

Εντάξει, δεν μπορώ να το κρύψω, το χάρηκα! Είμαι πραγματικά μικρόψυχος, ενίοτε δε και skatoψυχος! Η Φανή Χαλκιά μου ήταν πάντα ιδιαίτερα αντιπαθής. Εξηγούμαι:

Δεν έχω πρόβλημα με τους αθλητές που ντοπάρονται, καθώς τους θεωρώ πρεζάκια πολυτελείας που πρώτα πρώτα κάνουν ανεπανόρθωτη ζημιά στην υγεία τους, με το ρίσκο πάντα να μην πετύχουν ποτέ καμιά διάκριση αν είναι γκαντέμηδες ή ο αντίπαλός τους είναι πιο φορμαρισμένος ή πιο ντοπαρισμένος ή και τα δύο. Εννοείται φυσικά, πως δεν πιάνονται όσοι ντοπάρονται. Αυτό δε σημαίνει πως σε περιπτώσεις που βγάζουν μάτι δεν ξέρουμε αν κάποιος ντοπάρεται ή όχι. Στους φετινούς αγώνες για παράδειγμα δεν νομίζω να πιστεύει κανείς πως ο Φελπς και ο Μπολτ που έκαναν επιδόσεις σπάιντερμαν είναι καθαροί. Απλά τα ντράγκια που χρησιμοποιούν είναι τόσο χάι τεκ που δεν είναι γνωστά ακόμα στον επιστημονικό κόσμο (πέρα από το ότι το σουλούπι τους δείχνει πως μπορεί να είναι και γενετικά τροποποιημένοι!).

Αντίστοιχα όταν γίνεται μια μεγάλη έκπληξη στον αθλητισμό και ειδικά στους αγώνες ταχύτητας, που έχουν και μια προϊστορία στην υπόθεση, ακόμα και ο πιο αφελής ή καλόπιστος κάτι ψυλλιάζεται. Όταν τώρα έρχεται μια αθλήτρια από το πουθενά, η οποία είχε σταματήσει να ασχολείται επαγγελματικά με το στίβο και δούλευε στον Τριανταφυλλόπουλο (πως να μην τη συμπαθήσεις αυτή την κοπέλα) και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο και όταν έχει μόλις σκάσει το σκάνδαλο Κεντέρη - Θάνου - Τζέκου, θα πρέπει να είναι κανείς εντελώς λοβοτομημένος για να μην αισθανθεί την απαλή μυρωδιά της ντόπας να πλανάται στον αέρα.

Όταν τώρα έχεις τη φωλιά σου hesmeny και το ξέρεις και το ξέρουμε και το ξέρεις ότι το ξέρουμε, (άσχετα που μέρες που ήταν κάναμε τους malakes και δεν μιλάγαμε αν δεν μας πιάνανε) πως πας κυρά μου και τα πετάς αυτά για τη νίκη που είναι στο ελληνικό DNA και τα τοιαύτα; Για τι μας πέρασες άραγε τότε, για εντελώς ηλίθιους ή για εθνικόφρονες malakopitoures; Τώρα που το ελληνικό DNA ανιχνεύεται ως ντόπα στο CSI της WADA πως θα τα μαζέψεις;

Αφού λοιπόν έβγαλα την κακία και τα απωθημένα τεσσάρων χρόνων και απέδειξα σε σας τους θαυμαστές μου (γέλια) τι katharma είμαι στην πραγματικότητα, να σας εξομολογηθώ ότι τη Φανή τελικά τη συμπάθησα! Και αυτό γιατί την έκραξε ο Κυριακού (περισσότερα γέλια)!!! Δηλαδή αν η Φανή μέσα στη χαρά της νίκης και στην ικανοποίηση που τόσα φάρμακα δεν μπήκαν στον οργανισμό της τσάμπα είπε μια μπαρούφα (κάτι που συγχωρείται και ξεχνιέται εύκολα - μην κοιτάτε εγώ που είμαι kathiki), αυτά που ξεστόμισε ο Κυριακού πως μπορούνε να δικαιολογηθούν;

Όταν είσαι μεγαλοπαράγοντας του αθλητισμού και στηρίζεις με τα έργα και τις πράξεις σου αυτό το δύσοσμο τερατούργημα που λέγεται επαγγελματικός αθλητισμός και που μέσα του δημιουργούνται οι ειδικές συνθήκες που γεννούν τους φαρμακωμένους αθλητές, πως τολμάς ρε αχρείε και επιτίθεσαι προσωπικά στην κοπέλα στη χειρότερη στιγμή της; Αυτή τουλάχιστον χτυπήθηκε στα στάδια και έθεσε την υγεία της σε κίνδυνο για να υπηρετήσει τα σάπια ιδανικά που το σινάφι σου επέβαλε στον παγκόσμιο αθλητισμό, κερδίζοντας πολύ λιγότερα από σένα και αντιμετωπίζοντας τώρα την γενική απαξίωση αντί για εσένα. Αν οι αθλητές, οι οποίοι φυσικά και δεν είναι άμοιροι ευθυνών καθώς οφείλουν να γνωρίζουν τι παίρνουν, είναι οι φυσικοί αυτουργοί του ντόπινγκ, τότε που πρέπει να αναζητηθούν οι ηθικοί αυτουργοί; Μήπως σε αυτούς που στηρίζουν τις ολυμπιακές "αξίες" και προσπαθούν να τις επιβάλουν στους αδαείς από τα κανάλια τους; Έχεις και μούτρα και λες για τη Φανή ότι ντρόπιασε τη χώρα της! Αν κάτι είναι ντροπή για τη χώρα είναι η φάτσα σου!

QUIZ: Βρείτε το σωστό και κερδίστε πλούσιες μηνύσεις! Τι αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο για τον Αθλητισμό, τον Πολιτισμό, το Πεδίο του Άρεως και τον Αιγιαλό στο Πόρτο Χέλι;

Α. Ένα πρεζάκι.

Β. Ο πρόεδρος της ΕΟΕ και καναλάρχης.

Και για μουσικό φινάλε, επειδή δεν είμαι ούτως ή άλλως φαν του στίβου αλλά έχω μια συμπάθεια στους μαραθωνοδρόμους (γιατί για να τρέξεις 42 χλμ και 195 μ. ντοπαρισμένος ή μη, όταν κατά πάσα πιθανότητα δεν θα διακριθείς ποτέ στη ζωή σου θέλει arhidia), ένα τραγουδάκι αφιερωμένο σε αυτούς:

MIP

2008-08-10T21:37:00.011+03:00

Αυτή τη φορά ο πόλεμος μας έπιασε στον ύπνο. Κάτι ο Αύγουστος, κάτι οι Ολυμπιακοί, για όσους ασχολούνται με τους αθλητικούς εσμούς (sic), κανείς δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα. Οι Ρώσοι εξάλλου έχουν μια παράδοση να κάνουν τους πολέμους τους πιο αθόρυβα και με λιγότερη κάλυψη από τους Αμερικάνους. Αυτό δε σημαίνει πως αυτός ο πόλεμος είναι λιγότερο επώδυνος ή ότι οι νεκροί του σκοτώνονται λιγότερο. Απλά εμάς στα αρ.....ια μας! Αν θέλανε ακροαματικότητα να σκοτώνονταν το χειμώνα κατά προτίμηση κατά τις 20:00. Στην πολιτισμένη δύση έτσι έχουν τα πράγματα. Η ευαισθησία διαρκεί όσο ένα δελτίο ειδήσεων. Και αυτό οι "παίχτες" στα γεωπολιτικά παιχνίδια της περιοχής το ξέρουν καλά.
Υπάρχουν αρκετές εμπόλεμες περιοχές στον κόσμο για πολλές από τις οποίες ξέρουμε ελάχιστα ή καθόλου. Η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία είναι από το 92 και μετά καζάνια που βράζουν. Οι Οσέτιοι, λαός που μοιράζεται μεταξύ Ρωσίας και (φιλονατοϊκής) Γεωργίας έχουν κηρύξει τη χώρα τους ανεξάρτητη, με δημοψήφισμα από το 2006, το οποίο όμως δεν αναγνωρίζει η Γεωργία. Η ανεξαρτησία τους δεν έγινε αποδεκτή από καμιά άλλη χώρα με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός Κοσόβου στην ευαίσθητη περιοχή του Καυκάσου. Η ανεξαρτησία του Κοσόβου άνοιξε το δρόμο για να αρθεί κάθε δισταγμός στην επαναχάραξη των συνόρων. Η Ρωσία τώρα παρεμβαίνει στρατιωτικά και οι φωνές των Ευρωπαίων που μιλούν για σεβασμό των συνόρων της Γεωργίας ακούγονται γελοίες. Οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν, τα σύνορα μεταβάλλονται κατά τη θέληση των ισχυρών και οι λαοί γίνονται για ακόμα μια φορά πιόνια σε ένα νέο ψυχροπολεμικό παιχνίδι. Αποτέλεσμα: Μέχρι στιγμής 1400 νεκροί σε μια περιοχή με πληθυσμό μόλις 70.000 κατοίκων. Ένας νέος πόλεμος γεννήθηκε...

"Στον πόλεμο βρίσκεις πάντα ανθρώπους πρόθυμους να θυσιάσουν τις ζωές των άλλων" Ντόναλντ Τράμπο στο "Ο Τζώνυ πήρε το όπλο του"

BURN MOTHERFUCKER, BURN...

2008-07-24T17:43:00.003+03:00

Επιτέλους κάτι φαίνεται να κινείται στο θέμα της καύσης των νεκρών. Καιρός ήταν γιατί κάποιοι που δεν προσδοκάμε ανάσταση νεκρών τη δευτέρα παρουσία καλό είναι να έχουμε εναλλακτικές!

Χωρίς πλάκα υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα σχετικά με το δικαίωμα να καθορίζει κάποιος το τι θα απογίνει η σωρός του σε αυτή τη χώρα. Η εκκλησία με τις βαθιές δημοκρατικές πεποιθήσεις που έχει, "πάγωσε" αυτό το θέμα για πάρα πολλά χρόνια, θεωρώντας δικαίωμά της να συντηρεί το μονοπώλιο στην ταφή, ακόμα και για τους ανθρώπους άλλων θρησκειών. Αν κάτι θεωρώ ιερό είναι η επιθυμία ενός νεκρού και αυτό όχι για κανένα μεταφυσικό λόγο, αλλά γιατί πολύ απλά ο νεκρός δεν μπορεί ο ίδιος να την εκπληρώσει. Οπότε το να στερείς από κάποιον το δικαίωμα να έχει κάποιο λόγο στην κατάληξη του σώματός του είναι αν μη τι άλλο ανήθικο.

Ιστορικά η καύση των νεκρών είναι μια πρακτική που πολλοί λαοί εφαρμόζουν από τα βάθη των αιώνων. Στην αρχαία Ελλάδα κατά καιρούς εφαρμόζονταν και η ταφή και η καύση. Ο χριστιανισμός διατήρησε την ταφή, χωρίς όμως αυτό να είναι δόγμα, αλλά πιο πολύ έθιμο. Στη νεώτερη εποχή το θέμα τέθηκε σε συζήτηση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες εκ των οποίων πρώτες προχώρησαν σε νομοθετικές ρυθμίσεις η Γαλλία το 1789 και η Μεγάλη Βρετανία το 1884. Στην Ελλάδα η αποτέφρωση συζητήθηκε σοβαρά πρώτη φορά το 1987 όταν ο Δήμαρχος της Αθήνας Μ. Έβερτ έστειλε σχετική επιστολή στην Ιερά Σύνοδο. Το πρόβλημα τότε αντιμετωπίσθηκε πιο πολύ ως χωροταξικό παρά ως ανθρωπιστικό. Το 2006 με την ψήφιση του νόμου 3448/2006, άρθ. 35 η αποτέφρωση επιτράπηκε τουλάχιστον στα χαρτιά μέχρι που χθες κατατέθηκε στο Σ.τ.Ε. σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που θα αποτελέσει το νομικό πλαίσιο ώστε η καύση των νεκρών να γίνει πραγματικότητα.

Προσωπικά, η αποτέφρωση πάντα μου φαινόταν πιο ελκυστική από την ταφή. Ως άθεος δεν περιμένω να ξαναπερπατήσω στη γη ως ζόμπι και η ιδέα της αποσύνθεσης μέσα στην υγρασία και τα σκουλήκια δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Ενώ η αποτέφρωση όπως και να το κάνουμε είναι πιο ποιητική. Γίνεσαι καπνός, σκορπάς στον άνεμο, πχ πάνω από το Αιγαίο, ή στην χειρότερη η τεφροδόχος σου γίνεται ένα συμπαθέστατο μπιμπελό πάνω στο τζάκι των παιδιών σου. Πολιτισμένα πράγματα. Λοιπόν το αποφάσισα. Και αν εσείς το σκέφτεστε ακόμα σας προτείνω να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της Επιτροπής για την θεσμοθέτηση του Δικαιώματος της Αποτέφρωσης των νεκρών στην Ελλάδα, η οποία έχει πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το θέμα.

Και τέλος επειδή:

η μέρα εκείνη που θα μας απασχολήσει προσωπικά το θέμα ελπίζουμε να αργήσει
δεν έχει απαντηθεί το φιλοσοφικό ερώτημα αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο
είμαστε ακόμα ζωντανοί σαν ροκ συγκρότημα
είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού και πρέπει να το... κάψουμε

αφιερωμένο σε όλους το τραγουδάκι του τίτλου:

Bloodhound Gang - The Roof is on Fire
ΑνÎβηκε απÏ� Dan_of_the_Land

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ...

2008-07-10T02:41:00.002+03:00

Ζόρικο το καλοκαίρι. Όσο πήζουμε (αλλά ελπίζουμε) αυτό κυλάει ερήμην μας. Υπομονή και θα βρούμε... κάποιο τρόπο να την παλέψουμε! Τα καλύτερα έρχονται. Καλή δύναμη σε όλους!

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

Some call it tampee
Some call it the weed
Some call it Marijuana
Some of them call it Ganja

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

Singer smoke it
And players of instruments too
Legalize it, yeah, yeah
That's the best thing you can do
Doctors smoke it
Nurses smoke it
Judges smoke it
Even the lawyers too

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

It's good for the flu
It's good for asthma
Good for tuberculosis
Even umara composis

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

Bird eat it
And they leave it
Fowls eat it
Goats love to play with it

FIGHT FIRE WITH FIRE

2008-06-30T02:08:00.008+03:00

Την τετάρτη που μας πέρασε μια ακόμα φωτιά ξέσπασε στον Υμηττό στο ύψος των Γλυκών Νερών, μια από τις πολλές θα μου πείτε, αλλά λόγω της αγάπης που έχω για το συγκεκριμένο βουνό, θα αναφερθώ σε αυτή. Ο Υμηττός έχει ένα χαρακτηριστικό. Με την ανάπτυξη που σημειώθηκε στα μεσόγεια λόγω των μεγάλων έργων (Αεροδρόμιο, Αττική Οδός, Προαστειακός) βρέθηκε να είναι ένα βουνό περικυκλωμένο από την πόλη. Κάποτε τα βουνά περικύκλωναν την Αθήνα και ο όρος "Λεκανοπέδιο Αττικής" ήταν δόκιμος. Τώρα οι καιροί άλλαξαν, οι πόλεις μεγάλωσαν και τα βουνά πιάστηκαν εξ απίνης και περικυκλώθηκαν από τον εχθρό (εμείς είμαστε αυτός). Τώρα βέβαια, αφού οι πόλεις μεγαλώνουν και γιγαντώνονται δεν είναι καλό να υπάρχουν τέτοιοι δασωμένοι ορεινοί όγκοι στο εσωτερικό τους που θα προσφέρουν μια ισορροπία στις επερχόμενες κλιματολογικές αλλαγές που η ανθρώπινη δραστηριότητα θα επιφέρει; Κανονικά ναι, αλλά η ανθρώπινη δραστηριότητα σημαίνει και διακίνηση χρήματος, που σημαίνει απληστία, που σημαίνει επέκταση, που σημαίνει real estate. Γιατί να μην δημιουργηθούν ωραία οικόπεδα στους πρόποδες του Υμηττού (για αρχή, μετά πάμε και παραπάνω) με ωραία θέα, δίπλα στην Αττική Οδό, πολύ κοντά στο κέντρο; Αφού οι παραπληγικοί μηχανισμοί του κράτους και η αυτιστική συνείδηση των πολιτών του αφήνουν περιθώρια για τέτοιες "επενδύσεις". Η εκκλησία πως επιδιώκει την ανέγερση συνοδικού κέντρου στον Καρέα σε περιοχή που συμπτωματικά κάηκε πέρσι; Άυριο ακόμα περισσότεροι θα επιδιώξουν αποχαρακτηρισμούς, νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, εντάξεις στο σχέδιο. "Έλα μωρέ τι δασικό, κάποτε είχε δάσος αλλά κάηκε."

Κατεβαίνοντας από τη Λεωφόρο Κατεχάκη την πρώτη είσοδο του Βύρωνα, στον τοίχο του νεκροταφίου διακρίνεται ένα σύνθημα από τις περσινές πυρκαϊές.

ΑΝ ΚΑΨΕΤΕ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΘΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ακραίο; Ίσως ναι. Ίσως όμως σε μερικά χρόνια να μην έχουμε επιλογή. Οι συνέπειες της μαζικής οικολογικής καταστροφής να είναι τέτοιες που να αναγκαστούμε να ξεθεμελιώσουμε τις πόλεις μας (μαζί με την ηλιθιότητα των κατοίκων τους) για να τις ξαναχτίσουμε όπως θα έπρεπε να ήταν εξαρχής. Κουραστικό; Επώδεινο; Ανέφικτό; Ναι, όπως όλες οι επαναστάσεις!

Και για κλείσιμο ένα απόσπασμα από τον "Καιρό" της Ελευθεροτυπίας, ως επιχείρημα για την παραπάνω ακραία άποψη:

Όσοι έχουν την ατυχία να μένουν στο λεκανοπέδιο της Αττικής θα διαπίστωσαν με ανακούφιση, ότι ο βοριάς ήρθε κανονικά στο ραντεβού του με τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού. Οι πιο παρατηρητικοί θα διαπίστωσαν με ανησυχία, ότι για πρώτη φορά στη ζωή τους ο βοριάς, αντί να είναι δροσερός είναι ζεστός. Η γη, πάνω από την οποία περνάει είναι καυτή και τον ζεσταίνει. Είναι η ίδια γη, που τον διατηρούσε δροσερό στο ταξίδι του προς το λεκανοπέδιο. Η γη του δάσους της Πάρνηθας, που κάηκε. Δεν κάνει ζέστη λοιπόν. Κάνει ηλιθιότητα και εγκληματικότητα. Οι οποίες όχι μόνο παραμένουν ες αεί ατιμώρητες, αλλά αναπαράγονται και συνεχίζουν και φέτος το έργο τους. Αδιάφοροι και ανίκανοι τοπικοί άρχοντες, αδιάφοροι και επιρρεπείς στο τσιμέντωμα πολίτες, διαπλεκόμενα δημοτικά συμβούλια, πρόθυμοι εμπρηστές, που δε θα στηθούν ποτέ στην αγχόνη και ένας υδροκέφαλος κεντρικός μηχανισμός χωρίς παιδεία, χωρίς φαντασία, χωρίς συνέχεια. Ευτυχώς, η φωτιά δεν απειλεί κατοικημένη περιοχή. Ηλίθιοι.

Και μια ινδιάνικη παροιμία:

"Only after the last tree has been cut down.
Only after the last river has been poisoned.
Only after the last fish has been caught.
Only then will you find that money cannot be eaten."

JUST ANOTHER SONG...

2008-06-24T23:30:00.002+03:00

....απλά για να φύγει το προηγούμενο ποστ από την αρχική σελίδα!

Αφιερωμένο σε όσους είχαν μια ακόμα βαρετή μέρα...

SYSTEM OF A DOWN - "Lonely Day"

Such a lonely day
And it's mine
The most loneliest day of my life

Such a lonely day
Should be banned
It's a day that I can't stand

The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life

Such a lonely day
Shouldn't exist
It's a day that I'll never miss
Such a lonely day
And it's mine
The most loneliest day of my life

And if you go, I wanna go with you
And if you die, I wanna die with you

Take your hand and walk away

The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life
Life

Such a lonely day
And it's mine
It's a day that I'm glad I survived

10+1

2008-06-16T15:14:00.002+03:00

Αποδεχόμενος πρόσκληση του φίλου λωτοφάγου θα παίξω το γνωστό παιχνιδάκι με τις 10+1 άχρηστες πληροφορίες που σε στυλ "to know us better" θα σας αποκαλύψω για την αφεντιά μου. Δεν προσκαλώ κανέναν να κάνει το ίδιο, ελπίζοντας η κατάρα να σταματήσει σε μένα! Πάντως, παρά την γκρίνια μου, μου ψιλοαρέσουν τα παιχνίδια οπότε σύντομα θα παίξω και το άλλο με τις τέσσερεις ιστορίας που η μια είναι αληθινή και που ανακάλυψα στο ιστολόγιο του φίλου blogouli. Πάμε λοιπόν:

1. Το sergios (Σέργιος) δεν είναι nick, αλλά πρόκειται για το πραγματικό μου όνομα.

2. Είμαι παιδί χωρισμένων γονιών και ιχθύς οπότε ότι μπορούσε να πάει στραβά σε επίπεδο ψυχολογικών προβλημάτων πήγε.

3. Μένω σχεδόν όλη μου τη ζωή στο Παγκράτι (το οποίο θεωρώ το φυσικό μου βιότοπο)οπότε το μποτιλιάρισμα, οι γεμάτοι κάδοι, η κίνηση και το νέφος μου φαίνονται μια φυσιολογική κατάσταση (κάτι αντίστοιχο με το βάτραχο και το βάλτο).

4. Αποφοίτησα από τη Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών του ΕΜΠ, επάγγελμα το οποίο και εξασκώ, ενώ από το Σεπτέμβρη ξεκινάω μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

5. Αυτή την περίοδο είμαι και συμβασιούχος του ευρύτερου δημοσίου τομέα και μπορώ να σας βεβαιώσω πως το Δημόσιο από μέσα είναι τόσο χάλια όσο φαίνεται κι από έξω.

6. Στα 26 μου αποφάσισα να αφήσω μακρυά μαλλιά και να βάλλω σκουλαρίκι ενώ στα φοιτητικά μου χρόνια κουρευόμουν σαν πεζονάυτης. Παράλογο; Δεν απαντά.

7. Δεν έκανα ταξίδια μακρυνά... Εξωτερικό έχω πάει μόνο μια φορά (στη Βενετία από όπου και η φωτο του προφίλ μου) αλλά λόγω δουλειάς έχω πάει σε αρκετά μέρη της χώρας μας και μπορώ να πω με σιγουριά πως μια ζωή δε φτάνει για να τη γνωρίσει κανείς όλη.

8. Σε κάποιες φοιτητικές εκλογές είχα φιλική συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο των Αγωνιστικών Κινήσεων (παράταξη που υποστηρίζεται από το ΚΚΕ-ΜΛ). Γενικά πάντως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν με αντιπροσωπεύει.

9. Η καλή μου είναι αρχαιολόγος - συμβασιούχος του ΥΠΠΟ και γνωρίζω από πρώτο χέρι πως οι εργασιακές συνθήκες των συμβασιούχων αρχαιολόγων είναι δυσκολότερες από ότι αντιμετώπισαν ποτέ ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Λάρα Κροφτ μαζί.

10. Λατρέυω τις χελώνες. (άσχετο)

10+1. Αυτή τη στιγμή μαγειρεύω ταυτόχρονα γιατί εκτός από blogger είμαι και πολύ προκομένος!

DASVIDANJA

2008-06-14T23:41:00.007+03:00

«Όλα όσα γνωρίζω με βεβαιότητα για την ηθική και τις υποχρεώσεις τα οφείλω στο ποδόσφαιρο»

Αλμπέρ Καμύ (Γάλλος συγγραφέας, φιλόσοφος και τερματοφύλακας)

Αν κάτι έπρεπε να γνωρίζουμε εμείς για το ποδόσφαιρο είναι πως δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Και πως δεν μπορείς πάντα να κερδίζεις τους καλύτερους. Το 2004, επιτυγχάνοντας μέγιστη απόδοση και με άπειρη τύχη και με το σύμπαν να συνομωτεί σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου, η εθνική Ελλάδας κατάφερε το αδιανόητο. Όμως what goes around comes around και έτσι 4 χρόνια μετά το όνειρο τελείωνει και προσγειωνόμαστε απότομα στην πραγματικότητα. Έγινε καλύτερο το ελληνικό ποδόσφαιρο από το 2004 και μετά; Μάλλον όχι. Έγινε καλύτερη η νοοτροπία μας πάνω σε θέματα αθλητισμού και πρωταθλητισμού; Σίγουρα όχι. Τι μας άφησε τελικά το 2004;
Αναμνήσεις από ένα όνειρο που για μια φορά έγινε πραγματικότητα.
Και τη βεβαιότητα πως τίποτα ποτέ πια δεν θα είναι αδύνατο.

ΑΝΑΔΑΣΩΣΕ ΤΟ, ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ...

2008-06-08T18:05:00.006+03:00

Στο ένθετο "Η άλλη όψη" της σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας στη σελίδα 20(!) διαβάζουμε την παρακάτω συγκλονιστική είδηση:

"Εξαίρεση ντροπής φαίνεται πως θ' αποτελέσει ακόμη μια φορά η Ελλάδα, αφού εναντιώνεται σε ψήφισμα της Ε.Ε. σχετικό με τις αναδασώσεις! Μετά τις καταστροφικές φωτιές που έπληξαν την Ευρώπη το περασμένο καλοκαίρι, η Ε.Ε. αποφάσισε να προχωρήσει σε ψήφισμα, προκειμένου να διασφαλίσει το αυτονόητο: ότι τα δάση θα ξαναγίνουν δάση. Το ψήφισμα καλεί όλες τις μεσογειακές χώρες που κατακάηκαν από τις φωτιές να δεσμευτούν ότι οι δασικές εκτάσεις που χάθηκαν θα φυτευτούν εκ νέου και θα προστατεύονται, ώστε να μην οικοδομηθούν. Με το σκεπτικό ότι η αναδάσωση αφορά ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μεμονωμένα κάθε χώρα, η Ε.Ε. προώθησε το ψήφισμα, που υπεγράφη ήδη από τις αντιπροσωπείες όλων των μεσογειακών χωρών και όλων των παρατάξεων... εκτός μίας: της δικής μας!"

Όλο το δημοσίευμα, που άγνωστο για ποιο λόγο καταποντίστηκε στις μεσαίες σελίδες ενός ένθετου, εδώ.
Όσοι δε διδάσκονται από την ιστορία είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν...

Μετά την "εκδίωξή" μας από το πρωτόκολλο του Κιότο μια νέα πρωτιά, σε ευρωπαϊκό επίπεδο αυτή τη φορά, λίγες μόνο μέρες μετά από την παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος! Έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι τα συμφέροντα που οργάνωσαν και εκτέλεσαν το περσινό έγκλημα στην Ηλεία αλλά και σε τόσες άλλες περιοχές μπήκαν σε τόσο κόπο άδικα; Κατά τα άλλα ο Δήμαρχος Αθηναίων μας κάλεσε όλους να... φυτέψουμε τις ταράτσες και τα μπαλκόνια μας (μιλάμε για απίστευτη ταρζανιά), την ίδια ώρα που έκοβε τις νερατζιές από τους δρόμους της πόλης! Αλήθεια με αυτό το Ελληνικό τι θα γίνει; Τις προάλλες διάβαζα ότι το 50% της Βιέννης αποτελείται από πάρκα! Και στο κάτω κάτω μερικές γλάστρες δεν συνιστούν πάρκα και σίγουρα δε συνιστούν δάση.
Σε τι χώρα ζούμε τέλος πάντων;
Η απάντηση σε αυτή τη σχεδόν γραφική ερώτηση είναι απλή. Ζούμε σε μια χώρα όπου έχουμε γιγαντοποιήσει το προσωπικό μας όφελος και δεν μπορούμε να δούμε τίποτα πίσω από αυτό. Έχουμε αναθέσει εν λευκώ τη διαχείρηση του εθνικού μας πλούτου σε αποβράσματα με μόνη απαίτηση καμιά φορά την ικανοποίηση των μικροσυμφερόντων μας. Όλοι τους θεωρούν πια δεδομένο ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, ενώ αντίστοιχα όλοι μας θεωρούμε δεδομένο ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ξεπουλήσαμε το μερίδιο που μας ανήκει από το συλλογικό για να δώσουμε υπεραξία σε μια χρεωκοπημένη μετοχή που γράφει επάνω μόνο μια λέξη: ΕΓΩ Με δυο λόγια ζούμε στη χώρα που μας αξίζει. Το θέμα είναι ως πότε.

Αφιερωμένο σε όσους μετά από τέτοια νέα έχουν τάσεις φυγής...

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ...

2008-06-03T00:11:00.002+03:00

...μες τα θερινά τα σινεμά.
Η αλήθεια είναι ότι σήμερα δεν είχε φεγγάρι ή τουλάχιστον εγώ δεν το είδα. Το θερινό σινεμά όμως είναι μια σταθερή αξία και η πρώτη έξοδος σε αυτό, όπως το πρώτο μπάνιο και το πρώτο παγωτό, είναι τα σήμαντρα που σημαίνουν την αρχή ενός ακόμα καλοκαιριού. (Κάποτε σήμαιναν και τρεις μήνες διακοπές αλλά ας μην τα σκεφτόμαστε τώρα).

Θερινά σινεμά λοιπόν που στην εποχή των multiplex, των dvd και των downloads εξακολουθούν να αντιστέκονται και να μας θυμίζουν πως υπάρχει κάτι εκεί έξω. Η δεκαετία του 80 με την "άνθηση" του video απείλησε να τα αφανίσει αλλά ευτυχώς τα θερινά αποδείχτηκαν πιο ανθεκτικά στο χρόνο από τις βιντεοκασσέτες. Εγώ πάντως ακόμα κοιτάζω με ανησυχία όταν περνάω χειμώνα από κάποια σινεμά τις γειτονιάς μου μήπως και δω κάποιο γιαπί. Γιατί κακά τα ψέματα, τα περισσότερα θερινά σινεμά κρύβουν οικοπεδάρες από κάτω και αν ακούσετε αρκετά προσεκτικά θα αντιληφθείτε τα σάλια κάποιου εργολάβου να στάζουν.

Τι κι αν η ταινία είναι φόλα; (παρεπιπτόντως το σενάριο του τελευταίου indiana jones ο Λιακόπουλος το έγραψε;) Στα θερινά σινεμά η έννοια της ψυχαγωγίας δεν περιορίζεται στην επαφή με την υψηλή τέχνη αλλά εμπεριέχεται σε ένα ευρύτερο concept που αποτελείται από μπύρα και τσιγάρο, χαλίκι και πλαστικές καρέκλες, σουβλάκι και pop corn, έναστρο ουρανό και φασαρία από το δρόμο. Κι ας πηγαίνουν οι ξενέρωτοι καλοκαιριάτικα στα multiplex να κάθονται σε αναπαυτικές πολυθρόνες χωρίς διάλειμμα.

Στηρίξτε τα θερινά σινεμά γιατί αν τα χάσουμε μπορεί κάποια μέρα να μας πάρουν τις θάλασσες, τον ήλιο και τα παγωτά και καλοκαίρι να σημαίνει απλά η εποχή που θα δυναμώνουμε τα κλιματιστικά μας. Ως τότε όμως μένουν κι άλλες νύχτες να κυλίσουν...
Καλό καλοκαίρι σε όλους!

I AM BACK AND I AM FURIOUS

2008-05-21T14:53:00.002+03:00

Είναι ωραία να ξαναγυρνάς στην μπλογκόσφαιρα! Ευχαριστώ τους φίλους που ανησύχησαν με την απουσία μου και απολογούμαι για το γεγονός ότι δεν άφησα ένα προειδοποιητικό ποστ. Ένας συνδυασμός φόρτου εργασίας, χαλασμένου υπολογιστή και παντελούς απουσίας έμπνευσης με κράτησαν μακρυά από το μπλόγκιν και τις ψυχοθεραπευτικές του ιδιότητες. Οι Διαδρομές και Επιστροφές όμως επέστρεψαν και μέσα σε ένα σκηνικό όπου:

ο διορισμένος από την κυβέρνηση πρόεδρος της ΕΤ απολύει έναν από τους λίγους αξιόλογους δημοσιογράφους ενώ στηρίζει την προσπάθεια χαζοχαρούμενης ομογενούς σε ένα παρακμιακό και απολίτιστο καρναβάλι.
ο ΟΤΕ πωλήται έναντι πινακίου φακής.
Δημοσιογράφοι - παπαγαλάκια ρίχνουν λάσπη σε φοιτητές που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο, ενώ ταυτόχρονα πλέκουν το εγκώμιο της εξέγερσης του Μάη του 68
Μεγαλοεπειχηρηματίας μοιράζει απλόχερα μηνύσεις σε πολιτικούς αρχηγούς για να μην ξεχνάμε ποιοι είναι οι πραγματικοί κυβερνήτες.
Καταναλώνουμε ορυκτέλαια γαμώ το κεφάλι μου γαμώ.

...αναρωτιούνται πότε θα ξεσπάσει αυτή η αναθεματισμένη λαϊκή οργή. Και μέχρι τότε θα αφιερώνουν τραγουδάκια στους λίγους αλλά καλούς αναγνώστες του ιστολογίου αυτού. Δικό σας:

White riot - I wanna riot
White riot - a riot of my own
White riot - I wanna riot
White riot - a riot of my own

Black people gotta lot a problems
But they dont mind throwing a brick
White people go to school
Where they teach you how to be thick

An everybodys doing
Just what theyre told to
An nobody wants
To go to jail!

All the powers in the hands
Of people rich enough to buy it
While we walk the street
Too chicken to even try it

Everybodys doing
Just what theyre told to
Nobody wants
To go to jail!

Are you taking over
Or are you taking orders?
Are you going backwards
Or are you going forwards?

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΙΑ....

2008-04-30T17:31:00.004+03:00

...ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ

3 ΤΑΙΝΙΕΣ SUPER CHRIST

2008-04-24T00:31:00.007+03:00

Βρισκόμαστε στο μέσο της Μεγάλης Βδομάδας και αν δεν θέλετε να ματαξαναδείτε τον Ιησού από τη Ναζαρέτ και τον Μπεν Χουρ, η πρόταση του ιστολογίου αποτελείται από τρεις ταινίες στο πνεύμα των ημερών. Και οι τρεις έχουν ελάχιστη ως καθόλου προβολή από τα ελληνικά κανάλια αν και η κάθε μία από αυτές είναι αριστούργημα στο είδος της. Οι λόγοι που αυτές οι ταινίες δεν προβάλλονται είναι απόλυτα λογικοί, αν αναλογιστεί κανείς ότι στη σύγχρονη τηλεοπτική δημοκρατία μας οι αγιατολάδες της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης εξακολουθούν να έχουν τεράστια εξουσία και επιρροή. Επειδή όμως φτάσαμε, έστω και κουβαλώντας ρασοφόρα απομεινάρια του μεσαίωνα, στην εποχή του γρήγορου ίντερνετ, μπορούμε να απολαύσουμε τις "Αντίχριστες" ταινίες που θέλουμε, όταν το θέλουμε και χωρίς να περιμένουμε να αξιωθεί κάποιο κανάλι να πάει κόντρα στο θεοκρατικό οικονομικό κολοσσό που λέγεται Εκκλησία της Ελλάδος. Ας τις δούμε:

Ταινία 1η: Life of Brian (1979)

Πρόκειται για την σπαρταριστή κωμωδία των Monty Pythons στην οποία παρακολουθούμε την ιστορία του Μπράιαν Κοέν που διαδραματίζεται παράλληλα με τη ζωή του Χριστού και στην οποία μπλέκονται ζητήματα τόσο θρησκευτικού όσο και κοινωνικού χαρακτήρα δημιουργώντας απίθανες καταστάσεις. Το ανελέητο αγγλικό χιούμορ των Monty Pythons κερδίζει κάθε καλοπροαίρετο θεατή και παρά τα χρόνια που πέρασαν η ταινία παραμένει επίκαιρη. Δώστε βάση στην πολυδιάσπαση της αριστεράς μέσα από τις οργανώσεις των ζηλωτών! Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Αγαπημένες σκηνές:

ROMANES EUNT DOMUS

HE IS THE MESSIAH!

Ταινία 2η: Jesus Christ Superstar (1973)

Η κινηματογραφική μεταφορά της Ροκ Όπερας του Andrew Lloyd Webber στην οποία βλέπουμε τις τελευταίες μέρες του Χριστού μέσα από την ματιά του Ιούδα πολύ πριν τα Απόκρυφα Ευαγγέλια γίνουν μόδα. Ότι και να πει κανείς για τη μουσική και τους στίχους είναι λίγο. Δε θα το τολμήσω καν. Η κριτική στη θρησκεία είναι και σε αυτή την παραγωγή έντονη. Στο ρόλο του Ιούδα ο μακαρίτης Carl Anderson είναι ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Αγαπημένες σκηνές:

To much heaven on their minds

My mind is clearer now
At last
All too well
I can see
Where we all
Soon will be
If you strip away
The myth
From the man
You will see
Where we all
Soon will be

Jesus!
You've started to believe
The things they say of you
You really do believe
This talk of God is true

And all the good you've done
Will soon be swept away
You've begun to matter more
Than the things you say

Listen Jesus
I don't like what I see
All I ask is that you listen to me
And remember
I've been your right hand man all along
You have set them all on fire
They think they've found the new Messiah
And they'll hurt you when they find they're wrong

I remember when this whole thing began
No talk of God then, we called you a man
And believe me
My admiration for you hasn't died
But every word you say today
Gets twisted 'round some other way
And they'll hurt you if they think you've lied

Nazareth's most famous son
Should have stayed a great unknown
Like his father carving wood
He'd have made good
Tables, chairs and oaken chests
Would have suited Jesus best
He'd have caused nobody harm
No one alarm

Listen Jesus, do you care for your race?
Don't you see we must keep in our place?
We are occupied
Have you forgotten how put down we are?
I am frightened by the crowd
For we are getting much too loud
And they'll crush us if we go too far
If we go too far

Listen Jesus to the warning I give
Please remember that I want us to live
But it's sad to see our chances weakening with ev'ry hour
All your followers are blind
Too much heaven on their minds
It was beautiful, but now it's sour
Yes it's all gone sour
Ah --- ah ah ah --- ah
God Jesus, it's all gone sour

Listen Jesus to the warning I give
Please remember that I want us to live
So come on, come on, listen to me.
Ah --- ah
Come on, listen, listen to me.
Come on and listen to me.
Ah --- ah

The Temple and the Leppers

Moneylenders and Merchants
Roll on up -- for my price is down
Come on in -- for the best in town
Take your pick of the finest wine
Lay your bets on this bird of mine

Name your price I got everything
Come and buy it's all going fast
Borrow cash on the finest terms
Hurry now while stocks still last

Jesus
My temple should be a house of prayer
But you have made it a den of thieves
Get up, get out

My time
Is almost through
Little left to do
After all
I've tried for three years
Seems like thirty
Seems like thirty

Crowd
See my eyes I can hardly see
See me stand I can hardly walk
I believe you can make me whole
See my tongue I can hardly talk

See my skin I'm a mass of blood
See my legs I can hardly stand
I believe you can make me well
See my purse I'm a poor, poor man

Will you touch, will you mend me Christ?
Won't you touch, will you heal me Christ?
Will you kiss, you can heal me Christ
Won't you kiss, won't you pay me Christ?

Jesus
Oh, there's too many of you, don't push me
Oh, there's too little of me, don't crowd me
Heal yourselves!

Ταινία 3η: The Last Temptation of Christ (1988)

Η κινηματογραφική μεταφορά του αριστουργήματος του Νίκου Καζαντζάκη είναι χωρίς αμφιβολία το απόλυτο Ταμπού της ελληνικής τηλεόρασης! Μια οσκαρική ταινία (σκηνοθεσίας στον Μάρτιν Σκορσέζε), βασιζόμενη σε μυθιστόρημα κορυφαίου Έλληνα συγγραφέα, με διάσημους πρωταγωνιστές, που ΠΟΤΕ δεν παίχτηκε σε ελληνικό κανάλι! Μόνο το Star είχε τολμήσει να προβάλει ένα τραίηλερ κάποτε, η προβολή όμως ακυρώθηκε.Και πως να παιχτεί όταν σύσσωμο το παπαδαριό είχε πάρει τους δρόμους για να αποτρέψει την προβολή της στους κινηματογράφους. Το σεξ προφανώς είναι κακό και ειδικά όταν συνδυάζεται με τον Χριστό είναι ΣΑΤΑΝΙΚΟ! Και μιλάμε για το παπαδαριό που είχε αφορίσει τον Καζαντζάκη (πολύ πριν ο Dan Brown βγάλει το ξέπλυμά του), έναν άνθρωπο που εύκολα διαπιστώνει όποιος διαβάζει τα έργα του πως έχει βαθιά και ακλόνητη θρησκευτική πίστη. Και μιας και μιλάμε για πίστη να εξομολογηθώ την αμαρτία μου! Αυτή την ταινία δεν την έχω δει οπότε δεν ακολουθούν αγαπημένες σκηνές. Όπως είπαμε όμως οι γρήγορες συνδέσεις είναι γεγονός, οπότε το the_last_temptation_of_christ.avi υπάρχει ήδη στον σκληρό μου και είναι ότι πρέπει για το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης. Κάντε κι εσείς την επιλογή ανάμεσα σε Τελευταίο Πειρασμό και Μπεν Χουρ και απολαύστε μια εναλλακτική Μεγάλη Βδομάδα! Πληροφορίες για την ταινία εδώ.

ISOLATION (II)

2008-04-05T20:01:00.004+03:00

...συνέχεια

"Τι ήταν αυτό;" επαναλάμβανε συνεχώς ο Σ. χωρίς να σταματά να πηγαινοέρχεται πέρα δώθε στον κήπο σαν δαιμονισμένος. "Τι σκατά ήταν αυτό;" Ανάσαινε με δυσκολία, ενώ το βλέμμα του εξερευνούσε το χώρο προσπαθώντας να εντοπίσει κάτι που θα έδινε στη φρικαλεότητα που μόλις είχε αντικρίσει μια σταθερά, αποδεικνύοντας πως η γυναίκα αυτή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά για να ξαναγυρίσει πάλι εκεί. Τίποτα. Η φαντασία του; Αποτέλεσμα της πολυήμερης και διαρκούς παρακολούθησης οθονών σε συνδυασμό με τον κακό ύπνο που έκανε τελευταία; Παράνοια οφειλόμενη στον εγκλεισμό; Όχι! Αρνιόταν να πιστέψει ότι η τόσο ζωντανή σκηνή που μόλις είχε παρακολουθήσει υπήρξε μόνο στο κεφάλι του. "Υπάρχει σίγουρα κάποια εξήγηση." Είπε σχεδόν ψιθυριστά. Άρχισε να ψηλαφίζει τους μαντρότοιχους σίγουρος πως θα έβρισκε μια κρυφή πόρτα. Και πάλι τίποτα.
Το πρώτο φως της ημέρας τον βρήκε να κάθεται στο χορτάρι προσπαθώντας μάταια να βάλει σε κάποια τάξη τα γεγονότα στο μυαλό του χρησιμοποιώντας την κοινή λογική. Παρακολούθησε τον ουρανό να αλλάζει χρώματα πάνω από το κεφάλι του. Ήταν παράξενο αλλά ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε τον ουρανό από τότε που μπήκε στο δωμάτιο εδώ και ένα μήνα. Το θέαμα τον ηρέμησε κάπως και όταν τα αστέρια σβήστηκαν από το φως της αυγής αποφάσισε να μπει μέσα.
Άνοιξε τον υπολογιστή ψάχνοντας κάποιο μήνυμα από τους "έξω". Δεν υπήρχε τίποτα. Πετάχτηκε νευρικά μόλις ακούστηκε ένας ήχος, ο οποίος προς μεγάλη του ανακούφιση ήταν ο ήχος της ειδικής θυρίδας. Ήταν η ώρα του πρωινού. Το μόνο σίγουρο ήταν πως η όρεξή του είχε εξαφανιστεί εντελώς, ήταν όμως θέμα αυτοσυντήρησης να βάλει κάτι στο στόμα του. Άνοιξε τη θυρίδα και αυτό που είδε τον έκανε να βάλει τα χέρια του στο πρόσωπό του, ενώ τα γόνατά του λύγισαν από τον τρόμο. Στον άδειο δίσκο του φαγητού ένα ζευγάρι μάτια και 32 ολόλευκα δόντια σχημάτιζαν ένα χαμογελαστό πρόσωπο.

Ημέρα 32η
Ο Σ. σηκώθηκε από το κρεβάτι του χωρίς να έχει καταφέρει για ακόμα μία νύχτα να κάνει έναν αξιοπρεπή ύπνο. Πήγε στο μπάνιο και αντίκρισε στον καθρέφτη έναν αξύριστο νέο άντρα να τον κοιτά με κόκκινα μάτια και αισθάνθηκε μεγάλη θλίψη που είχε αφήσει τον εαυτό του να φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Έριξε κρύο νερό στο πρόσωπό του και πήγε στον υπολογιστή. Έστειλε μήνυμα στους "έξω". "Θέλω να βγω. Παραιτούμαι από το γαμημένο το πείραμά σας. Δε θέλω δεκάρα. Θέλω μόνο να πάω σπίτι μου." Πήγε στην κουζίνα και έφτιαξε έναν καφέ. Γυρνώντας, ένα καινούριο txt αρχείο είχε κάνει την εμφάνισή του στην επιφάνεια εργασίας. Το άνοιξε με λαχτάρα. "Δεν έχεις να πας πουθενά. Αυτό είναι το σπίτι σου τώρα." Ένιωσε να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια του. Είχε σχηματίσει στο μυαλό του τη θεωρία ότι το πραγματικό πείραμα ήταν να τον υποβάλουν σε τεχνικά κατασκευασμένη τρομοκρατία για να δουν πόσο θα αντέξει. Τώρα ήταν πλέον φανερό πως για λόγους άγνωστους στον ίδιο, τον είχαν απαγάγει! Ήταν καιρός να αφήσει στην άκρη της θεωρίες που αφορούσαν τα πως και τα γιατί και να συγκεντρώσει όλη τη σκέψη και την ενέργειά του σε έναν και μόνο στόχο. Έπρεπε να το σκάσει από εκεί μέσα.

Ημέρα 35η
Τρεις μέρες περάσαν από το τελευταίο μήνυμα των "έξω" και η πρόοδος που είχε κάνει στο θέμα της απόδρασής του ήταν μηδαμινή. Καταρχήν δεν είχε βρει ένα τρόπο να καλύψει τις κάμερες. Ήταν τοποθετημένες στις ακμές του ταβανιού με τους τοίχους και προστατεύονταν από άθραυστο τζάμι. Θα μπορούσε να τις καλύψει με κάποιο χαρτί αλλά δεν είχε σκεφτεί πως θα μπορούσε να στερεώσει το χαρτί σε αυτό το ύψος, καθώς δεν είχε ούτε ούτε κόλλα, ούτε ταινία, ούτε κάτι που θα έκανε για τη δουλειά. Εξάλλου κάτι τέτοιο θα γινόταν αμέσως αντιληπτό από τους "έξω". Βέβαια, σε μια έσχατη λύση θα μπορούσε με αυτό τον τρόπο να τους αναγκάσει να μπουν στο δωμάτιό του για να αποκαταστήσουν το πρόβλημα και να παλέψει σώμα με σώμα για την ελευθερία του. Αλλά εφόσον δεν γνώριζε ούτε τον αριθμό, ούτε της δυνατότητες των εχθρών του, κάτι τέτοιο δε μπορούσε να είναι η πρώτη του επιλογή. Επίσης, δεν είχε καταφέρει να εντοπίσει κάποια πιθανή έξοδο διαφυγής. Εκτός από την πόρτα, η οποία φαινότανε πολύ ανθεκτική, η μόνη εναλλακτική ήταν οι μαντρότοιχοι. Και εκεί όμως υπήρχαν προβλήματα. Ήταν πολύ ψηλοί και λείοι για να μπορέσει να τους σκαρφαλώσει χωρίς βοήθεια και αν μετακινούσε έπιπλα από το σπίτι θα γινόταν αντιληπτός και θα έχανε πολύτιμο χρόνο μέχρι να τα μεταφέρει στον κήπο. Αλλά ακόμα και αν κατάφερνε να σκαρφαλώσει στον τοίχο κανείς δεν του εξασφάλιζε ότι θα μπορούσε να διαφύγει χωρίς να παγιδευτεί σε κάποιον άλλο χώρο του ιδρύματος. Η τρίτη λύση ήταν να φωνάξει για βοήθεια αλλά την είχε απορρίψει αμέσως, αφενός γιατί ήταν σίγουρος πως οι "έξω" θα είχαν φροντίσει να είναι πλήρως απομακρυσμένος ο χώρος από περαστικούς και αφετέρου γιατί δεν ήθελε να τους δώσει την ικανοποίηση να τον βλέπουν από τις κάμερες να ουρλιάζει με απόγνωση. Πάντως μέχρι να καταλήξει σε μια λύση αποφάσισε να προσπαθήσει να αποσπάσει όσες πληροφορίες μπορούσε από τους "έξω". Μέχρι στιγμής, αν και ιδιαίτερα λακωνικοί έδειχναν να θέλουν να επικοινωνούν μαζί του. Πήγε λοιπόν στον υπολογιστή και έστειλε την ερώτηση. "Γιατί με κρατάτε εδώ;"

Ημέρα 37η
Καμιά απάντηση δεν είχε έρθει εδώ και δυο μέρες. Και λογικό ήταν. Για όποιο λόγο και να τον κρατούσαν δεν θα του τον αποκάλυπταν. Τότε αποφάσισε να κάνει άλλη μια ερώτηση. "Ποια ήταν αυτή η γυναίκα; Τι της κάνατε;" Αυτή τη φορά μετά από μισή ώρα ήρθε η απάντηση. "Ήταν η ένοικος του δωματίου 2. Δεν τις κάναμε τίποτα. Μόνη της έκανε ότι έκανε στον εαυτό της. Ανυπομονούμε να δούμε τι θα κάνεις εσύ!" Σωστά! Είχε ξεχάσει ότι δεν ήταν ο μοναδικός που συμμετείχε στο φοβερό αυτό πείραμα. Άλλοι 9 εθελοντές είχαν γίνει δεκτοί. Τι να συνέβη στους άλλους; Αν αυτά που έλεγε το μήνυμα ήταν αλήθεια ήταν φανερό πια ότι οι φύλακές τους είχαν σκοπό να τους οδηγήσουν στην αυτοεξόντωση! Με τα νεύρα του διαλυμένα ο Σ. έγραψε ένα μήνυμα με βρισιές και τους το έστειλε. Λεπτά αργότερα ακούστηκε ο ήχος της ειδικής θυρίδας. "Δεν είναι ώρα φαγητού" σκέφτηκε. Με επιφύλαξη άνοιξε τη θυρίδα προετοιμασμένος για το χειρότερο. Αντί όμως για τα φρικιαστικά πράγματα που περίμενε να αντικρίσει, το μόνο που υπήρχε στο δίσκο ήταν ένα διπλωμένο χαρτάκι. Το άνοιξε και το διάβασε δυνατά. "Φαγητό τέλος!". Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι. Τόσες μέρες, παρά τα όσα είχαν συμβεί, η διατροφή του παρέμεινε σταθερή και σε ποσότητα και σε ποιότητα. "Φαίνεται τα καθάρματα κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να με σπάσουν και αποφάσισαν να με οδηγήσουν στη λιμοκτονία". Σκέφτηκε ο Σ. Κόκκινος από οργή άρπαξε την πολυθρόνα και άρχισε να κοπανάει με λύσσα οτιδήποτε βρισκόταν στο χώρο. Σε λίγο κείτονταν στο πάτωμα τα συντρίμμια του υπολογιστή, του διαδρόμου και της τηλεόρασης. Όταν η καταστροφική του μανία καταλάγιασε, έκατσε σε μια γωνιά να ξαναβρεί την ανάσα και την ψυχραιμία του. "Πρέπει να βγω από εδώ αύριο κιόλας" σκέφτηκε και η ματιά του καρφώθηκε σε ένα κομμάτι λαμαρίνας, που κάποτε άνηκε στο διάδρομο και τώρα αποκολλημένο από το κυρίως σώμα του οργάνου γυμναστικής βρισκόταν στην άλλη γωνιά του δωματίου.

Ημέρα 38η
"Είμαι ηλίθιος! Πως δεν το σκέφτηκα νωρίτερα!" είπε ο Σ. από μέσα του. Είχε μόλις βρει τον τρόπο να καλύψει τις κάμερες. Ήταν πια αποφασισμένος. Ο μόνος τρόπος που υπήρχε για να βγει από εκεί μέσα ήταν από την πόρτα! Θα κάλυπτε τις κάμερες και όταν οι έξω εμφανίζονταν για να δουν τι σκαρώνει θα τους όρμαγε με λύσσα με το μεταλλικό κομμάτι του διαδρόμου για όπλο. Πιθανότατα ήταν μια χαμένη μάχη αλλά οτιδήποτε ήταν καλύτερο από το να περιμένει να πεθάνει από την ασιτία. Και έπρεπε να δράσει άμεσα προτού η πείνα τον καταβάλλει και χάσει τις δυνάμεις του. Χρησιμοποιώντας το τραπέζι της κουζίνας, το μόνο έπιπλο που είχε απομείνει άθικτο, σκαρφάλωσε στην ακμή του ταβανιού με τον τοίχο και κάλυψε το προστατευτικό τζάμι της κάμερας με αφρό ξυρίσματος. Επανέλαβε σε όλες τις κάμερες και κρατώντας σαν ρόπαλο το μεταλλικό κομμάτι στήθηκε μπροστά στην πόρτα. "Ο πρώτος που θα περάσει δε θα έχει καλό τέλος" σκέφτηκε, ενώ οι μύες του προσώπου του συσπάστηκαν από την αγωνία. Μερικά λεπτά αργότερα, που όμως του φάνηκαν αιώνες, ακούστηκε ήχος κλειδιού και η πόρτα άνοιξε. Με περίσσευμα θάρρους να πηγάζει από την απελπισία του, ο Σ. όρμησε στον άντρα που εμφανίστηκε από την πόρτα.

Ο Σ. σταμάτησε ξαφνιασμένος απότομα. Ήταν ο φίλος του ο Μ. Οι δυο άντρες κοιτάχτηκαν κατάματα για λίγη ώρα και κανείς δεν μπορούσε να μιλήσει από την έκπληξη. Πρώτος έσπασε τη σιωπή ο Σ. "Ήρθες να με σώσεις;"
"Από τι να σε σώσω;" αποκρίθηκε ο Μ. με την έκπληξή του να μεγαλώνει. Και συνέχισε "Και μπορείς να μου πεις γιατί διέλυσες το σπίτι σου;"
"Ποιο σπίτι μου ρε μαλάκα! Πως βρέθηκες εσύ εδώ;" Απάντησε οργισμένα ο Σ. που δεν είχε ακόμα αφήσει το μεταλλικό κομμάτι.
"Με πήρε ο γιατρός σου ο Λιοπίδης και μου είπε ότι έχει καιρό να σου γράψει καινούρια συνταγή για τα φάρμακά σου. Μα καλά μαλάκας είσαι; αφού ξέρεις τι γίνεται όταν σταματάς να τα παίρνεις." είπε ο Μ. με οργισμένο ύφος.
"Λες ψέματα! Είσαι μαζί τους!" ούρλιαξε ο Σ.
"Μαζί με ποιους; Πας καλά μωρέ; Ξέρεις ότι στη διπλανή πολυκατοικία βρέθηκε το πτώμα μιας γυναίκας σε αποσύνθεση με παραμορφωμένο το πρόσωπο; Ελπίζω να μην έχεις κάνει κάτι εσύ." απάντησε ο Μ.
"Αυτοί το κάνανε! Αυτοί που με έκλεισαν εδω μέσα! Ο Λιοπίδης και οι άλλοι! Μου είπαν ότι το έκανε μόνη της στον εαυτό της. Είδα το φάντασμά της ένα βράδυ στον κήπο!" είπε ο Σ. με ακόμα μεγαλύτερη ένταση.
"Ποιοι μωρέ! Ωχ θεέ μου τι έκανες πάλι! Έλα, πάμε στον Λιοπίδη να σε ηρεμήσει και μετά θα δούμε τι θα κάνουμε." είπε απογοητευμένος ο Μ. και γύρισε προς την πόρτα.
"Είσαι μαζί τους πούστη!" φώναξε ο Σ. και άρχισε να τον χτυπάει με μανία στο κεφάλι. Δεν σταμάτησε παρά μόνο όταν το κρανίο του δύστυχου άνδρα είχε γίνει ένα άμορφο μείγμα από ματωμένες σάρκες και σπασμένα κόκαλα. Τότε ο Σ. ξεχύθηκε έξω και άρχισε να τρέχει. Ξαφνικά βρέθηκε σε έναν πολύ γνωστό του δρόμο.
"Είμαι σπίτι μου!" είπε από μέσα του. "Ούτε που θυμάμαι πως ήρθα ως εδώ!" Για πρώτη φορά εδώ και πολλές μέρες ένιωσε ασφαλής. Χαμογελώντας άνοιξε την εξώπορτα και περπάτησε ως την είσοδο του ισόγειου διαμερίσματός του. Η πόρτα ήταν ανοιχτή...

ISOLATION (I)

2008-04-03T00:03:00.003+03:00

Ο Σ. χτύπησε τη μεγάλη ξύλινη πόρτα. Η ταμπέλα έγραφε Δόκτορ Μ. Λιοπίδης - Κλινικός Ψυχολόγος. Ο ασπρομάλλης άντρας τον υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο.
"Έτοιμος για τη μεγάλη μέρα;" είπε με τη βραχνή φωνή του.
"Όλα εντάξει" απάντησε ο Σ. μάλλον αδιάφορα. "Αποχαιρέτησα όλους τους συγγενείς και φίλους και έφερα μαζί μου τόνους βιβλίων, CD και DVD".
Στην πραγματικότητα δεν τα πήγαινε καλά με τους περισσότερους συγγενείς και είχε λίγους φίλους. Όταν πριν από ένα μήνα διάβασε την αγγελία ήξερε ότι ήταν ο ιδανικός για τη "δουλειά". Η αγγελία έλεγε: "Ζητείται νέος, με καλή σωματική και ψυχική υγεία, χωρίς ανειλημμένες επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις για συμμετοχή σε ψυχολογικό πείραμα υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρίας. Αμοιβή καλή". Ο Σ. ήταν 25 χρονών, μόλις είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο, με τον πατέρα του δε μιλιόταν, με τη μητέρα του οι σχέσεις τους γίνονταν όλο και πιο τυπικές, δεν είχε κοπέλα και είχε άπειρο χρόνο για "σκότωμα". Ναι, ήταν ιδανική περίπτωση και για αυτό ήταν ένας από τους δέκα που επελέγησαν για το πείραμα.
Ο Λιοπίδης και ο Σ. περπατούσαν στο διάδρομο δίπλα δίπλα. Κατά διαστήματα συναντούσαν άνδρες και γυναίκες με λευκές ρόμπες που τους προσπερνούσαν βιαστικά. Ο Λιοπίδης με ήρεμη φωνή εξηγούσε τις τελευταίες λεπτομέρειες.
"Τα πράγματα σου έχουν ήδη τοποθετηθεί στο δωμάτιο 5. Ελπίζω να σου αρέσει η διακόσμηση, την ανέλαβα ο ίδιος με βάση το ψυχολογικό προφίλ σου. Υπάρχει ένας υπολογιστής συνδεδεμένος με ένα δίκτυο που στήθηκε ειδικά για το πείραμα. Από εκεί θα μπορείς να ζητάς ότι χρειάζεσαι, π.χ. τρόφιμα ή κάποιο καινούριο βιβλίο, το οποίο θα σου παραδίδεται στην ειδική θυρίδα. Όπως καταλαβαίνεις η επικοινωνία μέσω του δικτύου θα είναι μονόδρομη. Κανείς δε θα σου απαντάει αλλά θα μαθαίνουμε τις ανάγκες σου. Η τηλεόραση συνδέεται μόνο με το DVD οπότε καμία εξωτερική λήψη δεν θα είναι δυνατή. Υπάρχουν τοποθετημένες κάμερες σε όλους τους χώρους από οπού όλο το εικοσιτετράωρο θα παρακολουθείσαι. Δυστυχώς για λόγους ασφαλείας υπάρχει κάμερα και στο μπάνιο, ξέρεις για το φόβο των Ιουδαίων. Μπορείς να διακόψεις το πείραμα όποτε το ζητήσεις αλλά τότε η αμοιβή σου θα ακυρωθεί. Σε περίπτωση που το πείραμα διακοπεί για ιατρικούς λόγους θα αποζημιωθείς με 100 ευρώ για κάθε ημέρα συμμετοχής. Αν ολοκληρώσεις το πείραμα θα λάβεις τα συμφωνηθέντα 50000 ευρώ. Φτάσαμε. Όλα καλά;"
Οι δύο άνδρες στάθηκαν μπροστά στην πόρτα με τον αριθμό 5. Ο γιατρός άνοιξε και βρέθηκαν σε ένα μικρό αλλά εργονομικά διαρρυθμισμένο χώρο. Στο δωμάτιο υπήρχε ένα κρεβάτι, μια βιβλιοθήκη με τα βιβλία του Σ. τακτοποιημένα στα ράφια, ένα γραφείο με έναν υπολογιστή, μια πολυθρόνα αντικριστά σε μια μεγάλη τηλεόραση και μια εντοιχιζόμενη ντουλάπα. Κάπου στριμωγμένος ήταν και ένας διάδρομος γυμναστικής. Παραδίπλα υπήρχαν μια κουζίνα και ένα μικρό μπάνιο, ενώ ο "κήπος" ήταν ένας ασφυκτικά περιορισμένος χώρος περιτοιχισμένος από ψηλές μάντρες. Θα μπορούσε να ήταν ένα φοιτητικό σπίτι, αν εξαιρέσει κανείς την παντελή έλλειψη φαντασίας στη διακόσμηση. "Τόσο χάλια είναι το ψυχολογικό προφίλ μου;" σκέφτηκε ο Σ. αλλά δεν είπε τίποτα.
"Λοιπόν, εδώ λέμε αντίο, ή μάλλον στο επανειδείν" είπε ο Λιοπίδης.
"Αντίο γιατρέ" απάντησε χαμογελώντας ο Σ. "Θα τα πούμε σε 100 μέρες"

Ημέρα 1η.
Η πόρτα έκλεισε χωρίς το θόρυβο που θα περίμενε κανείς ότι θα ταίριαζε σαν αναγγελία της έναρξης πλήρους απομόνωσης 100 ημερών.
"100 ημέρες με μουσική, ταινίες, video games και βιβλία. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;" σκέφτηκε ο Σ. "Αν εξαιρέσουμε τους καφέδες και τα μπαράκια δε νομίζω να καταλάβω διαφορά από το σπίτι μου! Easy Money!" Η ματιά του εξερεύνησε το χώρο. Ύστερα πήγε στην κουζίνα. Δυο βαζάκια ήταν τοποθετημένα σε ένα ράφι με τις επιγραφές "καφές" και "ζάχαρη" επάνω τους. Ο Σ. άνοιξε το ψυγείο. Γάλα, αναψυκτικά και νερό. "Ακριβώς σαν φοιτητικό δωμάτιο αλλά πιο καθαρό" Σκέφτηκε. Στον τοίχο δίπλα στο ψυγείο βρισκόταν μια καταπακτή με την επιγραφή "Απορρίμματα". Ένας ήχος σαν μήνυμα κινητού ακούστηκε από το δωμάτιο. Ο Σ. πήγε και είδε το πράσινο φως πάνω από την ειδική θυρίδα αναμμένο. "Αυτό πρέπει να είναι το μεσημεριανό" σκέφτηκε. Άνοιξε τη θυρίδα. Ένας μεταλλικός δίσκος με το μενού της ημέρας εμφανίστηκε. Κοτόπουλο με ρύζι, σαλάτα λάχανο και ένα πορτοκάλι. "Γιατί μόνο 100 ημέρες;" Είπε δυνατά γελώντας.

Ημέρα 2η
Ο Σ. άνοιξε τα μάτια του. Το πράσινο φως πάνω από τη θυρίδα ήταν αναμμένο. "Πρωινό" σκέφτηκε. Με νωχελικές κινήσεις σηκώθηκε από το κρεβάτι. Έβαλε ένα CD να παίζει και απόλαυσε το πρωινό του κάνοντας το πλάνο της ημέρας. Λίγη γυμναστική για αρχή, μετά παιχνίδια στον υπολογιστή μέχρι το μεσημεριανό. Μετά διάβασμα και το βράδυ 2-3 ταινίες. Αυθόρμητα του ήρθε η σκέψη να φωνάξει τον φίλο του τον Μ. για το βράδυ αλλά αυτόματα σχεδόν η σκέψη του επανήλθε στη συνείδηση της κατάστασής του. "Σε 99 μέρες" είπε. Αποφάσισε να κρατάει ημερολόγιο με τις καθημερινές του δραστηριότητες, τις σκέψεις του και τα συμπεράσματά του. Στο κάτω κάτω η εμπειρία της απομόνωσης ήταν μοναδική και ήθελε να τη διατηρήσει στη μνήμη του όταν με το καλό θα τελείωνε.

Ημέρα 8η
Η πρώτη βδομάδα της δοκιμασίας του είχε περάσει εξαιρετικά ανώδυνα. Το καθημερινό του πρόγραμμα ήταν πάνω κάτω το ίδιο με αυτό της πρώτης ημέρας. Δυο ταινίες που είχε ζητήσει μέσω του δικτύου ήρθαν την επόμενη ημέρα. Αυτή ήταν και η μόνη του "επαφή" με τους "έξω", με εξαίρεση 2-3 φορές που τους έκανε πλάκα γράφοντάς τους σατυρικά στιχάκια. Είχε αρχίσει να αισθάνεται κάποια νοσταλγία για τον έξω κόσμο, αλλά τίποτα το φοβερό. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι οι ερωτικές του ορμές, ειδικά τα πρωινά ήταν "ανεβασμένες", αλλά με κάμερες ακόμα και στο μπάνιο η αυτοϊκανοποίηση δεν αποτελούσε επιλογή. "Δε βαριέσαι. Υπομονή και όταν βγω θα του δώσω να καταλάβει!"

Ημέρα 17η
Επιτέλους κάτι έσπασε τη μονοτονία του "χρυσού κλουβιού". Ανοίγοντας τον υπολογιστή το πρωί βρήκε ένα txt αρχείο στην επιφάνεια εργασίας. Ανοίγοντάς το διάβασε δυνατά: "Δε θα βγεις ποτέ από εδώ". Ενθουσιασμένος έσκασε στα γέλια. Τελικά και οι "έξω" δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στα σατυρικά στιχάκια τα οποία συνέχιζε, με αυξανόμενο ρυθμό, να στέλνει. Παραβίασαν λίγο το πρωτόκολλο και αποφάσισαν να του κάνουν κι αυτοί λίγο πλάκα, βγάζοντας τον έτσι για λίγο από το βάλτο της ρουτίνας. "Εύγε" είπε χειροκροτώντας και κοιτάζοντας την κάμερα.

Ημέρα 19η
Ο Σ. πετάχτηκε από το κρεβάτι του. Θόρυβος από την κουζίνα. Κάτι σαν βόμβος σταθερά επαναλαμβανόμενος. Άναψε τα φώτα. Ο θόρυβος σταμάτησε. Πιο πολύ περίεργος παρά ανήσυχος πήγε στην κουζίνα. Τίποτα. "Μάλλον η ιδέα μου" σκέφτηκε. Επιστρέφοντας ξάπλωσε και έσβησε τα φώτα. Ο θόρυβος ξανάρχισε. "Παράξενο". Άναψε πάλι τα φώτα. Σταμάτησε. Επανέλαβε τη διαδικασία άλλες δυο φορές μέχρι που ο θόρυβος δεν ξανακούστηκε. Τώρα όμως δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Έμεινε ξύπνιος κάνοντας βόλτες από το δωμάτιο στην κουζίνα προσπαθώντας να εξηγήσει το φαινόμενο. Το ψυγείο, αν και η μοναδική ηλεκτρική συσκευή στο χώρο, δε θα μπορούσε να εξηγήσει έναν τέτοιο ήχο. Όταν το ξημέρωμα τον βρήκε άπραγο παραιτήθηκε από την προσπάθεια.

Ημέρα 22η
Ένα νέο txt αρχείο τον περίμενε στην επιφάνεια εργασίας αυτό το πρωί. Με ένα χαμόγελο ανυπομονησίας το άνοιξε. "Εδώ θα μάθεις τι θα πει τρόμος" έγραφε. Το χαμόγελο πάγωσε στα χείλη του. Οργισμένος κοίταξε την κάμερα και φώναξε "αυτό δεν είναι αστείο!" Μετά σκέφτηκε ότι μάλλον οι κάμερες δεν είχαν μικρόφωνο οπότε έκατσε και τους το έστειλε σε μήνυμα μέσω του δικτύου προσθέτοντας και ένα "άει γαμήσου" στο τέλος. Ωστόσο δεν έδωσε συνέχεια και τις επόμενες μέρες σχεδόν ξέχασε το περιστατικό.

Ημέρα 26η
Πάλι ξύπνησε μέσα στη νύχτα. Αυτή τη φορά όχι από κάποιο θόρυβο αλλά από μια ακαθόριστη ανησυχία. Περιέφερε το βλέμμα του στο σκοτάδι. Ύστερα από λίγο διέκρινε κάτι σαν δυο μικρά φώτα να περιφέρονται στον κήπο. Πάγωσε. Η κίνησή τους, αν και ακανόνιστη, φανέρωνε μια λογική δύναμη να κρύβεται από πίσω. Έμοιαζαν περισσότερο με φωτεινές κουκκίδες παρά με το φως που προέρχεται από ένα φακό. Ήταν φανερό πως κάποιος ήταν εκεί έξω. Με την αδρεναλίνη του στα ύψη και οπλισμένος με όλο του το θάρρος και μια παράλογη παρόρμηση, ο Σ. πετάχτηκε από το κρεβάτι του και ουρλιάζοντας "ποιος είναι εκεί;" όρμησε στον κήπο. Μέχρι όμως να βγει έξω τα φώτα είχαν εξαφανιστεί. Μόνο ο έναστρος ουρανός φώτιζε το χώρο.
Μέσα σε τρομερή υπερένταση ο Σ. περίμενε το ξημέρωμα. Τότε έψαξε ενδελεχώς τον κήπο χωρίς όμως να ανακαλύψει το παραμικρό. Αργότερα γυρνώντας στο δωμάτιο ανακάλυψε ότι έλειπε το ημερολόγιό του. "Τα μουνιά μου πήραν το ημερολόγιό μου" είπε δυνατά. Μέσα σε έναν παροξυσμό οργής άρχισε να ουρλιάζει βρίζοντας τους "έξω" με όλες σχεδόν τις λέξεις που περιείχε το υβρεολόγιο του. Αργότερα έκατσε στον υπολογιστή ξεσπώντας την οργή του και στον γραπτό λόγο.
Κατά το απόγευμα είχε ηρεμήσει κάπως. "Μήπως το πείραμα δεν ήταν απλά η μελέτη των επιπτώσεων της απομόνωσης αλλά είχε και παραμέτρους που μου τις έχουν αποκρύψει; Μήπως η παρενόχληση αυτή είναι μέρος του πειράματος;" Με τις σκέψεις αυτές χαλάρωσε λίγο με αποτέλεσμα να καταρρεύσει στην πολυθρόνα. Για πρώτη φορά είχε νιώσει την επιθυμία να εγκαταλείψει το πείραμα.

Ημέρα 31η
Ο Σ. έβαλε το DVD στη θήκη του και έκλεισε την τηλεόραση. Ήταν αρκετά αργά. Πηγαίνοντας στο κρεβάτι του παρατήρησε κάτι ασυνήθιστο στον κήπο. Πλησίασε στο τζάμι και σιγουρεύτηκε. Αυτό που έβλεπε ήταν μια ανθρώπινη μορφή. Ανατρίχιασε. Διστακτικά άνοιξε την πόρτα και βγήκε στον κήπο χωρίς να πάρει στιγμή το βλέμμα του πάνω από τη μυστηριώδη σιλουέτα. Μια γυναίκα στεκόταν στη γωνία που σχημάτιζαν οι μαντρότοιχοι, με την πλάτη γυρισμένη σε αυτόν και εντελώς ακίνητη. Είχε καστανά μαλλιά και φορούσε τη νυχτικιά που φορούν συνήθως οι ασθενείς στα νοσοκομεία. Τα πόδια της ήταν γυμνά. Ο Σ. πλησίασε αργά στα 3 μέτρα και με το ζόρι ψέλλισε: "Ποια είσαι;" Η γυναίκα γύρισε απότομα. Είχε δυο τρύπες στη θέση των ματιών και από το ορθάνοιχτο στόμα της έλλειπαν όλα τα δόντια. Ο Σ. παραπάτησε και από τη φρίκη απομάκρυνε για μια στιγμή το βλέμμα του. Όταν ξανακοίταξε η γυναίκα είχε εξαφανιστεί.

συνεχίζεται...

TELL ME SWEET LITTLE LIES...

2008-04-01T21:57:00.003+03:00

"Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια"

Πάμπλο Πικάσο

Καλό μήνα σε όλους και εύχομαι να είναι η μοναδική μέρα του χρόνου που σας λένε ψέματα.

Αν πάντως ψάχνεται την αλήθεια αυτή εξακολουθεί να βρίσκεται στους Sex Pistols, γκεγκε;

(αν η παραπάνω ατάκα δε σας λέει τίποτα κάντε κλικ εδώ)

Sex Pistols - Liar

Lie lie lie lie liar you lie
Lie lie lie lie lie tell me why
Tell me why why d'you have to lie
Should've realised that you
Should've told the truth
Should've realised you know what i'll do

You're in suspension you're a liar

Now i wanna know know i wanna known why
You never look me in the face
Broke a confidence just to please your ego
Should've realised you know what i know

I know where you go everybody you know
I know everything that you do or say
So when you tell lies i always be in your way
I'm nobody's fool and i know all cos i know
What i know

Lie lie lie liar you lie lie lie lie
I think you're funny you're funny ha ha
I don't need it don't need your blah blah
Should've realised i know what you are

You're in suspension you're a liar
You're a liar
You're a lie
Lie lie lie

Ψέματα;

Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb

2008-03-31T18:49:00.003+03:00

Είδα πρόσφατα, μετά από πολλά χρόνια την καταπληκτική μαύρη κωμωδία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, σίγουρα μια από της καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου σινεμά. Το ποστ αυτό είναι για να θυμίσει την ταινία σε όσους την έχουν δει. Η συνέχεια είναι ο ορισμός του spoiler, οπότε αν τυχόν δεν την έχετε δει και θέλετε να τη δείτε σταματήστε την ανάγνωση εδώ! Μπορεί η ταινία να γυρίστηκε το 1964, μπορεί ο ψυχρός πόλεμος να έχει λήξει εδώ και σχεδόν 2 δεκαετίες, μπορεί η απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος (αν και πάντα υπαρκτή) να έχει ξεθωριάσει, το αριστούργημα του Κιούμπρικ όμως διατηρεί τη φρεσκάδα και την αμεσότητά του σαν να γυρίστηκε χθες. Πρωταγωνιστεί ο απίθανος Πίτερ Σέλερς σε τρεις (3) ρόλους από τους τέσσερις που αρχικά του είχαν προταθεί!

Η υπόθεση: Σμήνος βομβαρδιστικών B-52 οπλισμένων με πυρηνικά όπλα επιτίθεται στην ΕΣΣΔ μετά από εντολή ψυχάκια διοικητή αμερικανικής βάσης, ο οποίος πιστεύει ότι οι Ρώσοι διαβάλουν τον αμερικάνικο τρόπο ζωής μέσω των σωματικών υγρών! Ο διοικητής είναι ο μόνος που γνωρίζει τους κωδικούς ανάκλησης της διαταγής, ενώ ο Βρετανός υπαρχηγός του(Πίτερ Σέλερς) προσπαθεί να πάει με τα νερά του έτσι ώστε να αποτρέψει το ολοκαύτωμα. Ταυτόχρονα στο πεντάγωνο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ(Πίτερ Σέλερς) σε μια προσπάθεια να σταματήσει την καταστροφή ενημερώνει τον πρέσβη της ΕΣΣΔ ο οποίος του αποκαλύπτει τη ύπαρξη κρυφού όπλου με την ονομασία doomsday machine το οποίο μόλις η χώρα του δεχτεί επίθεση θα καταστρέψει κάθε ζωή στη γη! Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει στο πλευρό του τον στρατόκαυλο αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων (πολύ καλός ο Τζορτζ Σ. Σκοτ) και τον Γερμανό (πρώην Ναζί) επιστήμονα Dr. Strangelove(φυσικά Πίτερ Σέλερς) Με τα πολλά γίνεται ανάκληση των βομβαρδιστικών εκτός από ένα που με χαλασμένο ασύρματο οδεύει προς το στόχο του...

Καλύτερες σκηνές: Κατά την ταπεινή μου άποψη οι 5 κορυφαίες σκηνές της ταινίας

Σκηνή 1:Precious Bodily Fluids
Ο ψυχάκιας διοικητής εξηγεί... τους λόγους που τον οδήγησαν στην επίθεση στην ΕΣΣΔ

Σκηνή 2: You'll have to answer to the Coca-Cola company
Ο Βρετανός αξιωματικός προσπαθεί με φλεγματικό τρόπο να πείσει δύσπιστο Αμερικανό αξιωματικό να τον διευκολύνει ώστε να επικοινωνήσει με τον Πρόεδρο προκειμένου να αποφευχθεί η ολοκληρωτική καταστροφή:

Σκηνή 3: I wish we had one of those
Ο Ρώσος πρέσβης εξηγεί τη λειτουργία της doomsday machine ενθουσιάζοντας τον στρατόκαυλο αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων:

Σκηνή 4: War Room
Ίσως η καλύτερη ατάκα της ταινίας. Στρατόκαυλος αρχηγός και Ρώσος πρέσβης πιάνονται στα χέρια στην αίθουσα πολέμου:

Σκηνή 5: Mein Führer! I can walk!
Και για το τέλος ο παρανοϊκός μονόλογος του Dr. Strangelove. Απλά απολαύστε τον...

ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΗ ΦΤΩΧΟΓΕΙΤΟΝΙΑ...

2008-03-28T22:18:00.004+02:00

Δεν μπορώ άλλο κάθε φορά που βρέχει να ακούω τη γνωστή ελληνική γκρίνια, ειδικά όταν η βροχή υποτίθεται ότι "χαλάει" το σαββατοκύριακο κάποιων. Αν ζεις σε μια πόλη, τα συστατικά της οποίας είναι σκυρόδεμα, άσφαλτος και γυαλί, είσαι τουλάχιστον αγενής αν δεν υποδέχεσαι με ευγνωμοσύνη μια καλή καταιγίδα που θα ξεπλύνει τις αμαρτίες που μέχρι χθες λιάζονταν ανέμελα στα κράσπεδα και τις ταράτσες μας. Και πρέπει να είσαι τουλάχιστον χαζοχαρούμενος αν δεν τη βρίσκεις έστω και λίγο με τη γλυκιά μελαγχολία που συνοδεύει πιστά τη μουντάδα του ουρανού και τον ήχο της βροχής. Το μποτιλιάρισμα και οι πλημμυρισμένες λακκούβες δεν είναι σε καμιά περίπτωση αρκετά για να είμαστε αγνώμονες απέναντι σε μια φυσική λειτουργία από την οποία εξαρτάται άμεσα η επιβίωσή μας. Εξάλλου δε φταίει αυτή αν εμείς την αγνοούμε προκλητικά όταν φτιάχνουμε τις τερατουπόλεις μας χρησιμοποιώντας για θεμέλιο λίθο τη βλακεία μας. Χαρείτε τη βροχή είτε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι ακούγοντας το λυπημένο ψιθύρισμα των σταγόνων στο παράθυρο, είτε στο δρόμο αφήνοντάς την να πιτσιλίσει το πρόσωπό σας. Είναι ένα φαινόμενο που όλοι πια έχουμε προσέξει ότι γίνεται όλο και ποιο σπάνιο. Ο κύκλος του νερού επηρεάζεται άμεσα από τις περιβαλλοντικές αλλαγές και ο κόσμος που για αιώνες θεωρούσαμε δεδομένο γίνεται όλο και πιο αφιλόξενος. Αν κάποιος αμφιβάλει μπορεί να δει περισσότερα εδώ. Πάντως για σήμερα το τέλος του κόσμου αναβάλλεται. Σήμερα βρέχει.

Και ένα βροχερό τραγούδι...

ΠΟΡΝΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ...

2008-03-24T01:11:00.004+02:00

Σε δημοσίευμα της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (βρίσκεται εδώ) διαβάζουμε ότι μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση ετοιμάζουν προς την Ιερά Σύνοδο πολλοί πολίτες που δεν βρήκαν ιδιαίτερα χαριτωμένο τον χαρακτηρισμό "πόρνοι" για όσους έχουν σχέσεις εκτός του ορθόδοξου γάμου. "It was about bloody time!" Πολλοί ιεράρχες, με πρώτο και καλύτερο τον ανεκδιηγητότατο Άνθιμο, πιστεύουν ότι ζούμε ακόμα στο βυζαντινό μεσαίωνα και μπορούν ξεδιάντροπα να κραδαίνουν πάνω από τα κεφάλια μας το φόβητρο της αμαρτίας, χωρίς συνέπειες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω το χαρακτηρισμό. Πολλά χρόνια πριν, μαθητής Λυκείου, άκουσα των καθηγητή της θεολογίας να αναπτύσσει τις θεάρεστες απόψεις της εκκλησίας για τις σχέσεις των δύο φύλων χρησιμοποιώντας την κομψή αυτή λεξούλα για τις εκτός γάμου σεξουαλικές επαφές. Ήταν η εποχή που κάποιοι είχαμε ξεκινήσει τις πρώτες μας ερωτικές σχέσεις ή που τέλος πάντων θέλαμε πάρα μα πάρα πολύ να τις ξεκινήσουμε! Η κατακραυγή και η χλεύη ήταν άμεσες και ο καθηγητής, ο οποίος μάλλον νόμιζε ότι απευθύνεται σε λοβοτομημένο ακροατήριο κατηχητικού και όχι σε μαθητές καισαριανιώτικου σχολείου, αναγκάστηκε να μαζευτεί. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αγριέψει και τα ζευγάρια που συζούν ή έχουν παντρευτεί με πολιτικό γάμο αρνούνται να δεχτούν σιωπηλά την προσβολή. Οι αμνοί ξύπνησαν, ζητάνε καλύτερες συνθήκες σφαγής και περνάνε στην αντεπίθεση. Ας μαζευτούμε λοιπόν όσοι συζούμε, όσοι έχουμε παντρευτεί με μη ορθόδοξο θρησκευτικό γάμο και όσοι είχαμε έστω και μια φορά στη ζωή μας σεξουαλική επαφή εκτός γάμου, αφού σύμφωνα με την εκκλησία είμαστε όλοι πόρνοι. Αλήθεια, έμεινε κανείς απέξω; Ας κάνουμε λοιπόν όλοι από μια μήνυση στην εκκλησία. Σε περίπτωση νίκης, όσα ζευγάρια θέλουν να παντρευτούν με θρησκευτικό γάμο αλλά τους τρόμαζε το κόστος της τελετής θα μπορέσουν να κάνουν το μεγάλο βήμα, ενώ λύνεται ταυτόχρονα και το πρόβλημα της εκκλησιαστικής περιουσίας η οποία αναδιανέμεται στους φυσικούς της κυρίους, δηλαδή στον ελληνικό λαό. Αμήν!

Αν πάντως για οποιοδήποτε λόγο χρειάζεστε μια θρησκεία στη ζωή σας, τότε προτείνω τον κύριο της φωτογραφίας.

BRAIN: USE IT OR LOSE IT 2

2008-03-23T01:07:00.008+02:00

Κάνοντας ένα ευχάριστο διάλειμμα παρουσιάζω ένα πολύ συμπαθητικό αίνιγμα για το οποίο έμαθα σήμερα. Το σενάριο έχει ως εξής:
Τέσσερις φίλοι αιχμαλωτίζονται στη ζούγκλα από εχθρικούς ιθαγενείς. Οι ιθαγενείς με την απαράμιλλη ευρηματικότητα που τους χαρακτηρίζει σε πλήθος ανεκδότων τους βάζουν την παρακάτω δοκιμασία (σε αντίθεση με τα ανέκδοτα η εθνικότητα των αιχμαλώτων δεν παίζει ρόλο!). Τοποθετούνται εκατέρωθεν του τοίχου με τη διάταξη και τον προσανατολισμό του σχήματος. Τους φορούν τέσσερα καπέλα, δυο μαύρα και δυο λευκά, πάλι όπως στο σχήμα. Γνωρίζουν ότι τα καπέλα είναι δυο μαύρα και δυο λευκά, αλλά αγνοούν τι χρώμα καπέλο φοράνε. Απαγορεύεται να κοιτάξουν πίσω τους, να μετακινηθούν, καθώς επίσης και να μιλάνε μεταξύ τους. Το στοίχημα που θα τους σώσει τη ζωή, είναι κάποιος από τους τέσσερις να πει αιτιολογημένα τι χρώμα καπέλο φοράει ο ίδιος.

Η ομορφιά του συγκεκριμένου αινίγματος είναι ότι ενώ είναι φαινομενικά άλυτο, η λύση του είναι απελπιστικά απλή. Παλιότερο mind game θα βρείτε εδώ.

NO PASARAN!

2008-03-21T21:58:00.004+02:00

Ως ένα από τα δυναμικότερα συλλαλητήρια της μεταπολίτευσης χαρακτηρίστηκε η πορεία της Τετάρτης 19 Μαρτίου για το ασφαλιστικό. Η δύναμη των 100.000 εργαζομένων που κατεβήκαμε στους δρόμους και η αδυναμία της κυβέρνησης των 151 βουλευτών. Ο αγώνας των εργαζομένων που βλέπουν το μέλλον τους να υποθηκεύεται και το θράσος μιας κυβέρνησης που δεν ψήφισε το 60% των Ελλήνων. Η λεβεντιά των συνταξιούχων σε πλήρη αντίθεση με τη δειλία ενός πρωθυπουργού που δεν τόλμησε να "σκάσει μύτη" στη βουλή μην τυχόν και φθαρεί η δημόσια εικόνα του από το κράξιμο!
Ο κόσμος φαίνεται να ξυπνάει. "You can fool some people sometimes but you can't fool all the people all the time". Ξέρει ότι η εργασία του και μόνο στηρίζει τα ταμεία και ξέρει τι σκοπό έχουν οι αλλαγές στο ασφαλιστικό. Βαρέθηκε να βάζει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη όταν κάποιοι λίγοι ολοένα πλουτίζουν. Οι νέοι ανασφάλιστοι των 700€, που βλέπουν τους εργοδότες τους να καρπώνονται τις εισφορές τους, γνωρίζουν από πρώτο χέρι από τι πάσχουν τα ταμεία. Οι μεγαλύτεροι που οι δεκαετίες σκληρής δουλειάς τους έχουν τσακίσει δεν αντέχουν να ακούνε την υπουργό να λέει ότι " ένας άνθρωπος 58 χρονών είναι ένας νέος άνθρωπος." Ίσως εκεί που συχνάζετε κυρία μου να είναι έτσι, στους περισσότερους χώρους δουλειάς όμως ένας άνθρωπος 58 χρονών είναι ένας πρόωρα γερασμένος άνθρωπος.
Σήμερα αναβλήθηκε η ψήφιση του νομοσχεδίου. Οι άνθρωποι της εργασίας είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν ώστε ακόμα κι αν ψηφιστεί να μείνει στα χαρτιά. Δε θα αφήσουμε μια γελοία και θρασύδειλη κυβέρνηση να παίξει μονόπολη με τους κόπους μας. Πρόκειται για το μέλλον μας και θα το υπερασπιστούμε με κάθε κόστος. Venceremos

Παλιότερο ποστ για το ασφαλιστικό εδώ.
Τραγουδάκι πάντα επίκαιρο εδώ.

LOST - ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ

2008-03-13T12:11:00.004+02:00

Πατήστε για μεγέθυνση

Με την ευκαιρία του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ αναδημοσιεύω την παραπάνω καταπληκτική φωτογραφία. Νομίζω πως είναι κάτι παραπάνω από εύστοχη. Άκουσα σήμερα ότι στο συνέδριο θα μιλήσει και ο σύντροφος Τσίπρας. Από αυτά που θα πει θα κατασταλάξω και σε μια πρώτη γνώμη για το ρόλο του στη θέση του προέδρου. Για τον προηγούμενο πρόεδρο είχα σχετικά αρνητική έως τελείως αρνητική άποψη. Άντε να δούμε.

Ο ΔΑΙΜΟΝ ΤΟΥ ΣΙΔΕΡΩΤΗΡΙΟΥ

2008-03-12T01:01:00.005+02:00

ή πως ο Φάνης Γκέκας αποκαλύπτει τα βρώμικα
μυστικά γνωστής φαρμακοβιομηχανίας

Ο ΝΑΟΣ

2008-03-10T01:16:00.012+02:00

Κανείς δεν διέκοπτε την ηρεμία που επικρατούσε μέσα στην στην αποπνιχτική ατμόσφαιρα του σταματημένου με alarm αυτοκινήτου. Ο οδηγός, αξύριστος εδώ και μέρες, αφού τράβηξε την τελευταία τζούρα του τσιγάρου του, το στρίμωξε μαζί με τα υπόλοιπα στο γεμάτο τασάκι. Με τα μάτια του μισόκλειστα από τη νύστα έριξε μια αγριεμένη ματιά στη συνοδηγό του, που τώρα άναβε το δικό της.
"Πήγαινε" της είπε μέσα από τα δόντια.
"Περίμενε να κάνω κι εγώ ένα" απάντησε αυτή ξεφυσώντας τον καπνό χωρίς να του ανταποδίδει το βλέμμα.
Αφού πέρασε ένα λεπτό ησυχίας ο άντρας χωρίς να υψώσει τον τόνο της φωνής του της είπε:
"Αν τα σκατώσεις πάλι ο Μάρκο θα θυμώσει. Θυμάσαι τι έγινε με τον άλλο."
"Να κάνω το τσιγάρο" είπε αυτή με αγανάκτηση.
"Έχουμε να πάμε κι αλλού μετά και θα αργήσουμε" είπε αυτός σχεδόν απολογητικά και συνέχισε "θες να καταλήξεις με χαρακωμένο το πρόσωπο; Μην κάνεις μαλακίες" Ο τόνος της φωνής του είχε τώρα κάτι ανάμεσα σε παράκληση και απειλή.
Αυτή χωρίς να πει κουβέντα, με το τσιγάρο στο στόμα, άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου και βγήκε έξω. Είχε αρκετή ψύχρα και το εκνευριστικό ψιλόβροχο μούσκευε το πρόσωπο και το τσιγάρο της. Στάθηκε μπροστά στο νούμερο 14 και έψαξε τα κουδούνια. Μετά από λίγο πάτησε το σωστό, πνίγοντας ταυτόχρονα το τσιγάρο στη λιμνούλα που είχε σχηματιστεί από τα νερά της βροχής στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Η Ντελεμπάτ κοντοστάθηκε αντικρίζοντας τον επιβλητικό ναό της Ιστάρ. Στα 25 της χρόνια ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε, αν και το χωριό της δεν απείχε παρά μια μέρα δρόμο από τη Βαβυλώνα. Μετά τα παιδιά της ήταν σίγουρα ότι πιο όμορφο είχε δει ποτέ. Ήταν πανύψηλος, διακοσμημένος με αστραφτερές μαρμάρινες πλάκες, λεπτοδουλεμένα σκαλίσματα και χρυσελεφάντινα αγάλματα. Ο εξωτερικός του χώρος ήταν ένας πανέμορφος κήπος που αρμονικά διέσχιζαν πλακόστρωτα μονοπάτια. Τα μονοπάτια αυτά κατέληγαν σε έναν πλατύ δρόμο που οδηγούσε στην επιβλητική είσοδο. Η Ντελεμπάτ με αργά βήματα πλησίασε τα σκαλοπάτια του ναού όπου τη σταμάτησε μια ιέρεια.
"Ήρθα για τη θυσία" είπε χαμηλόφωνα.
"Ακολούθησε με" απάντησε ήρεμα η ιέρεια.
"θα σε οδηγήσω σε έναν ειδικό χώρο για να ετοιμαστείς"
Η Ντελεμπάτ ακολούθησε την ιέρεια σε ένα μικρό δωμάτιο στο πίσω μέρος του ναού. Μέσα, κάτω από το φως των κεριών, έκαναν την εμφάνισή τους ένας μεγάλος καθρέφτης και κάποιες κρέμες, αρώματα και έλαια για τον καλλωπισμό του κορμιού, των μαλλιών και του προσώπου. Η Ντελεμπάτ δεν ανησυχούσε για την εμφάνισή της. Ήταν ακόμα νέα και παρά τις δύο γέννες το σώμα της ήταν ακόμα λεπτό. Τα στήθη της ήταν στητά, ενώ τα όμορφα χαρακτηριστικά του προσώπου της πλαισίωναν πλούσια, μακρυά, μαύρα μαλλιά. Αν ανησυχούσε για κάτι αυτό ήταν η θυσία. Όλες οι γυναίκες της Βαβυλώνας έπρεπε μια τουλάχιστον φορά στη ζωή τους να κάνουν τη θυσία στη θεά Ιστάρ, δηλαδή να δοθούν με χρηματικό αντάλλαγμα σε έναν άγνωστο, εκεί στο ναό. Αυτό θα έφερνε την εύνοια της θεάς σε εκείνες και τις οικογένειές τους και θα καθαγίαζε την ψυχή τους. Η Ντελεμπάτ ήθελε την προστασία της θεάς για εκείνη και τα παιδιά της μα πάνω από όλα για τον αγαπημένο της άντρα που βρισκόταν μακρυά από το σπίτι πολεμώντας τους μισητούς Ασσύριους. Αυτά σκεπτόμενη, ξεφύσηξε και βγήκε από το δωμάτιο.

Ο ήχος του κουδουνιού αντήχησε στον διάδρομο της πολυκατοικίας. Ο πενηντάχρονος άντρας που άνοιξε την πόρτα έμεινε για λίγο άφωνος μπροστά στην ψιλή ξανθιά κοπέλα με το προκλητικό βάψιμο και το ακόμα πιο προκλητικό ντύσιμο.
"Η... Σόνια;" κατάφερε τελικά και ψέλλισε.
"Ναι" απάντησε αυτή. "Θα μου βάλεις ένα ποτό; κάνει κρύο έξω και βρέχει"
Ο άντρας υπάκουσε και η Σόνια αφού ήπιε μια γουλιά είπε:
"θέλω τα 150 μπροστά"
Ο άντρας υπάκουσε για δεύτερη φορά.
"Έχουμε πει ελεύθερο στοματικό και κώλο" της είπε δίνοντας της τα λεφτά με ύφος σαν να κλείνει εισιτήριο στα εκδοτήρια.
"ναι" απάντησε η Σόνια τελειώνοντας το ποτό της.
"Μπορώ να πάω λίγο στην τουαλέτα πρώτα; εσύ ξάπλωσε στο κρεβάτι κι έρχομαι"
Ο άντρας έγνεψε καταφατικά δείχνοντας μια κλειστή πόρτα και η Σόνια κλείστηκε στην τουαλέτα. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Ήταν αυτό που οι άντρες λέγανε "μουνάρα", όμως στα είκοσι της αισθανόταν πιο γριά από ποτέ. Το κορμί της δεν ήτανε δικό της, ήταν ένα εμπορεύσιμο αγαθό, ένα ανταλλάξιμο προϊόν. Ήθελε να ξεφύγει αλλά δεν μπορούσε. Και κάθε μέρα ήτανε χειρότερη από την προηγούμενη, όμως δεν μπορούσε. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Έβγαλε από την τσάντα της την ειδική κρέμα λίπανσης. Με βιαστικές κινήσεις την άπλωσε στο μουνί και τον κώλο της. Έριξε μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη, φόρεσε ένα ψεύτικο χαμόγελο και βγήκε.

Η Ντελεμπάτ έκατσε σε έναν πάγκο μαζί με άλλες δύο γυναίκες. Η μία ήταν στην ηλικία της αλλά πιο κοντή και πολύ πιο βρώμικη. Στο πρόσωπό της είχε μια μεγάλη ουλή από την άκρη του στόματος περίπου ως το αφτί. Χωρίς την ουλή θα μπορούσες να την πεις συμπαθητική. Προφανώς ήταν αρκετά χρόνια στο ναό, περιμένοντας να εκπληρώσει το ιερό τάμα και ζώντας από τα αποφάγια των ιερειών. Η άλλη ήταν φανερό πως άνηκε στην ανώτατη τάξη. Ήταν ντυμένη με φανταχτερά ρούχα και φορούσε χρυσά κοσμήματα. Πρέπει να ήταν γύρω στα 30. Σύντομα εμφανίστηκε ένας άντρας. Από τα ρούχα και τη μυρωδιά κατάλαβαν ότι ήταν βοσκός. Έβγαλε από το λιγδιασμένο ταγάρι του ένα ασημένιο νόμισμα και το πέταξε στα πόδια της Ντελεμπάτ. Η Ντελεμπάτ, αν και ήθελε να τελειώνει η θυσία όσο το δυνατόν γρηγορότερα, θεωρούσε ότι το ποσό ήταν λίγο. Και αφού μπορούσε να εξασφαλίσει κάποιο έσοδο για την οικογένειά της τους δύσκολους αυτούς καιρούς θα το έκανε. Όχι, δε θα δεχόταν για κάτω από τρία ασημένια νομίσματα. Μη βλέποντας απόκριση ο βοσκός μάζεψε το νόμισμα και το έριξε μπροστά στην πλούσια. Αυτή επίσης δεν το μάζεψε αλλά μάλλον λόγω της μυρωδιάς παρά της χαμηλής αξίας. Νευριασμένος ο βοσκός που η προσφορά του απορρίφθηκε δεύτερη φορά μάζεψε το νόμισμα και το έβαλε πίσω. Στάθηκε μπροστά στην παραμορφωμένη κοπέλα η οποία τον κοίταγε με το πιο παρακλητικό βλέμμα που υπάρχει. Μετά από λίγη σκέψη της πέταξε ένα χάλκινο νόμισμα. Εκείνη χωρίς δεύτερη σκέψη το μάζεψε και βιαστικά έπιασε από το χέρι τον άντρα για να τον οδηγήσει μέσα στο ναό. Φεύγοντας γύρισε και χωρίς να βγάλει φωνή συλλάβισε "ευχαριστώ" στις πρώην συντρόφισσές της.
Ο επόμενος που πλησίασε ήταν ένας νεαρός , καλλίγραμμος άντρας που το χρώμα του χιτώνα του μαρτυρούσε ότι ήταν χαμηλόβαθμος αξιωματικός της βασιλικής φρουράς. Η πλούσια του χαμογέλασε προκλητικά, όμως παρά τα ρούχα και τα κοσμήματα δεν έφτανε ούτε στο μισό σε ομορφιά τη Ντελεμπάτ. Ο άντρας χωρίς να σκεφτεί πολύ έβγαλε από το πουγκί του ένα χρυσό νόμισμα και το έριξε στα πόδια της Ντελεμπάτ. Χαμογελώντας στον άγνωστο αυτή το πήρε και μαζί απομακρύνθηκαν προς το εσωτερικό του ναού αφήνοντας την άλλη φουρκισμένη.

Η Σόνια μπήκε στην κρεβατοκάμαρα όπου είδε τον άντρα να έχει γδυθεί και να κάνει "προθέρμανση". Γυμνός έμοιαζε πολύ πιο χοντρός. "Ένα γαμήσι ακόμα" σκέφτηκε και ξάπλωσε δίπλα του. Ξεκίνησε να τον ρουφάει ρυθμικά. Με τον καιρό είχε μάθει να λειτουργεί τελείως μηχανικά. Ο άντρας με το χέρι του πάνω στο κεφάλι της προσπαθούσε να δώσει το δικό του ρυθμό, πράγμα που την εκνεύριζε απίστευτα. Ωστόσο δεν έδειξε το παραμικρό. Ήταν σωστή επαγγελματίας. Εξάλλου είχε το πουλί του στο στόμα της. Απόλυτη εξουσία πάνω του. Η σκέψη την έκανε να νιώθει καλύτερα. Είχε συνηθίσει να αριθμεί κάθε κίνηση του κεφαλιού της. Στα 50 σταμάταγε. Αν ο πελάτης ήθελε κι άλλο μέτραγε άλλα 20. Ο τύπος έβγαζε κάτι πραγματικά γελοία γρυλίσματα. 48...49....50. Ευτυχώς δεν ήθελε άλλο. Με επιδέξιες κινήσεις του φόρεσε την καπότα και τον δέχτηκε στον κώλο της. "Σιγά σιγά" του ψιθύρισε. Στα γελοία γρυλίσματα προστέθηκαν και τα εκνευριστικά τριξίματα του κρεβατιού. Άρχισε να αναστενάζει κι αυτή όσο πιο αισθησιακά μπορούσε. Αυτό έκανε πολλές φορές τους άντρες να χύνουν γρήγορα. Ευτυχώς πέτυχε κι αυτή τη φορά. Ο τύπος βγήκε από μέσα της ιδρωμένος και λαχανιασμένος, κοιτάζοντας σαν χαμένος το υπέροχο κορμί της. Μόλις ξαναβρήκε την ανάσα του της είπε:
"Είσαι θεά! Κρίμα που είσαι πόρνη"
"Τι μαλάκας" Σκέφτηκε αυτή αλλά δεν είπε τίποτα.

Το εσωτερικό του ναού ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακό από το εξωτερικό. Οι περίτεχνα διακοσμημένοι τοίχοι φωτίζονταν μυστηριακά από το φως εκατοντάδων κεριών, ενώ στο κέντρο ένα θεόρατο είδωλο της Ιστάρ ατένιζε γαλήνια τις δώδεκα ιερές κλίνες που στοιχίζονταν στα πόδια της. Η Ντελεμπάτ και ο άγνωστος ξάπλωσαν σε μια από αυτές. Αυτή τον φίλησε και χάιδεψε το γεμάτο τραύματα σώμα του. Ίσως να είχε γυρίσει από τον πόλεμο, ίσως και να είχε πολεμήσει δίπλα στον αγαπημένο της άντρα. Δεν είχε σημασία. Αυτή η στιγμή όλοι οι άντρες ήταν άντρες της, όπως ήταν και γιοί της θεάς, αυτή η ίδια ήταν μια ενσάρκωση της θεάς ή καλύτερα ο ναός που τη φιλοξενούσε όσο φιλοξενούσε των άγνωστο μέσα της. Ο έρωτας του άγνωστου ήταν τρυφερός μα έντονος. Τη στιγμή του οργασμού το βλέμμα της Ντελεμπάτ συναντήθηκε με το βλέμμα του ειδώλου που τότε της φάνηκε πιο οικείο από ποτέ. Και τότε κατάλαβε. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή δε φιλοξενούσε απλά τη θεά, ήταν η ίδια θεά, για εκείνο το ελάχιστο κομμάτι χρόνου ο κόσμος άρχιζε και τελείωνε σε αυτή, τη δημιουργό της ζωής, τη Γυναίκα. Ο άγνωστος έφυγε αφού τη φίλησε απαλά στο στόμα. Εκείνη έκατσε να προσευχηθεί γνωρίζοντας πια ότι είχε κερδίσει πολλά περισσότερα από ένα χρυσό νόμισμα.

ΤΟ SOUNDTRACK ΕΝΟΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

2008-03-07T20:34:00.005+02:00

Παρακολουθώντας το επεισόδιο του infowar με τίτλο "μουσικές εκτελέσεις" δεν μπόρεσα να μην προσέξω το συγκλονιστικό τραγούδι του Johnny Cash "25 minutes to go". Ίσως πρόκειται για την πιο δυνατή μουσική φωνή διαμαρτυρίας στην κτηνωδία της θανατικής ποινής. Χωρίς πολλά λόγια, απλά ακούστε το.

Well they're building a gallows outside my cell
I've got 25 minutes to go
And the whole town's waitin' just to hear me yell
I've got 24 minutes to go
Well they gave me some beans for my last meal
I've got 23 minutes to go
But nobody asked me how I feel
I've got 22 minutes to go
Well I sent for the governor and the whole dern bunch
with 21 minutes to go
And I sent for the mayor but he's out to lunch
I've got 20 more minutes to go
Then the sheriff said boy I gonna watch you die got
19 minutes to go
So I laughed in his face and I spit in his eye
got 18 minutes to go
Now hear comes the preacher for to save my soul
with 13 minutes to go
And he's talking bout' burnin' but I'm so cold
I've 12 more minutes to go
Now they're testin' the trap and it chills my spine
11 more minutes to go
And the trap and the rope aw they work just fine
got 10 more minutes to go
Well I'm waitin' on the pardon that'll set me free
with 9 more minutes to go
But this is for real so forget about me
got 8 more minutes to go
With my feet on the trap and my head on the noose
got 5 more minutes to go
Won't somebody come and cut me loose
with 4 more minutes to go
I can see the mountains I can see the skies
with 3 more minutes to go
And it's to dern pretty for a man that don't wanna die
2 more minutes to go
I can see the buzzards I can hear the crows
1 more minute to go
And now I'm swingin' and here I go-o-o-o-o-o-o-o-o-o!

Το παραπάνω τραγούδι σε κερδίζει με τον απλό, "λαϊκό" στίχο του και τη δραματική αντίστροφη μέτρηση. Σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να υποτιμήσω το επίσης συγκλονιστικό "The mercy seat" του Nick Cave με την "μαύρη" ποίησή του και την καταπληκτική μουσική, που κι αυτό ακούγεται στο συγκεκριμένο επεισόδιο. Πάλι χωρίς πολλά λόγια. Τα λένε όλα οι στίχοι.

It began when they come took me from my home
And put me in Dead Row,
Of which I am nearly wholly innocent, you know.
And I'll say it again

I..am..not..afraid..to..die.

I began to warm and chill
To objects and their fields,
A ragged cup, a twisted mop
The face of Jesus in my soup
Those sinister dinner meals
The meal trolley's wicked wheels
A hooked bone rising from my food
All things either good or ungood.

And the mercy seat is waiting
And I think my head is burning
And in a way I'm yearning
To be done with all this measuring of truth.
An eye for an eye
A tooth for a tooth
And anyway I told the truth
And I'm not afraid to die.

Interpret signs and catalogue
A blackened tooth, a scarlet fog.
The walls are bad. Black. Bottom kind.
They are sick breath at my hind
They are sick breath at my hind
They are sick breath at my hind
They are sick breath gathering at my hind

I hear stories from the chamber
How Christ was born into a manger
And like some ragged stranger
Died upon the cross
And might I say it seems so fitting in its way
He was a carpenter by trade
Or at least that's what I'm told

Like my good hand I
tatooed E.V.I.L. across it's brother's fist
That filthy five! They did nothing to challenge or resist.

In Heaven His throne is made of gold
The ark of his Testament is stowed
A throne from which I'm told
All history does unfold.
Down here it's made of wood and wire
And my body is on fire
And God is never far away.

Into the mercy seat I climb
My head is shaved, my head is wired
And like a moth that tries
To enter the bright eye
I go shuffling out of life
Just to hide in death awhile
And anyway I never lied.

My kill-hand is called E.V.I.L.
Wears a wedding band that's G.O.O.D.
'Tis a long-suffering shackle
Collaring all that rebel blood.

And the mercy seat is burning
And I think my head is glowing
And in a way I'm hoping
To be done with all this weighing up of truth.
An eye for an eye
And a tooth for a tooth
And I've got nothing left to lose
And I'm not afraid to die.

And the mercy seat is waiting
And I think my head is burning
And in a way I'm yearning
To be done with all this measuring of truth.
An eye for an eye
And a tooth for a tooth
And anyway there was no proof
Nor a motive why.

And the mercy seat is awaiting
And I think my head is burning
And in a way I'm yearning
to be done with all this measuring of truth
A life for a life and a truth for a truth
And anyway there was no proof
And I'm not afraid to die

And the mercy seat is waiting
And I think my head is smoking
And in a way I'm hoping
To be done with all this looks of disbelief.
An eye for an eye
And a tooth for a tooth
And anyway I told the truth
And I'm not afraid to die.

And the mercy seat is waiting
And I think my head is burning
And in a way I'm yearning
To be done with all this measuring of truth.
An eye for an eye
A tooth for a tooth
And anyway I told the truth
And I'm not afraid to die.

And the mercy seat is smoking
And I think my head is melting
And in a way I'm helping
To be done with all this twisted of the truth.
A lie for a lie
And a truth for a truth
And I've got nothing left to lose
And I'm not afraid to die.

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ Η΄ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ;

2008-03-06T01:14:00.009+02:00

Έγιναν τελικά τα συλλαλητήρια που έστησε το ΛΑΟΣ στη Θεσσαλονίκη και υποθέτω με βάση τη δυναμικότητα των διοργανωτών ότι πήγαν καλά. Σίγουρα την παράσταση έκλεψαν:
1. Ο φίρερ Καρατζαφέρης. Τις προάλλες τον άκουγα να λέει με νόημα ότι "τα σύνορα δεν αλλάζουν μόνο προς τα κάτω αλλά και προς τα πάνω" και αυτόματα μου ήρθε στο μυαλό ο στίχος του Πανούση "μαγκιά, κλανιά κι απόστημα". Είπαμε λαϊκισμός αλλά μαζέψου και λίγο.
2. Τα φασιστοειδή που αποτελούν την κοινοβουλευτική του ομάδα. Αν και παντού διατρανώνουν ως απάντηση στον χαρακτηρισμό φασίστες το ότι είναι "εκλεγμένοι βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου", λες και το ένα αποκλείει το άλλο. Αλήθεια έχετε προσέξει ότι μόνο οι φασίστες το λένε αυτό;
3. Ο Άνθιμος. Η ίδια μαυρίλα με το Χριστόδουλο σε λιγότερο επικοινωνιακό. Τουλάχιστον αυτός που βγήκε τώρα αρχιεπίσκοπος φαίνεται σοβαρός άνθρωπος (πως το πάθανε;)
4. Ο Παπαθεμελής. (ασχολίαστο)
5. Ο Ζουράρις. Από τα highlights της βραδιάς θα πρέπει να ήταν η ομιλία του με το ένθερμο ακροατήριο συνταξιούχων χουντικών και ανθρωποειδών χρυσαυγιτών να προσπαθεί να καταλάβει τι λέει. Αυτό κρίμα που το χάσαμε. Και last but not list....
6. Ο Ζορό. (τα λόγια είναι περιττά)
Όπως καταλαβαίνουμε το συλλαλητήριο μάλλον πιο πολύ freak show πρέπει να ήταν.
Εννοείται ότι όποιος επιθυμεί να κάνει οποιαδήποτε κινητοποίηση θα πρέπει να είναι ελεύθερος να την κάνει. Απλά κάποιοι επιλέγουμε να κατεβούμε στους δρόμους για θέματα όπως το δικαίωμα στην παιδεία, το δικαίωμα στην εργασία (συμπτωματικά(;) κατατίθεται στη βουλή το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό), η αντίσταση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στα Βαλκάνια μέσα στα οποία είναι και η δημιουργία προτεκτοράτων όπως το Κόσοβο και αυτή η χώρα το όνομα της οποίας δεν μπορούμε να πούμε. Όχι πως δεν είναι σημαντικό το ζήτημα του ονόματος. Αλλά η αχρηστία των κυβερνήσεων των τελευταίων 15 χρόνων να λύσει με μια κοινά αποδεκτή λύση το πρόβλημα, δεν μπορεί να αφήνει την ακροδεξιά (είδαμε παραπάνω ποιοι είναι η ακροδεξιά) να μονοπωλεί τη φιλοπατρία με το φαύλο, μισαλλόδοξο και γελοίο τρόπο της. Το βασικό πρόβλημα όλων των βόρειων γειτόνων μας είναι ότι ταμπουρώνονται πίσω από τέτοιους ηλίθιους εθνικισμούς για να κρύψουν τα εσωτερικά τους προβλήματα και αγνοούν ότι τα Βαλκάνια είναι το κοινό μας σπίτι και μόνο ενωμένοι μπορούμε να ζήσουμε σε αυτό. Και για φινάλε ένα βαλκανικό τραγούδι.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ

2008-03-01T00:32:00.005+02:00

Η χθεσινή μέρα (29/2) περνάει για τους περισσότερους απαρατήρητη. Κι όμως υπάρχει κάτι μοναδικό σε αυτή. Είναι η έξτρα μέρα που προσθέτουμε στο ημερολόγιό μας για να διορθώσουμε το γεγονός ότι ο χρόνος περιστροφής της γης γύρω από τον άξονά της δεν "χωράει" ακριβώς στο χρόνο περιστροφής της γης γύρω από τον ήλιο. Είναι η μέρα που σε έναν τέλειο κόσμο δε θα υπήρχε. Είναι η μέρα που ουσιαστικά κάνουμε reset στο επινόημα που έχουμε για να ερμηνεύουμε το χρόνο, προτού αρχίσουν οι εποχές να "περπατάνε" από τη θέση τους και το ημερολόγιο μας καταντήσει άχρηστο. Είναι η μέρα που χρησιμοποιούμε για να φέρουμε τους νόμους του σύμπαντος στα μέτρα μας. Είναι η μέρα η δικιά μας, των ανθρώπων, που τακτοποιούμε τους λογαριασμούς μας με το Χρόνο. Η δικιά μας μέρα, που μπορούμε να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είναι δικιά μας και όχι δικιά του όπως όλες οι άλλες. Είναι η μέρα που μπορούμε να προσποιηθούμε ότι αυτός δεν υπάρχει, δε μεγαλώνουμε αυτήν τη μέρα. Γιατί όχι; Ποιος θα το προσέξει; Μια μέρα κάθε τέσσερα χρόνια είναι που να πάρει. Είναι με δυο λόγια η μέρα που θα έπρεπε να είναι αργία.
Οι Μάγιας ήταν ένας πολύ ενδιαφέρον λαός. Είχαν αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό τις τέχνες και τις επιστήμες, μεταξύ αυτών και την αστρονομία. Εντάξει, είχαν και μερικά αρνητικά όπως το ανεπτυγμένο δουλεμπόριο και τις μαζικές ανθρωποθυσίες αλλά από την άλλοι ποιοι ήμαστε εμείς που θα κρίνουμε; Για να ρυθμίζουν την κοινωνική, θρησκευτική και αγροτική ζωή είχαν επινοήσει τέσσερα (!) ημερολόγια. Το ένα εξ αυτών είχε 365 ημέρες, όπως και το δικό μας, γεγονός που δείχνει ότι ήταν πολύ καλοί μελετητές των ουράνιων σωμάτων. Προφανώς είχαν και αυτοί το ίδιο πρόβλημα με τον περισσευούμενο χρόνο που έπρεπε να συμπληρωθεί. Αντί όμως να προσθέτουν μια μέρα κάθε τέσσερα χρόνια, προσέθεταν δέκα μέρες κάθε σαράντα χρόνια. Η περίοδος αυτή ήταν η κορωνίδα του εορτολογίου τους και την γλεντούσαν τρελά! Όπως είναι λογικό ο κάθε άνθρωπος θα ζούσε (αν ζούσε) τη γιορτή αυτή μια φορά στη ζωή του, οπότε τα έδινε όλα.
Ο σημερινός άνθρωπος δεν δίνει σημασία στο Χρόνο σαν φαινόμενο, σαν ολότητα. Χρησιμοποιούμε το Χρόνο είτε σαν ευθύγραμμα τμήματα της γραμμικής αντίληψης που έχουμε για αυτόν (χθες, σήμερα, αύριο, π.Χ. μ.Χ. μεσαίωνας, κλασσικοί χρόνοι), είτε σε άμεση συσχέτιση με τις δραστηριότητές μας (ελεύθερος χρόνος, ωράριο εργασίας, χρόνος κάθειρξης, χαμένος χρόνος). Δεν μας προβληματίζει ο Χρόνος σαν αυτό που πραγματικά είναι. Δεν μας απασχολεί η φύση του, ούτε διερωτόμαστε πως κάτι άυλο επηρεάζει τόσο καταλυτικά τις ζωές μας. Άυλο; Ίσως όχι. Η θεωρία της σχετικότητας μεταξύ άλλων μας λέει ότι ο Χρόνος εξαρτάται από την πυκνότητα της μάζας. Χωρίς μάζα (Ύλη) δεν υπάρχει Χρόνος. Η Ύλη είναι Χρόνος και ο Χρόνος είναι Ύλη. Ο Χρόνος εμπεριέχεται στον κόσμο μας, στη θάλασσα, στα βουνά, στα δέντρα σε εμάς. Δεν υπάρχει ανεξάρτητα από όλα αυτά. Δεν θα μπορούσε να επιβιώσει μόνος του. Ο Χρόνος είναι δικός μας! Δεν του αξίζει μια γιορτή; Και ποια μέρα θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλη από τη χθεσινή; Η μέρα που στοιχειώνει τα δίσεκτα έτη, η μέρα που φτιάξαμε εμείς για να καλύψουμε μια "ανωμαλία" του ηλιακού συστήματος; Δε θα έπρεπε αυτή τη μέρα να την αφιερώσουμε στο Χρόνο αποκαθιστώντας τη σχέση μας μαζί του και αφιερώνοντας λίγο... χρόνο ώστε να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη φύση του που είναι και δική μας φύση; Και ποιος τρόπος είναι καλύτερος από το πιο ξέφρενο γλέντι, σαν αυτά που γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια; Ε, λοιπόν αυτή η μέρα ήταν χθες. Πέρασε. Πάει. Γιατί ο Χρόνος μπορεί να είναι δικός μας αλλά δεν παύει να είναι αμείλικτος.

LOVE POETS SOCIETY

2008-02-27T20:49:00.003+02:00

Αφήνοντας (προσωρινά) το διάλογο για την ελευθερία της έκφρασης στα bloggs που κυριαρχεί στις περισσότερες γωνιές της μπλογκόσφαιρας, θέλω να παραχωρήσω τη δική μου γωνιά σε ένα φίλο που ανακάλυψε εσχάτως το ταλέντο του στην ερωτική ποίηση. Ο καλός μου φίλος ο Παναγιώτης Μπάκας έχει γενικά πολλά να πει οπότε ανυπομονώ να τον δω σύντομα σε δικό του blog. Προς το παρόν, επειδή μου ζήτησε να τον εκδώσω (με την καλή έννοια), το κάνω με χαρά. Το λόγο έχουν τα στιχάκια:

ΠΟΙΗΜΑ 1

Τις άκρες απ' τα μάτια σου άγγελοι τις σμιλέψαν
και οι δαίμονες που αντίκρισαν το βλέμμα σου ζηλέψαν
με μια μικρή ριπή φωτιάς που βγήκε από ραβδί
δώσαν ρυθμό και κίνηση στο όμορφο κορμί.
Για πες πως γίνεται της φύσης τέτοιο θαύμα
να αφήνει μέσα μου βαθύ θανατηφόρο τραύμα;

ΠΟΙΗΜΑ 2

Για το πως σκέφτεται ο Υφαντής που πλέκει στο ημίφως
το αόρατο και ευαίσθητο της ύπαρξης το νήμα,
όσοι περάσαν στη ζωή ξέρουν πως είναι γρίφος,
με κραγιονάκια παιδικά θα ζωγραφίσω ποίημα.

Απ' τη στιγμή που ο άνθρωπος πάνω στη γη γεννιέται
θέλει να ζήσει ελεύθερος σαν τα φτερά του γλάρου,
όμως την ύστατη στιγμή στον ίλιγγο ξεχνιέται
και δεν κοιτά προσεκτικά το κόκκινο του φάρου.

Νιώθει φορές σαν γίγαντας που ξύπνησε από λήθαργο
μέτρησε τις δυνάμεις του και ρίχτηκε στη μάχη,
κι άλλες φορές σαν άμμος που αεράκι απείθαρχο
με βία τον παρέσυρε στις λησμονιάς την πάχη.

Αν τα παραπάνω σας άρεσαν σχολάστε ελεύθερα το ποστ ή επικοινωνήστε απευθείας με τον καλλιτέχνη στο pmpakas@yahoo.gr Τις χιλιάδες ρομαντικές υπάρξεις που διαβάζουν αυτό το μπλογκ και που θα πέσουν ανάσκελα με τους παραπάνω στίχους να τις προειδοποιήσω ότι ο Παναγιώτης είναι happily married!

Η δύναμη και η ομορφιά των μπλογκς είναι ότι επιτρέπουν στον καθένα να γίνει εκδότης του εαυτού του (ή και των φίλων του εν προκειμένω!). Κλείνοντας να αφιερώσω στο φίλο μου ένα τραγουδάκι κάποιων άλλων ποιητών που ξέρω ότι του αρέσουν, εδώ.

LET IT SNOW (2)

2008-02-18T12:33:00.002+02:00

Με αφορμή τη χιονόπτωση δυο περιστατικά σε λευκό φόντο:
1. Πηγαίνοντας χτες στο αυτοκίνητό μου για να ανεβάσω τους υαλοκαθαριστήρες ανακάλυψα ότι κάποιος ευγενικός άνθρωπος τους είχε ήδη ανεβάσει, όπως και σε όλα τα αμάξια που ήταν παρκαρισμένα! Θεωρώ ότι δεν είναι γνωστός μου γιατί είχα παρκάρει σε ένα μικρό στενάκι σχετικά μακρυά από το σπίτι μου. Είναι ασυνήθιστο να σε εκπλήσσουν ακόμα ευχάριστα οι άνθρωποι.
2. Μιας και δουλεύω σε απόσταση 50 χλμ από το σπίτι μου δε θεώρησα καλή ιδέα να πάω στη δουλειά σήμερα. Αποφάσισα λοιπόν να πληρώσω τους λογαριασμούς. Συναρπαστική εμπειρία! Κίνδυνος σε κάθε μου βήμα. Γλιστερά κράσπεδα, μπάλες από το λιωμένο χιόνι να πέφτουν από μπαλκόνια και δέντρα, άνθρωποι που αγνόησαν όλα αυτά και πήραν τους δρόμους. Για την ιστορία κατάφερα και έφαγα μόνο μία (1) "σούπα"! Απρόσμενα ευχάριστο το συναίσθημα της επιστροφής σπίτι! Αγώνας για Επιβίωση. Δεν το λέω με γκρίνια, το λέω με ικανοποίηση. Είναι ασυνήθιστο να σε εκπλήσσει ακόμα ευχάριστα η πόλη σου.
Προς το παρόν τα χιόνια λιώνουν και ακούμε ακόμα "χειμωνιάτικα" τραγούδια σαν αυτό.

LET IT SNOW

2008-02-17T14:23:00.006+02:00

Τελικά η συντέλεια του κόσμου, για την οποία με πλούσια περισσεύματα τρομολαγνείας μας είχαν προετοιμάσει τα κανάλια, δεν ήρθε. Τελικά απλά... χιόνισε! Από πότε το χιόνι θεωρείται "ακραίο φυσικό φαινόμενο", ειδικά μέσα στο καταχείμωνο; Πως τα καταφέρνουν οι βόρειες χώρες, που χιονίζει κάθε λίγο και λιγάκι και δεν καταρρέουν; Πως είχαν καταφέρει οι ήρωες του 40 να υπερασπιστούν την ανεξαρτησία της χώρας μας ενώ ήταν χειμώνας και χιόνιζε; Μυστήρια πράματα! Την απάντηση στα παραπάνω δίνουν τα χαμογελαστά πρόσωπα των παιδιών που αγνοώντας το κλίμα τρομοκρατίας βγήκαν στους δρόμους από το πρωί και (άκουσον άκουσον) παίζουν με το χιόνι! Στη μεσογειακή χώρα μας δεν το βλέπουμε συχνά και για αυτό ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ! Πέρυσι το χειμώνα που έμοιαζε πιο πολύ με άνοιξη κάποιοι ψυχοπλακωθήκαμε! Τελικά ωραίο το χιόνι αλλά όπως λέει και το παλιό καλό σύνθημα "μην περιμένεις να χιονίσει για να δεις άσπρη μέρα, ρίξε και κανένα γιαούρτι". Προς το παρόν σήμερα χιονίζει και εμείς το απολαμβάνουμε ακούγοντας τραγουδάκια σαν αυτό.

ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΑΦΙΕΡΩΣΗ...

2008-02-14T23:09:00.001+02:00

Εντάξει δεν ξέρω τι εικόνα δείχνω αλλά "γιορτές" όπως η σημερινή δε μου πάνε καθόλου. Από την άλλη όμως ότι μας δίνει αφορμές να εκδηλώνουμε κάποια συναισθήματα παραπάνω καλοδεχούμενο είναι. Καλά να περνάτε όλοι γιατί μέσα στη χαζοχαρουμενιά αυτής της ημέρας κάπου κρύβεται η αγάπη. Εγώ θα κάνω ακόμα μια αφιέρωση...

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ

2008-02-12T17:23:00.001+02:00

Σαν μηχανικός βιώνω έντονα την κρισιμότητα των ημερών σε ότι αφορά τα ασφαλιστικά ζητήματα. Μια κυβέρνηση με πρόσφατα βεβαρημένο μητρώο σκανδάλων κακοδιαχείρισης (δομημένα ομόλογα), προωθεί ένα νομοσχέδιο έκτρωμα με το οποίο ενοποιούνται τα εύρωστα ταμεία της χώρας (μηχανικών, γιατρών, δικηγόρων, δημοσιογράφων) με το αφελέστατο πρόσχημα της "εξομάλυνσης" με τα χρεοκοπημένα ταμεία που οι παλαιότερες κυβερνήσεις φέρανε στο σημείο που είναι. Η σχιζοφρένεια είναι προφανής. Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να διεκδικεί καλή πρόθεση, αφενός γιατί έχει κατασπαταλήσει τα αποθεματικά των ταμείων και αφετέρου γιατί δεν έχει κάνει το παραμικρό στους τομείς τις μαύρης εργασίας, της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής που είναι οι πραγματικές αιτίες μαραζώματος των ταμείων. Είναι δε γνωστό τοις πάσι ότι το κράτος είναι ο μεγαλύτερος εισφοροδιαφυγέας. Ένα ταμείο στηρίζεται σε τρεις πηγές χρηματοδότησης: τους εργαζόμενους, τους εργοδότες και το κράτος. Στα περισσότερα ταμεία οι εργαζόμενοι στήριξαν όλο το βάρος της χρηματοδότησης και στο τέλος όταν το σύστημα κατέρρευσε η ευθύνη έπεσε στους εργαζόμενους γιατί... γερνάνε! Είναι ηλίου φαεινότερο ότι μας περνάνε για ηλίθιους! Και σε αυτό το πλαίσιο, με άφατη ξιπασιά, θέλουν να φέρουν σε σύγκρουση τους ασφαλισμένους των άλλων ταμείων με τα "ρετιρέ" των μηχανικών, γιατρών, δικηγόρων, δημοσιογράφων. Θεωρούν ότι ο κόσμος δεν ξέρει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των επαγγελματιών αυτών δεν είναι οι μεγαλοεργολάβοι, οι μεγαλοδικηγόροι, οι μεγαλογιατροί και ο... Θέμος. Για τον δικό μου κλάδο θα πω ότι οι μηχανικοί είναι σκληρά εργαζόμενοι που πολλές φορές δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας με μισθούς της πλάκας και "ελαστικά" ωράρια, που αμείβονται ως μισθωτοί αλλά φαίνονται ως "συνεργάτες" με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών, που πληρώνουν δυσανάλογες με το πραγματικό τους εισόδημα ασφαλιστικές εισφορές ακόμα και όταν δεν έχουν δουλειά καθώς θεωρούνται εσαεί ελεύθεροι επαγγελματίες. Λίγο πολύ αυτά συμβαίνουν και στους άλλους "επιστήμονες". Τα αποθεματικά των ταμείων μας είναι ποτισμένα με τον ιδρώτα μας και δε θα αφήσουμε μια ανεκδιήγητη κυβέρνηση να βάλει χέρι στους κόπους γενεών εργαζομένων. Όλοι στους δρόμους!

GENERATION 60

2008-02-06T22:34:00.000+02:00

Αθήνα, Φεβρουάριος 2038 μ.Χ.
Ο Σ. καθόταν στο μπαλκόνι του σπιτιού του απολαμβάνοντας ήρεμος τον πρωινό καφέ του. Παρά τη μόλυνση ή ίσως εξαιτίας αυτής τα χρώματα της αυγής ήταν καταπληκτικά. Η καρδιά του πλημμύρισε με την ομορφιά που αντίκριζαν τα μάτια του, αν και κανονικά θα έπρεπε να ήταν τουλάχιστον θλιμένος με αυτό που τον περίμενε. Σήμερα ήταν τα γεννέθλιά του. Και η μέρα της εκτέλεσής του.
Ο όρος "εκτέλεση" ήταν πλέον αδόκιμος. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν πλέον τη λέξη "τερματισμός", ενώ η επίσημη ονομασία ήταν ΔΙ.ΖΩ.Λ.Α. (Διακοπή Ζωτικών Λειτουργειών Ατόμου). Ήταν επιβεβλημένη διαδικασία για κάθε πρόσωπο που συμπλήρωνε τα 60 του χρόνια, σύμφωνα με τις διατάξεις του Παγκόσμιου Νόμου 270/2022, ο οποίος είχε ενσωματωθεί υποχρεωτικά σε όλα τα εθνικά δίκαια (στην ελληνική νομοθεσία με το ΦΕΚ 1337/2024). Είχε χαρακτήρα "Επείγοντος Νομοθετικού Μέτρου" που σήμαινε ότι δεν περιοριζόταν από οποιαδήποτε διάταξη εθνικού συντάγματος και η ενσωμάτωσή του έπρεπε να γίνει εντός τριετίας επί ποινή αποκλεισμού από τη διεθνή κοινότητα, κάτι αναμφίβολα καταστροφικό με τα δεδομένα της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Παρά τις αρχικές αντιδράσεις, ο Π.Ν. 270/2022 είχε ευεργετικές δράσεις τόσο δημογραφικά, όσο κυρίως οικονομικά.
Ο Σ. τελείωσε τον καφέ του και πήγε να ετοιμαστεί. Σε λίγο θα ερχόταν ο Μ. για να τον συνοδέψει στο Ε.Κ.ΔΙ.ΖΩ. της γειτονιάς του. Παρότι το Ε.Κ.ΔΙ.ΖΩ. (Εθνικό Κέντρο Διακοπής Ζωής) βρισκόταν μόλις 10 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι του και το ραντεβού για τον "τερματισμό" ήταν προγραμματισμένο για τις 12 το μεσημέρι, ο Σ. και ο Μ. είχαν κανονίσει να βρεθούν από τις 9 για να κάνουν μια βόλτα στο πάρκο και να πιουν έναν εσπρέσο στο αγαπημένο τους καφέ. Ο Μ. ήταν 8 μήνες μικρότερος από το Σ. οπότε ο δικός του "τερματισμός" είχε προγραμματιστεί για τον Οκτώβρη. Όλοι οι υπόλοιποι της παρέας ήταν μεγαλύτεροι. Ο Μ. αν και θα έμενε μόνος ως μικρότερος, είχε τουλάχιστον τη γυναίκα και τα παιδιά του για να τους αφιερώσει τους τελευταίους μήνες της ζωής του. Ο Σ. δεν είχε κάνει οικογένεια οπότε εδώ και ένα χρόνο οι δυο τους έκαναν πολύ παρέα και είχαν γίνει πιο κολλητοί από ποτέ.
Όταν ο Π.Ν. 270/2022 ψηφίστηκε από την ολομέλεια του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εθνών θεωρήθηκε από ακραίο ως φασιστικό μέτρο. Οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν, γρήγορα κατέληξαν σε βίαιη καταστολή. Μια τεράστια ενημερωτική εκστρατεία έπεισε τελικά το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης ότι για να καταστεί βιώσιμο το μέλλον έπρεπε να εφαρμοστεί ο νέος νόμος. Συνθήματα όπως "Τα ακραία προβλήματα απαιτούν ακραίες λύσεις" και "Στόχος η ευημερία της νέας γενιάς" αναπαράγονταν διαρκώς. Σταδιακά οι διαμαρτυρίες περιορίστηκαν και όλα τα κράτη εναρμονίστηκαν με το παγκόσμιο δίκαιο. Αμήχανα στην αρχή, δυναμικά στη συνέχεια οι κοινωνίες προσαρμόστηκαν και οι "τερματισμοί" έγιναν μέρος της καθημερινότητας. Παρόλα αυτά ο κόσμος για αρκετά χρόνια συνέχιζε να έυχεται "να τα εκατοστίσεις" στα γενέθλια κάποιου και οι πενηντάρηδες να αποκαλούνται "μεσήλικες".
Ο Σ. φοβόταν το Θάνατο. Ίσως όχι περισσότερο από τον κάθε άνθρωπο αλλά αυτό που τον τρόμαζε περισσότερο ήταν το ενδεχόμενο ενός "τυχαίου" θανάτου. Βέβαια κάτι τέτοιο ήταν σπάνιο γιατί οι εξέλιξεις στη γενετική ιατρική δεν άφηναν πολλά περιθώρια για τις θανάσιμες ασθένειες, που τόσο τρομοκρατούσαν τις παλαιότερες γενιές, ενώ τα σύγχρονα μέσα μεταφοράς σχεδόν απέκλειαν την πιθανότητα θανατηφόρου δυστυχήματος. Ωστόσο κάποιοι άνθρωποι εξακολουθούσαν να πεθαίνουν πριν κλείσουν τα 60 τους χρόνια. Έτσι, παραδόξως, όσο ο Σ. πλησίαζε την προγραμματισμένη μέρα του θανάτου του, τόσο λιγότερο τον φοβόταν.
Ο Μ. από την άλλη ήταν αποφασισμένος να γίνει "σκασιάρχης". Οι "σκασιάρχες" ήταν μια λιγοστή μειοψηφία που δεν πήγαιναν στα προγραμματισμένα ραντεβού. Φυσικά κάτι τέτοιο ήταν τελείως άσκοπο γιατί με το Παγκόσμιο Σύστημα Δορυφορικού Εντοπισμού Προσώπων ήταν σίγουρο πως μετά από 3 ώρες θα είχαν συλληφθεί και οδηγηθεί με τη βία στα Ε.Κ.ΔΙ.ΖΩ. κάτι ατιμωτικό για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
Ο Μ. έλεγε: "δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά τις 3 γαμημένες ώρες που μπορώ να αναπνέω το βρώμικο αέρα της πόλης μας και να αισθάνομαι ζωντανός και υγιής δε θα τους τις χαρίσω!".
"Και η οικογένειά σου;" αντέτεινε ο Σ. "δεν τους σκέφτεσαι;"
"Θα καταλάβουν" είπε κοφτά ο Μ.
"Εγώ πάντως" είπε ο Σ. κοιτάζοντας το άδειο φλιτζάνι του εσπρέσο "παρότι δεν έχω κανέναν, θέλω να φύγω περίφανος. Και 3 ώρες ζωής δεν αξίζουν την ατίμωση"
"Ο καθένας κάνει τις επιλογές του"απάντησε γενικά ο Μ. κλείνοντας τη συζήτηση. Αν και το έκρυβε καλά ήταν πολύ στεναχωρημένος για το φίλο του. Αν μπορούσε να πάρει αυτός την ατίμωση πάνω του και να του δώσει τις δικές του 3 ώρες ώστε να παρατείνει τον κοινό τους βίο θα το έκανε. Και ο Σ. το ήξερε.
Η ώρα πέρασε και αφού πλήρωσαν τον καφέ (ο Σ. επέμεινε να πληρώσει "είναι τα γενέθλιά μου" είπε γελώντας) ξεκίνησαν με αργά βήματα για το Ε.Κ.ΔΙ.ΖΩ. Στα Ε.Κ.ΔΙ.ΖΩ. ο "τερματισμός" γινόταν με τη μέθοδο της Επικεντρωμένης Ακτινοβολίας, μέθοδο αποδεδειγμένα ανώδυνη, ενώ λίγα λεπτά πριν, στον "διακοπτόμενο" γινόταν χορήγηση μιας ουσίας με χαλαρωτικές και εφορικές ιδιότητες, κάνοντας την εμπειρία όσο το δυνατόν πιο ευχάριστη. Η σύνθεση της ουσίας αυτής αποτελούσε επτασφράγιστο μυστικό και η επίσημη ονομασία της ήταν F.G.D. Στην αργκό την ονόμαζαν "τερματίνη" και ένας αστικός θρύλος έλεγε ότι το αρτικόλεξο σήμαινε Fuckin' Good Drug. Εννοείται οτί η χορήγησή της απαγορευόταν στους "σκασιάρχες". Ελάχιστοι αρνιόντουσαν την ουσία, ενώ ακόμα πιο λίγοι ζητούσαν την παρουσία κάποιου ιερέα. Σε παρακείμενο χώρο λειτουργούσε αποτεφρωτήριο (η αποτέφρωση ήταν υποχρωτική με το Π.Ν. 691/2029) και ο προϊστάμενος του Ε.Κ.ΔΙ.ΖΩ. παρέδιδε την τέφρα στον πλησιέστερο συγγενή σε ειδική τεφροδόχο.
Μερικά λεπτά είχαν απομείνει. Οι δύο φίλοι στάθηκαν μπροστά στο Ε.Κ.ΔΙ.ΖΩ. Το κτήριο εξωτερικά πρόδιδε τη φιλότιμη αν και μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια του αρχιτέκτονα να διαμορφώσει έναν ευχάριστο χώρο που να τηρεί τα στάνταρ σοβαρότητας που απαιτούσε η χρήση του. Δίπλα από το Ε.Κ.ΔΙ.ΖΩ. λειτουργούσε ένα από τα ελάχιστα σινεμά παλαιού τύπου που είχαν μείνει ανοιχτά σε πείσμα των γιγαντιαίων multi-plex που διέθεται η πόλη μας. Η ταμπέλα στην πρόσοψη έλεγε: "Αφιέρωμα στο σινεμά του εικοστού αιώνα. Σήμερα: "Καζαμπλάνκα" Ώρες προβολής: 12:00, 15:00, 18:00, 21:00 και 23:45. Ο Σ. πλησίασε στο ταμείο και είπε: "Δύο για τις 12:00 παρακαλώ" και γυρνώντας στον αποσβολωμένο φίλο του: "Ξέρεις, δεν το έχω δει!"

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ (ΧΛΩΜΟ ΤΟ ΚΟΒΩ)

2008-02-02T21:07:00.000+02:00

Ξεκινάμε το μήνα μας με αναδημοσίευση από το πολύ καλό blog τσουκνίδα.

Αν και δεν πολυπιστεύω στις "μέρες χωρίς ή κατά κάτι" (πχ χωρίς αυτοκίνητο, κατά του καπνίσματος κτλ), λέω να το δοκιμάσω. Εξάλλου δευτέρα δεν έχει ούτε Λαζόπουλο ούτε prison break. Έχει cold case αλλά είναι μετά τις 00:00 οπότε δε πιάνει, πιάνει;

MIA MEΡA XΩΡΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!

Κλείστε την τηλεόραση!

Για μια μέρα, έστω.

Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.

Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.

Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.

Λέμε όχι:

Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.

Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.

Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.

Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.

Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.

Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.

Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου.

Όλοι μας!

Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας.

Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας.

Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους

Lost - Season 4 και τα μυαλά στα κάγκελα...

2008-01-29T23:18:00.001+02:00

Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι συμβαίνει με το lost και τόσοι πολλοί έχουμε κολλήσει. Είναι απλά μια πολύ καλή σειρά με άφθονο μυστήριο; Ή μήπως ταυτιζόμαστε με τους ήρωες της σειράς, καθημερινούς κυρίως ανθρώπους που βρέθηκαν να αγωνίζονται για την επιβίωση κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες; Αν εξετάσει κανείς τις ιστορίες των πρωταγωνιστών όπως αυτές μας αποκαλύπτονται από τα flashbacks θα παρατηρήσει ότι όλοι έχουν κάτι κοινό. Όλοι προσπαθούσαν να ξεφύγουν από κάτι, όλοι έψαχναν κάτι να πιαστούν και στην προσπάθεια βρέθηκαν στη μοιραία πτήση. Μήπως αυτό που μας "κολλάει" στη σειρά είναι ότι κι εμείς λίγο πολύ θέλουμε να ξεφύγουμε από τις ζωές μας και να ζήσουμε μια περιπέτεια, μετά από την οποία δε θα είμαστε ποτέ πια οι ίδιοι; Είναι πράγματι οι ζωές μας τόσο κενές που θα αλλάζαμε τους αναπαυτικούς καναπέδες μας με το μυστηριώδες νησί; Ίσως. Ίσως πάλι να είναι απλά μια καταπληκτική σειρά! FIND YOUR SELF που λέει και το τραίηλερ.
Στο μεταξύ η αγωνία μεγαλώνει με την παρατεταμένη αναμονή για τον τέταρτο κύκλο, ο οποίος προβλέπεται να είναι συναρπαστικός. Άντε να δούμε...

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

2008-01-27T11:57:00.000+02:00

Η παρακάτω επιστολή αφορά ένα συνάνθρωπό μας που βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να κινδυνεύει να απελαθεί από τη χώρα που ζει εδώ και 15 χρόνια. Την περίπτωσή του έμαθα από τον λωτοφάγο.
Η επαναδημοσίευση (πηγή: http://www.ecology-salonika.org ) και η προώθηση της υπόθεσης, είναι η μοναδική μορφή αλληλεγγύης που μπορώ να σκεφτώ (προς το παρόν).

Σχετική περίπτωση είχε δημοσιευθεί και στον "ιό" της Ελευθεροτυπίας. Μπορείτε να τη δείτε εδώ.

Η επιστολή του Χατσατριάν αφορά όχι μόνο το Μουσικό του Σχολείο, αλλά όλη την κοινωνία μας

“Αξιότιμοι/ες κ.κ. καθηγητές/ήτριες του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης, αγαπητοί/ες συμμαθητές/τριες μου, μέλη και μη, του Συλλόγου Αποφοίτων του Μ.Σ.Θ. Φίλοι μου μαθητές και μαθήτριες, αξιότιμα μέλη του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων.
Μετά από 15 χρόνια ζωή στην Ελλάδα και με αγαπημένο σταθμό την εξαετή γόνιμη συνοδοιπορεία μας αντιμετωπίζω οξύτατο πρόβλημα σε σχέση με την άδεια διαμονής μου στη χώρα, όπου και από ηλικίας 8 ετών, ζω με τους γονείς μου ανελλιπώς. Σας ζητώ να μου συμπαρασταθείτε άμεσα κατά το μέρος που σας αναλογεί ώστε να εκλείψει ο επαπειλούμενος κίνδυνος να υποχρεωθώ σε εγκατάλειψη της χώρας (μου) -μέχρι τέλους Ιανουαρίου- ή “εναλλακτικά” στην αποποίηση εκ μέρους μου όλων των μέχρι τεκμαιρόμενων κεκτημένων (μέχρι τώρα) προϋποθέσεων που καθιστούν δυνατή την αποδοχή της αίτησης πολιτογράφησης, που κατά περίπτωση ενδέχεται να οδηγήσουν την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας.

Αισθανόμενος ακόμα ως εν δυνάμει (αλλά κατά περίπτωση ενεργό) μέλος του ιδιαιτέρως προσφιλούς και φιλικού σε μένα (αλλά έργω Ανοιχτού στην Κοινωνία Μουσικού (μας) Σχολείου, έρχομαι να δηλωθώ ως ικέτης/οικέτης στο ίδιο μου το για έξι ευτυχισμένα χρόνια Σπίτι.

Προσδοκώντας στην ανταπόκριση όλων των παραπάνω συλλογικοτήτων συμπεριλαμβανομένου του μείζονος και διασυλλογικού “Σχολικού Συμβουλίου”, έχοντας δε δεδομένη και ήδη ενεργό την συμπαράσταση της Ομάδας Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Δικαιωμάτων του Μ.Σ.Θ. αναμένω την εν είδει και εν γένει έκφραση της αλληλεγγύης με κάθε νόμιμο μέσο άμεση συμπαράσταση σας.”

Με τιμή και αγάπη

Γεώργιος, Σαμσών Χατσατριάν

Θεσσαλονίκη 20 Ιανουαρίου 2008

....ΑΝΗΣΥΧΟΙ ΝΕΚΡΟΙ συνέχεια "Το Κακό και οι Κακοί"

2008-01-24T20:16:00.000+02:00

Σε συνέχεια προηγούμενου post θέλω να μεταφέρω απόσπασμα από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο των Υποδιοικητή Μάρκος και Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, το οποίο αν και δεν είναι χαρακτηριστικό δείγμα γραφής, το ξεχώρισα:

"... Ο δολοφόνος δεν πρόκειται να επιστρέψει στον τόπο του εγκλήματος, απλώς και μόνο επειδή ο ίδιος είναι ο τόπος του εγκλήματος. Ο δολοφόνος είναι το σύστημα. Ναι, το σύστημα. Όταν γίνεται ένα έγκλημα, πρέπει κανείς να ψάχνει για το δολοφόνο στην κορυφή, όχι στη βάση. Το Κακό είναι το σύστημα και οι Κακοί είναι αυτοί που βρίσκονται στην υπηρεσία του συστήματος.
Αλλά το Κακό δεν είναι καμιά οντότητα, κανένα διεστραμένο και κακόβουλο δαιμόνιο που αναζητά σώματα για να τα καταλάβει και, με αυτά σαν όργανό του, να κάνει ατιμίες, εγκλήματα, δολοφονίες οικονομικά προγράμματα, απάτες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, ιερούς πολέμους, νόμους, δικαστήρια, κρεματόρια, τηλεοπτικά κανάλια.
Όχι, το Κακό είναι μια σχέση, είναι μια στάση απέναντι στον άλλο. Κι είναι και μια επιλογή. Κακό είναι το να διαλέγεις το Κακό. Το να διαλέγεις να είσαι ο Κακός απέναντι στον άλλο. Το να γίνεσαι, από δικιά σου επιλογή, δήμιος. Το να κάνεις τον άλλο θύμα."

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ

2008-01-23T22:35:00.000+02:00

Ουδείς αναντικατάστατος στις σύγχρονες εργασιακές γαλέρες.
Για το clopy "9" τεύχος 389.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΛΑΚΗΣ

2008-01-22T23:21:00.001+02:00

Κάποιοι τον λατρεύουν, κάποιοι τον μισούνε. Ότι γνώμη όμως και να έχουμε δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε ότι ο Λαζόπουλος ήρθε και κάλυψε ένα τεράστιο κενό, όχι μόνο στο έτσι κι αλλιώς άθλιο τηλεοπτικό τοπίο, αλλά και στο σύνολο της κοινωνικής δραστηριότητας. Είτε μας αρέσει είτε όχι ο Λαζόπουλος έχει βρεθεί να είναι ο σκληρός πυρήνας της αντίστασης της κοινωνίας μας απέναντι στην πολιτική, δικαστική, δημοσιογραφική εξουσία. Με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του έχει γίνει αιχμή του δόρατος της λαικής οργής και αγανάκτησης. Κατα πολλούς επικριτές του αυτό δρα αποσβεστικά οπότε εντέλει αντιδραστικά.
Σίγουρα η αντίσταση εκπορεύεται από συλλογικές διεργασίες, "ζημώσεις" που λέγαμε κάποτε και όχι από το Λαζόπουλο ή τον κάθε Λαζόπουλο.
Ακόμα πιο σίγουρα η αντίσταση γίνεται στο δρόμο και όχι από τον καναπέ βλέποντας τηλεόραση.
Αν ο Λαζόπουλος έχει βρεθεί να παίζει το ρόλο της Αριστεράς στην κοινωνία μας το πρόβλημα είναι στην Αριστερά και όχι στο Λαζόπουλο.
Αν προτιμάμε τη σιγουριά του καναπέ από την επιλογή του δρόμου φταίμε εμείς και όχι ο καναπές.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για αγωνιστική δραστηριότητα και το 2008 πρέπει να είναι δυναμικό. Το θέμα είναι πως περνάμε από την σιωπηρή καταγγελία στην ενεργό δράση. Πως αυτοοργανονώμαστε και πως ετοιμάζουμε τις αντιστάσεις μας, ανταλλάσσοντας απόψεις, ιδέες, εμπειρίες. Και εδώ τα blogs έχουν ένα ρόλο να παίξουν...

Rest in Peace Bobby Fischer (b. 1943 - d. 2008)

2008-01-18T16:23:00.000+02:00

"Chess is war over the board.
The object is to crush the opponent's mind." - Bobby Fischer

Από αιχμή του δόρατος της αμερικάνικης ψυχροπολεμικής προπαγάνδας σε μαύρο πρόβατο. Ο Μπόμπι Φίσερ είναι αναμφίβολα μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές του σκακιστικού αλλά και ιστορικού γίγνεσθαι. Μια ξεχωριστή παρανοϊκή ιδιοφυία που σίγουρα θα θυμόμαστε.
Αξέχαστη θα μείνει η μονομαχία του με τον Σοβιετικό Μπόρις Σπάσκι στην Ισλανδία. Στο ίδιο μέρος όπου ο Φίσερ θα φύγει από τη ζωή 35 χρόνια μετά, έχοντας πάρει την ισλανδική υπηκότητα μετά από ένα επικίνδυνο παιχνίδι με την αμερικανική δικαιοσύνη.
Ο Φίσερ, παρά τα πολλά ελαττώματά του, ήταν σίγουρα από τις λίγες περιπτώσεις που από το σκάκι αναδύεται κάποιος σουπερσταρ και έτσι θα τον θυμόμαστε.
Για τους φίλους του σκακιού ο μεγάλος τελικός του Ρέικιαβικ εδώ.
Η βιογραφία του εδώ.

THE SMOKING DAYS ARE OVER

2008-01-17T19:14:00.000+02:00

Καπνίζω εδώ και πάνω από 10 χρόνια. Αυτή είναι η δεύτερη απόπειρά μου.
Χθες ήταν η μέρα.
Ο βελονισμός είναι μια μέθοδος που καταπολεμά αποτελεσματικά τα συμπτώματα της στέρησης, όπως εκνευρισμός, βουλιμία, κατάθλιψη, αδυναμία συγκέντρωσης-...ε...τι έγραφα τώρα; - κτλ
Οι λόγοι για να κόψει κάποιος το κάπνισμα είναι πολλοί και γνωστοί. Αν κάποιος αμφιβάλει μπορεί να μπει εδώ.
Οι τρόποι για να το καταφέρει κάποιος είναι επίσης πολλοί. Ο βελονισμός, αν και είχα ακούσει πολλές αρνητικές απόψεις, είναι μια φυσική μέθοδος που επάνω μου μέχρι στιγμής δείχνει να έχει εφαρμογή (δεν έχω αντιμετωπίσει μέχρι τώρα κάτι τόσο έντονο που να μην παλεύεται).
Το σημαντικότερο όπλο όμως που έχει ο καπνιστής είναι η ίδια του η θέληση και ότι μέθοδο και να χρησιμοποιήσει θα πρέπει πρώτα να το πάρει απόφαση.
Εγώ έχω δεσμευτεί σε φίλους και γνωστούς να μη γίνω ποτέ σαν αυτούς τους αντιπαθητικούς που μας σπάγαν τα αρχ... όταν καπνίζαμε! Η αποτοξίνωση είναι δύσκολη διαδικασία και ελπίζω η κοινωνική μου ζωή να βγει αλώβητη από αυτή.
Κλείνοντας αν κάποιος βρίσκεται σε αντίστοιχη θέση και θέλει υποστήριξη, ενθάρρυνση ή απλά να μοιραστεί την εμπειρία του είναι καλοδεχούμενος!
Δεν αξίζει τον κόπο να διακινδυνεύουμε την υγεία μας για να πλουτίζουν οι καπνοβιομήχανοι και το κράτος. Venceremos!

Πληροφορίες για Βελονισμό εδώ

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΙΝΑΛΕ

2008-01-14T21:30:00.000+02:00

ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτό το post αναφέρεται στο φινάλε της ταινίας "Σινεμά ο Παράδεισος", την καταπληκτική ταινία του Τζουζέπε Τορνατόρε και είναι spoiler. Αν για κάποιο λόγο δεν την έχετε δει και θέλετε να τη δείτε σταματήστε να διαβάζετε ΤΩΡΑ.
Ο ιερέας-λογοκριτής της μικρής επαρχιακής πόλης της Σικελίας του 40 που μεγαλώνει ο πρωταγωνιστής, είναι ο πρώτος που βλέπει τις νέες κυκλοφορίες στο σινεμά "Il Paradiso". Κάθε φορά που κρίνει μια σκηνή ακατάληλη χτυπάει τα χέρια του ώστε ο Αλφρέντο, ο μηχανικός προβολής να αφαιρέσει την επίμαχη σκηνή. Ο Αλφρέντο στη συνέχεια γίνεται μέντορας του μικρού πρωταγωνιστή μεταδίδοντάς του την αγάπη του για τον κινηματογράφο και παροτρύνοντάς τον να φύγει για τη Ρώμη όπου πολλά χρόνια αργότερα γίνεται επιτυχημένος σκηνοθέτης. Πεθαίνοντας ο Αλφρέντο του κληροδοτεί μια μυστηριώδη μπομπίνα.
Στο Φινάλε της ταινίας (ίσως το καλύτερο φινάλε ταινίας από κτίσεως κινηματογράφου), ο πρωταγωνιστής παρακολουθεί συγκλονισμένος ένα μοντάζ των λογοκριμένων σκηνών όλων των ταινιών υπό τη μουσική συνοδεία της καταπληκτικής μελωδίας του Ένιο Μορικόνε. Μία απίστευτη κορύφωση συγκίνησης και ομορφιάς!
Και για να συνδεθούμε με την επικαιρότητα μερικές φορές τα άσεμνα "DVD" δεν είναι κακά!
Το trailer της ταινίας εδώ.
Το συγκλονιστικό Φινάλε εδώ.

ΑΝΗΣΥΧΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

2008-01-13T22:28:00.000+02:00

¨Όταν κάτι καθυστερεί πάνω από έξι μήνες ή εγκυμοσύνη είναι, ή δουλειά που δεν αξίζει τον κόπο.¨
Με αυτή τη φράση ξεκινάει το αστυνομικό μυθιστόρημα γραμμένο με τέσσερα χέρια Ανήσυχοι Νεκροί (και ότι λείπει λείπει) που συνέγραψαν ο Υποδιοικητής Μάρκος και ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, το οποίο ξεκίνησα να διαβάζω σήμερα.
Αν μη τι άλλο, από διαβολική σύμπτωση συνέπεσε με μια δουλειά μου που έχει διαρκέσει πολύ πάνω από έξι μήνες και που με έχει κάνει να αναρωτηθώ αν αξίζει τον κόπο, οπότε με το καλημέρα το βιβλίο με κέρδισε. Μόλις καταφέρω να το ολοκληρώσω θα ακολουθήσει αναλυτικότερο σχόλιο, αν και ένα αστυνομικό μυθιστόρημα γραμμένο από ένα μαιτρ του είδους σε συνεργασία με τον καθοδηγητή του Ζαπατίστικου κινήματος της Τσιάπας δε μπορεί παρά να είναι πρόκληση για τον αναγνώστη.
Τα κεφάλαια του βιβλίου έχουν γραφτεί εναλλάξ από τους δύο συγγραφείς με αρκετές δυσκολίες λόγω της φύσης της συνεργασίας τους. Με μια πρώτη προσέγγιση το βιβλίο δείχνει να κατορθώνει να κάνει ένα καλό πάντρεμα της αφηγηματικής πλοκής του μυθιστορήματος με την κριτική της μεξικάνικης πολιτικής κουλτούρας αναμειγνύοντας πραγματικούς και μυθιστορηματικούς χαρακτήρες. Δεν μπορώ ακόμα να έχω τελική γνώμη αλλά λόγω της ιδιομορφίας του συγγραφικού διδύμου δε θα δίσταζα να το προτείνω.
Πληροφορίες εδώ.

BRAIN: USE IT OR LOSE IT

2008-01-10T20:29:00.000+02:00

ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΕΔΩ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΓΡΙΦΟ ΤΟΥ ΑΙΝΣΤΑΙΝ

Τα πράγματα είναι απλά: υπάρχουν 5 σπίτια, με πέντε διαφορετικά χρώματα. Σε κάθε σπίτι ζει ένας άνθρωπος διαφορετικής εθνότητας. Οι πέντε ιδιοκτήτες πίνουν ένα συγκεκριμένο ποτό, καπνίζουν μια συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων και έχουν ένα συγκεκριμένο κατοικίδιο. Όλοι έχουν μεταξύ τους διαφορετικά κατοικίδια, διαφορετικές μάρκες τσιγάρων και διαφορετικά είδη ποτών.
Η ερώτηση είναι "ποιος έχει το ψάρι;"

Δεδομένα:

Ο Άγγλος μένει στο κόκκινο σπίτι.
Ο Σουηδός έχει ένα σκύλο.
Ο Δανός πίνει τσάι.
Το πράσινο σπίτι είναι αριστερά από το άσπρο σπίτι.
Ο ιδιοκτήτης του πράσινου σπιτιού πίνει καφέ.
Αυτός που καπνίζει Pall Mall εκτρέφει πουλιά.
Ο ιδιοκτήτης του κίτρινου σπιτιού καπνίζει Dunhill.
Αυτός που μένει στο μεσαίο σπίτι πίνει γάλα.
Ο Νορβηγός μένει στο πρώτο σπίτι.
Αυτός που καπνίζει Blends μένει δίπλα σε αυτόν που έχει γάτες.
Αυτός που έχει το άλογο μένει δίπλα σε αυτόν που καπνίζει Dunhill.
Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει Bluemaster πίνει μπύρα.
Ο γερμανός καπνίζει Prince.
Ο Νορβηγός μένει δίπλα στο μπλε σπίτι.
Αυτός που καπνίζει Blends έχει ένα γείτονα που πίνει νερό.

Ο μύθος λέει ότι μόνο το 2% του πληθυσμού μπορεί να λύσει τον παραπάνω γρίφο αλλά εγω δεν το πολυπιστεύω. Καλή Δύναμη!

ΛΗΣΤΕΙΑ! ΟΛΟΙ ΚΑΤΩ ΡΕΕΕΕ!

2008-01-06T14:34:00.000+02:00

"Μεγαλύτερο έγκλημα από το να ληστεύεις μια τράπεζα είναι να ιδρύεις μια τράπεζα"
Μπέρτολ Μπρεχτ

Πριν δυο μέρες έγινα μάρτυρας θρασύτατης απόπειρας ληστείας ενώ βρισκόμουν σε υποκατάστημα της εμπορικής τράπεζας μικρής πόλης της Ανατολικής Αττικής. Μπήκα στην τράπεζα κρατώντας μια επιταγή με τον ταπεινό μισθό μου στο ένα χέρι και πλησίασα τον αρμόδιο υπάλληλο έχοντας καλό σκοπό: να ανοίξω καταθετικό λογαριασμό στην εν λόγω τράπεζα. Στο άλλο χέρι κρατούσα την αστυνομική μου ταυτότητα, σίγουρος οτί αυτό είναι το μόνο επίσημο έγγραφο που χρειαζόμουν. Και τότε ο συμπαθής υπάλληλος μου το μπουμπούνησε: "Χρειαζόμαστε και το εκκαθαριστικό της εφορείας". Ήταν φανερό ότι κάποιος προσπαθούσε να κλέψει από μένα πληροφορίες που σχετίζονταν με τις οικονομικές μου δραστηριότητες σε σχέση με την Ελληνική Δημοκρατία. Ευτυχώς δεν είχα το συγκεκριμένο χαρτί μαζί μου οπότε αφού ευχαρίστησα ευγενικά απομακρύνθηκα διακριτικά από τον τόπο του συμβάντος.
Σε συζήτησεις που είχα τις προσεχείς ημέρες με αφορμή τα παραπάνω με φίλους και γνωστούς κατάλαβα οτί παρόμοιες εμπειρίες είχαν ζήσει και αυτοί σε άλλες τράπεζες. Προσοχή ακολουθούν πρόχειροι ορισμοί:

Καταθετικός Λογαριασμός: Τραπεζικός λογαριασμός μέσω του οποίου τα κεφάλαια του καταθέτη φυλάσσονται από την τράπεζα η οποία χρησιμοποιεί τα κεφάλαια αυτά μαζί με άλλων καταθετών καλύπτοντας τις τρέχουσες ανάγκες τις σε ρευστό, ενώ ο καταθέτης ανταμοίβεται με τον (πενιχρό συνήθως) τοκισμό των χρημάτων του.

Εκκαθαριστικό Σημείωμα: Έγγραφο που χορηγούν οι αρμόδιες οικονομικές υπηρεσίες και το οποίο βεβαιώνει, μετά από την επεξεργασία των στοιχείων που ο φορολογούμενος έχει υποβάλλει για τις οικονομικές του δραστηριότητες κατά το προηγούμενο οικονομικό έτος, το αποτέλεσμα αυτής της επεξεργασίας το οποίο συνοψίζεται στο δηλωθέν και το φορολογητέο εισόδημα του φορολογούμενου.

Είναι γνωστό σε όλους ότι αν την ίδια μέρα όλοι οι καταθέτες μιας τράπεζας έκαναν απόσυρση των κεφάλαιών τους η τράπεζα θα κατέρρεε. Είναι επίσης γνωστό ότι τα επιτόκια στους ανοιχτούς καταθετικούς λογαριασμούς είναι γελοία ειδικά αν συνυπολογίσουμε τις γνωστές (και παράνομες) περίεργες χρεώσεις που επιβάλλουν οι τράπεζες. Οπότε ανοίγοντας καταθετικό λογαριασμό σε μία τράπεζα ένας πολίτης ποιος κάνει χάρη σε ποιον;
Ο καταθετικός Λογαριασμός δεν είναι ούτε δάνειο ούτε πιστωτική κάρτα για να γυρεύουν οι τράπεζες εξασφαλίσεις για τα κεφάλαιά τους. Αντίθετα ο καταθέτης βάζοντας χρήματα στο λογαριασμό του λέει: "σου εμπιστεύομαι αυτά τα χρήματα, κάνε με αυτά ότι θες, αλλά όταν τα χρειαστώ πίσω θέλω να είναι εκεί".
Οπότε μήπως θα έπρεπε εμείς να ζητάμε από τις τράπεζες στοιχεία για τις οικονομικές τους δραστηριότητες πριν ανοίξουμε καταθετικό λογαριασμό σε αυτές; Για σκεφτήτε το!
Εγώ πάντως μετά το περιστατικό αποφάσισα να επιστρέψω σε παραδοσιακές μορφές αποταμίευσης όπως μασούρι κάτω από στρώμα, θαμένες λίρες στην αυλή κτλ!

Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ...

2008-01-04T22:51:00.000+02:00

Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει τις τελευταιές μέρες. Πολιτικοί βουτάνε από μπαλκόνια, δικηγόροι πέφτουν στις ρόδες φορτηγών, τραγουδιστες αναγνωρίζουν τις ευθύνες τους απέναντι στα εξώγαμά τους...
Μόνο στο συμπαθή κλάδο των δημοσιογράφων δεν είχαμε κάποια αντίστοιχη δραματική στιγμή όπως το ξεμπρόστιασμα κανενός "συναδέλφου" ρουφιάνου της κυβέρνησης αλλά που θα πάει.
Το σημαντικό είναι ότι παραμένουμε ευαίσθητος και ρομαντικός λαός με τους παραπάνω πρωτοπόρους να αποτελούν φωτεινό παράδειγμα για όλους μας.
Εμπρός πολιτικοί στο δρόμο που χάραξε ο Ζαχόπουλος!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

2008-01-01T21:22:00.001+02:00

Παράξενη μέρα για να έχει κανείς γιορτή. Τη μέρα που ο υπόλοιπος κόσμος δίαλεξε για να κάνει reset στο ρολόι του. Τη μέρα που όλοι λένε χρόνια πολλά μεταξύ τους και οι περισσότεροι δεν τα εννοούν. Το post αυτό βουτάει στον ωκεανό του διαδικτύου για να σου πει τα ειλικρινέστερα χρόνια πολλά που θα ακούσεις φέτος. Αυτά τα χρόνια πολλά, χωρίς πολλά λόγια είναι μόνο για σένα. Σε αγαπώ και σε σκέφτομαι. Για ακόμα μία φορά εξαιρετικά αφιερωμένο...

LOVE ACTUALLY

2007-12-30T20:54:00.000+02:00

Το LOVE ACTUALLY είναι μια ταινία που δε θα περίμενα ότι θα μου άρεσε. Ο συνδυασμός χριστούγεννα-αισθηματική κωμοδία είναι κάτι που διαβάζοντάς το στα χαρακτηριστικά μιας ταινίας αυτόματα η προκατάληψή μου παίρνει ένα κόκκινο μαρκαδόρο και σημειώνει ένα μεγάλοΧ. Στην πραγματικότητα όμως είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που συνδυάζει έξυπνα το εντυπωσιακά μεγάλο καστ, το φλεγματικό βρετανικό χιούμορ και την πλοκή των διαφορετικών ιστοριών που απαρτίζουν το σενάριο.
Ιδιαίτερα με συγκίνησε η σκηνή (φώτο) όπου ο γηραλέος ροκ σταρ που ανέλπιστα επανήλθε στο νούμερο 1 ανήμερα των χριστουγέννων και βρέθηκε προσκεκλιμένος στα λαμπρότερα ρεβεγιόν του Λονδίνου, προτιμά τελικά να περάσει τα χριστούγεννα με τον μοναχικό χοντρούλη και ψιλοlooser αντζέντη του, όπως έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Η ταινία εντέλει εστιάζει στις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις και αυτό την κάνει να ξεφεύγει από το γλυκανάλατο χαρακτήρα αντίστοιχων ταινιών. Εξάλλου όποια ταινία δεν έιναι αμερικανιά αξίζει τον κόπο να τη δει κανείς! Το τραίηλερ εδώ.

I BELIEVE IN MIRACLES

2007-12-29T12:58:00.000+02:00

Σήμερα ξύπνησα ξεκούραστος και κεφάτος μετά από αρκετό καιρό. Ακούμπησα το γυμνό σώμα δίπλα μου. Εκείνη αποκρίθηκε με νάζι. Δεν είπαμε καλημέρα αλλά δε θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε άλλο. Είμαι αποφασισμένος σήμερα να περάσω όλη τη μέρα μαζί της. Χωρίς εκείνη τίποτα δε θα ήταν ίδιο. Σε ευχαριστώ. Καλημέρα...

THE SECRET OF THE HANGED MAN

2007-12-26T16:15:00.000+02:00

Ακούμπησε για τελευταία φορά τους λίγους φίλους που του είχαν απομείνει. Μερικά βινύλια και CD, κάποια βιβλία, ένα πακέτο τσιγάρα. Άναψε ένα. Έριξε μια ματιά γύρω του. Ήταν όλα έτοιμα. Η θηλειά κρεμόταν δραματικά ακίνητη από το σιδερένιο στήριγμα στο ταβάνι ενώ από κάτω βρίσκοταν ένα μαύρο ξύλινο σκαμνί. Στη γωνία του δωματίου του πάνω σε ένα ξεχαρβαλωμένο τραπέζι το laptop βγάζοντας μια απόκοσμη λάμψη συντηρούσε στην οθόνη του το τελευταίο σημείωμα.
Δεν είχε νόημα να ανακεφαλαιώσει στο μυαλό του τους λόγους που τον είχαν οδηγήσει εδώ. Η απόφαση ήταν οριστική. Τελευταία ρουφηξιά. Έσβησε το τσιγάρο στο πάτωμα περιφρονώντας έτσι όλες τις γήινες νόρμες καθαριότητας και καλών τρόπων. Χαμογέλασε πικρά. Το χαμόγελό του κράτησε μόνο ένα δευτερόλεπτο. Με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά ανέβηκε στο σκαμνί. Μια βαθειά ανάσα και πέρασε νευρικά τη θηλειά γύρω από το λαιμό του. Ακόμα μια βαθειά ανάσα και οδήγησε τα πόδια του στην άκρη του σκαμνιού.
Φορούσε παντόφλες. Δεν είχε σημασία αλλά κάτι δεν ήταν σωστό. Έβγαλε τη θηλειά και κατέβηκε να βάλει παπούτσια. Μετά από λίγο επανέλαβε τη διαδικασία. Ξαναοδήγησε τα πόδια του στην άκρη του σκαμνιού, στα όρια μεταξύ της ζωής και του θανάτου. Κοίταξε κάτω. Τα καλά του παπούτσια. Τώρα μάλιστα. Όλα έτοιμα.
Τηλέφωνο....
Το τηλέφωνο χτυπάει...
Γαμώτο το τηλέφωνο χτυπάει...
Τι σημασία έχει? Σκέφτηκε. Το πιθανότερο να είναι από καμιά τράπεζα για ακόμα μία πιστωτική κάρτα. Ωστόσο αν έφευγε τώρα θα έφευγε με μια εκκρεμότητα. Ήταν χαζό αλλά έπρεπε να απαντήσει. Νέα αναβολή. Κατέβηκε.
-"Παρακαλώ?" είπε με πνιχτή φωνή.
-"Ε... γεια σου. Η Μαρίνα είμαι από τη σχολή. Είναι μήπως ακατάλληλη ώρα? Έκανες κάτι?"
-"Ε... Όχι. Τίποτα το σημαντικό" απάντησε με ένα αίσθημα ενοχής. "Τι κάνεις?"
-"Καλά είμαι. Μου είπε ο Αποστόλης ότι έχεις ένα πολύ καλό βοήθημα για Ανάλυση ΙΙ. Είναι εύκολο να μου το δανίσεις? Το έχεις περάσει εσύ, έτσι?"
-"Ε... ναι .... φυσικά κανένα πρόβλημα. Οκ." Είπε χωρίς να προσπαθεί καν να κρύψει την αμηχανία του.
-"Κοίτα, τώρα είμαι σε μια θεία μου Καλλιδρομίου και Θεμιστοκλέους. Αυτό είναι πολύ κοντά σε σένα έτσι δεν είναι?"
-"Ναι, πολύ κοντά"
-"Ωραία. Μπορείς να βρεθούμε σε κάνα τέταρτο στην πλατεία? Πάμε και για κανένα καφέ πιο μετά"
-"Ναι, οκ... Εγώ εξάλλου... έτοιμος είμαι" είπε κοιτώντας τα καλά του παπούτσια. Όπως πριν.
-"Οκ. Θα τα πούμε τότε λοιπόν. Α... και σε ευχαριστώ πολύ..."
-"Τίποτα. Θα τα πούμε..."
-"Γεια σου"
Έκλεισε το τηλέφωνο. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Όπως πριν. Πήγε προς το laptop. Έδιωξε το screensaver και διάβασε βιαστικά το σημείωμα. Κλίκαρε το κόκκινο εικονίδιο στην πάνω δεξιά γωνία της οθόνης.
¨Do you want to save the changes to Docunent1?¨
Κλίκαρε "Νο". Μάζεψε πρόχειρα τα σύνεργα της παραλίγο αυτοχειρίας του. Είχε αργήσει. Κινητό κλειδιά τσιγάρα παλτό βοήθημα και ήταν στην πόρτα. Πρίν φύγει έριξε ένα βλέμμα ευγνωμοσύνης στις άτακτα παρατημένες παντόφλες του. Τις μάζεψε στην άκρη ευλαβικά και έφυγε.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

2007-12-26T00:22:00.000+02:00

Ανήκω σ΄αυτή τη "μειονότητα" που μισεί όλη αυτή την απάτη των χριστουγέννων. Δεν υπάρχει χειρότερο από αυτό το μίζερο αντάμωμα καταναλωτισμού, ψευτοφιλανθρωπίας και χαζοχαρουμενιάς. Δεν είναι οτί παθαίνω κατάθλιψη (τουλάχιστον περισσότερο από άλλες εποχές του χρόνου). Απλά δεν γουστάρω το προϊόν σας. Δεν θα πάρω. Αφήνω τις κενές ματαιόδοξες (γιορτινές!) μέρες να παιρνούν αδιάφορα. Μια γιορτή που όλοι περνάμε καλά, διασκεδάζουμε, αγαπιόμαστε απλά και μόνο επειδή είναι 25-12 αποτελεί την επιτομή του φασισμού. Να πάνε στο διάολο λοιπόν τα χριστούγεννα. Οποιος νιώθει ελεύθερος μπορεί να διασκεδάζει, να αγαπάει, να παθαίνει κατάθλιψη όποια μέρα του καβλώσει. FUCK X-MAS!!! Τα είπα και ξεθήμανα! Ορίστε και το κάλαντο...

CAVEMAN - Οι απαντήσεις που ψάχναμε

2007-12-25T15:29:00.000+02:00

Εξαιρετικό one-man show. Πέρα από το γέλιο που βγάζει αβίαστα το έργο αφήνει στο πίσω μέρος του κεφαλιού χώρο για μια καινούρια οπτική της σχέσης αντρών και γυναικών μέσα από τα αρχέτυπα του άνδρα-κυνηγού και της γυναίκας-συλλέκτριας. Συμφωνείτε ή όχι, το σίγουρο είναι ότι θα ανοίξει τους ορίζοντές σας σε ότι αφορά το προαιώνιο ερώτημα: γιατί είναι τόσο δύσκολο να τα βρούμε μεταξύ μας. Πληροφορίες εδώ και εδώ.