ΠΡΟΒΑΤΟΚΑΤΣΙΕΣ

Είναι τεράστια η διαφορά στο επίπεδο ενημέρωσης μεταξύ παραδοσιακού τύπου και διαδικτύου. Σιγά το νέο θα μου πείτε, αλλά στην προκειμένη περίπτωση η προπαγάνδα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, καθώς τα γεγονότα δεν είναι καθόλου διφορούμενα, ηθικά ή άλλα διλήμματα απλά δεν υπάρχουν. Μπάτσοι σκοτώνουν ένα παιδί. Τόσο απλό και τόσο αποτρόπαιο και φρικτό, που παραπάνω ανάλυση δεν παίρνει. Τώρα για να διαστρεβλώσει κάποιος αυτή την απλή πραγματικότητα, είτε αυτός λέγεται κανάλι είτε λέγεται δικηγόρος χρειάζεται ένα και μόνο πράγμα. Τεράστιο θράσος. Και όσον αφορά το δικηγόρο τα πράγματα είναι εύκολα. Βρέθηκε ο ειδικός. Θρασίμι από τα λίγα. Όσον αφορά όμως την προβολή της υπόθεσης από τα μέσα χρειαζόταν λίγη γκεμπελική μαστοριά.

Αν κάνουμε μια αναγωγή των γεγονότων σε επίπεδο δημοσκοπήσεων (όρος που για τον περισσότερο κόσμο δε σημαίνει απολύτως τίποτα αλλά για τα κανάλια σημαίνει τα πάντα), θα διαπιστώσουμε ότι σε μια σύγκριση των μπάτσων με τους διαδηλωτές-κουκουλοφόρους (έννοιες ταυτόσημες στη σύγχρονη τηλεοπτική γλώσσα) οι μπάτσοι υπό τις παρούσες συνθήκες δε θα τράβαγαν μία (θα συγκέντρωναν πολλές αρνητικές γνώμες το λένε αυτό). Χρειαζόταν λοιπόν ένας τρίτος πόλος, οι καταστηματάρχες (μεσαίος χώρος αν προτιμάτε). Έλα όμως που οι επιθέσεις κουκουλοφόρων κατά κανόνα επικεντρώνονται σε μπάτσους, τράπεζες (περισσότερες αρνητικές γνώμες και από τους μπάτσους) και πολυτελή αυτοκίνητα (από πίτα που δεν τρως τι σε μέλει κι αν καεί). Έτσι λοιπόν οι επιθέσεις στα μαγαζιά ανθρώπων που το "κοινό" θα ταυτιζόταν μαζί τους και θα άμβλυναν επικοινωνιακά την εικόνα των οργισμένων διαδηλωτών χρειαζόταν μια κάποια βοήθεια. Αυτά δεν είναι πράγματα καινούρια ούτε για τη χώρα μας ούτε για την εποχή μας. Η αστυνομία ξέρει από αυτά. Που όμως βασίστηκαν και δεν ανησύχησαν ότι θα γίνουν ρόμπα; Στις εξαίρετες ικανότητες της ΕΛ.ΑΣ. και στη διακριτικότητα και ευφυΐα των οργάνων τις; Μάλλον όχι.

Βασίστηκαν στην κάλυψη από τα ΜΜΕ όπως τόσες φορές στο παρελθόν. Και την είχαν απλόχερη. Και το είδαμε. Ο θρήνος (δικαιολογημένος φυσικά) του ανθρώπου που έπαθε χοντρή ζημιά και στη χειρότερη εποχή, μεθοδικά και ύπουλα κάλυψε το θρήνο των ανθρώπων, που έχασαν από μια δολοφονική ενέργεια ένα παιδί και δεν βγήκαν στα κανάλια να διασυρθούν από τα κάθε είδους αθύρματα που ευδοκιμούν εκεί. Και το να είσαι αξιοπρεπής στην τηλεοπτική γλώσσα ισοδυναμεί με ανυπαρξία. Αν δεν σπαράζεις live το κλάμα σου δεν έχει αξία, δεν είναι εμπορεύσιμο. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται οι διαμορφωτές συνειδήσεων από τις γραφειάρες τους στα κανάλια.

Οι καιροί όμως αλλάζουν και η ενημέρωση βρίσκει μέσω του διαδικτύου εναλακτικές διαδρομές. Τα ντοκουμέντα πια δεν πνίγονται τόσο εύκολα. Οι προβοκάτορες ξεβρακώνονται. Απολαύστε τους.

πηγή: jungle-report.blogspot.com

Η πλατεία ήταν γεμάτη...

Πλατεία Εξαρχείων Κυριακή βράδυ. Σκηνικό σύρραξης. Νιώθω σαν να μπήκα στις ειδήσεις αλλά μάλλον μπήκα στην πραγματικότητα. Δεν μπορούσα να κάτσω σπίτι. Οι ανταποκρίσεις των ταμπουρωμένων πίσω από τα ΜΑΤ ρεπόρτερ και οι απόψεις του Κύρτσου και του Χατζηνικολάου δε με αφορούν καθόλου, πόσω μάλλον των λαοτιανών καρναβαλιστών. Ήρθα με τα πόδια. Ένα παράξενο μείγμα δακρυγόνου, οργής και Χριστουγέννων επικρατεί στην ατμόσφαιρα. Ο "Κάβουρας" ανοιχτός. Το ίδιο και το "Διπλό" και το παρακείμενο προποτζίδικο. Διαστήματα ανήσυχης ηρεμίας εναλλάσσονται με συγκρούσεις με τους μπάτσους χωρίς νικητές και χαμένους. Φλεγόμενοι κάδοι και πέτρες παντού. Πρίν έρθω κάποιος στην τηλεόραση αναρρωτιώτανε πως βρέθηκαν τόσες πέτρες στο κέντρο της Αθήνας. Μάλλον δε θα είχε προσέξει πως η πόλη μας είναι φτιαγμένη από τσιμέντο.

Τι κάνω εδώ; Δεν νομίζω να πετάξω πέτρα σε κανέναν, αλλά δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε ιδεολογικούς λόγους ή αν δεν εμπιστεύομαι το σημάδι μου και φοβάμαι μην ανοίξω κανένα φίλιο κεφάλι. Μήπως είμαι ένας μικροαστός τουρίστας που ήρθε να κάνει επαναστατική αναψυχή; Αν είμαι, κάτι που αρνούμαι αλλά δεν ξέρω αν έχω δίκιο, τότε δεν είμαι ο μόνος. Είμαι εδώ για να προσθέσω ένα ακόμα άτομο στο πλήθος των ανθρώπων που η αγανάκτηση για τον άδικο θάνατο έφερε στους δρόμους. Καμιά καθοδήγηση, καμιά υποκίνηση. Το καύσιμο χυνόταν για μήνες (ίσως και χρόνια) στους δρόμους και μια σπίθα ήταν αρκετή. Η κοινωνία ενάντια στο κράτος, το κράτος ενάντια στην κοινωνία. Δεν είμαι εδώ για να κάψω τα μαγαζιά των "νοικοκυραίων", δεν είμαι καν εδώ για να ρίξω πέτρες στους μπάτσους. Είμαι εδώ για να μην είμαι στον καναπέ. Είναι η μικρή, προσωπική μου πράξη αντίδρασης. Είναι κάτι και πάντα το κάτι είναι λίγο περισσότερο από το τίποτα.

Η Αθήνα φλέγεται. Οι μπάτσοι με μια δυναμική κίνηση καταλαμβάνουν την πλατεία. Σκορπίζουμε μέσα σε ένα σύννεφο δακρυγόνων. Δεν βλέπω και δεν μπορώ να αναπνεύσω. Βαδίζω γρήγορα προς πιο ανοιχτά σημεία. Ο ιδρώτας στο μέτωπό μου καίει. Τυπικά δεν έχω κάνει κάτι παράνομο αλλά αυτό λίγη σημασία έχει τώρα. Δεν είμαι στον καναπέ μου και αυτό με κάνει εχθρό του κράτους. Αν με πιάσουν κινδυνεύω. Μετά από κάποιες κινήσεις τακτικής στα γύρω στενά επιστρέφουμε στην πλατεία. Οι αναμμένοι κάδοι προσφέρουν κάποια ανακούφιση στα δακρυσμένα μάτια. Τα καμμένα σκουπίδια μυρίζουν ευχάριστα κάτι τέτοιες ώρες.

Δεν πιστεύω στην τυφλή καταστροφή αντικειμένων και κτιρίων και σίγουρα αν είχα μαγαζί δε θα ήθελα να καιγόταν. Καταλαβαίνω τη συντριβή των καταστηματαρχών, αρνούμαι όμως να δεχτώ τη χρησιμοποίηση της απόγνωσης λίγων σαν μέσο καταστολής της αγανάκτησης των πολλών. Πιστεύω πως χωρίς δυναμική αντίδραση, έστω και βάνδαλη, έστω και ανώριμη, η ανοχή της κοινωνίας μας θα νομιμοποιούσε εγκλήματα σαν τη δολοφονία του παιδιού. Και αυτό θα ήταν ακόμα μια ήττα από τις πολλές.

Επιστρέφω τώρα σπίτι στον καναπέ μου. Τα δακρυγόνα μου έκαψαν τα μάτια αλλά τουλάχιστον η τηλεόραση δε μου έκαψε το μυαλό. Θα επιστρέψω στο δρόμο. Δεν τελειώσαμε ακόμα...

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Ακολουθεί αναδημοσίευση από το ιστολόγιο "ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ".
Υπογραφές εδώ.

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ....

Ο ΜΥΘΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!!

Όπως ανακάλυψα μετά από εκτεταμένη επιστημονική ανάλυση (ή the hard way αν προτιμάτε) ο μύθος του κόμη Μητσοτάκουλα είναι πέρα για πέρα υπαρκτός. Δεν είναι τυχαίο ότι έξι μόλις μέρες μετά την ανάρτηση και δύο μετά τα ενενηντάχρονα του ακατανόμαστου στουκάρω με το άμοιρο το αμαξάκι μου μετωπικά με άλλο όχημα σε επικίνδυνη στροφή της λεωφόρου Σαρωνίδας - Αναβύσσου. Ευτυχώς όλοι σώοι και αβλαβείς γιατί όπως απέδειξε η έρευνα μου η γκαντεμιά του αναφερόμενου είναι της μορφής "σε αφήνω ζωντανό για να κλαις τα χάλια σου... χεχεχε). Μετά από σύντομο έλεγχο διαπίστωσα ότι ο άλλος οδηγός δεν είχε κάνει ανάρτηση τέτοιου περιεχομένου αλλά απλά του έφυγε λίγο στη στροφή, ένας οπωσδήποτε περισσότερο ικανοποιητικός λόγος για τροχαίο από τον δικό μου. Ελπίζω μόνο η ασφαλιστική του να μην ανακαλύψει το μπλογκ μου και αρνηθεί να με αποζημιώσει, όχι πως θα την αδικούσα, τέτοιος μαλάκας που είμαι!

Εύχομαι δε, αυτή η ανάρτηση να λειτουργήσει εξορκιστικώς και ανανεωτικώς, έτσι ώστε να ξεκολήσει λίγο το μυαλό μου και να αρχίσω να γράφω πιο συχνά, επιστρέφοντας στις παλιές καλές μέρες που οι φίλοι του μπλογκ παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που γράφω συνήθως.

Τέλος, έχω την ανάγκη να απολογηθώ στους: αθεόφοβο, niemandsrose, blogoulis, vasikos metoxos, spoul, άλλο, ν.α. λάμπη και λωτοφάγο γιατί αφενώς μπορεί να ανυσήχησα κάποιους και αφετέρου άφησα αναπάντητα τα σχόλιά τους, πράγμα που δεν το συνηθίζω.

Και επειδή υπάρχουν σε αυτή τη χώρα άνθρωποι με πραγματικά προβλήματα για τους οποίους μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ, αφιερωμένο ολόψυχα στον δίκαιο αγώνα τους.



Όσο υπάρχουν άνθρωποι στις φυλακές κανείς μας δεν είναι ελεύθερος.

THE MYTH-BUSTING POST

Επειδή αυτές τις μέρες δεν έχω το μυαλό να γράψω κάτι της προκοπής (όχι ότι είχα τις άλλες μέρες αλλά λέμε τώρα) σε αυτό το post θα πειραματιστούμε πάνω στη μεταφυσική. Χρησιμοποιώντας το ιστολόγιο τούτο ως εργαστήριο σαδιστικών πειραμάτων, μιας και το CERN αυτή την περιόδο είναι ρεζερβέ, θα αναρτήσω την κάτωθι φωτογραφία και θα περιμένω με υπομονή (και τρόμο δε σας το κρύβω) να μελετήσω τις επιπτώσεις της πράξης μου μέχρι το επόμενο post. Λογικά όλα θα πάνε καλά και ένας ακόμα μύθος θα κατρακυλήσει στη μαύρη χοάνη της λαϊκής φαντασιοπληξίας. Αν πάντως δεν ξαναποστάρω μέχρι το τέλος του μήνα καλέστε την πυροσβεστική. Έχοντας κάνει backup στον υπολογιστή και διαθήκη στο συμβολαιογράφο δημοσιεύω:

































PS: Γενναιότητα ή τρέλα? Εσείς θα μου πείτε. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι δύσκολα μπορείς να βρεις καλές φωτογραφίες του Μητσοτάκη (είπα και το όνομα, προφανώς πάω γυρεύοντας!) στο διαδίκτυο. Γιατί άραγε;

PS2: Ενδιαφέροντα πράγματα για τον Μητσοτάκη (ορίστε το ξαναείπα) μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

PS3: Wish me luck...

3 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ...

Αρπάζοντας τη σκυτάλη από το φίλο blogouli παρουσιάζω σήμερα μια μουσική ανάρτηση με τραγούδια που αγαπήσαμε πριν 10 χρόνια, το έτος Κυρίου 1998 (πάνω - κάτω) δηλαδή. Τη βρίσκω πολύ συμπαθητική ιδέα και προτείνω να κάνουμε και αντίστοιχο παιχνίδι με 20 ή και 30 χρόνια πριν (για τα 30 εγώ μπορώ να βάλω κάτι ωραία νανουρίσματα που θυμάμαι, ενώ για τα 20 τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα) . Σαν ακοινώνητος που είμαι δεν καλώ κανέναν προσωπικά να πάρει από μένα τη σκυτάλη, αλλά σε όποιον αναγνώστη τον ιντριγκάρει η ιδέα, έχω να πω go for it.

Τα τραγούδια που διάλεξα δεν έχουν κανένα κοινό (πέρα από τη δεκαετία ωρίμανσής τους), αφενός για λόγους βιοποικιλότητας και αφετέρου γιατί το καθένα από αυτά ακουμπάει κάποιες από τις ευαίσθητες χορδές μου (έχω πολλές χορδές, σαν τις άρπες). Αν κάτι είναι παρήγορο σε αυτή την ιστορία είναι πως τα τραγούδια αυτά ακούγονται σαν να γραφτήκαν χθες, κάτι που μπορεί να σημαίνει είτε πως δεν ξέρω να μετράω, είτε πως μια δεκαετία δεν είναι και κάνα μεγάλο διάστημα, οπότε να μην αγχώνομαι πως με πήραν δα και τα χρόνια.

Αρκετά όμως με τον αυτοσαρκασμό, το λόγο έχει η μουσική.



1. PLACEBO - EVERY YOU EVERY ME





Sucker love is heaven sent.
You pucker up, our passion's spent.
My hearts a tart, your body's rent.
My body's broken, yours is bent.

Carve your name into my arm.
Instead of stressed, I lie here charmed.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.

Sucker love, a box I choose.
No other box I choose to use.
Another love I would abuse,
No circumstances could excuse.

In the shape of things to come.
Too much poison come undone.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Sucker love is known to swing.
Prone to cling and waste these things.
Pucker up for heavens sake.
There's never been so much at stake.

I serve my head up on a plate.
It's only comfort, calling late.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Every me and every you,
Every Me...he

Like the naked leads the blind.
I know I'm selfish, I'm unkind.
Sucker love I always find,
Someone to bruise and leave behind.

All alone in space and time.
There's nothing here but what here's mine.
Something borrowed, something blue.
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Every me and every you,
Every Me...he [x4]



2. ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ - ΕΚΕΙΝΗ






3. MANU CHAO - CLANDESTINO







Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Para burlar la ley
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Por no llevar papel

Pa' una ciudad del norte
Yo me fui a trabajar
Mi vida la dej
Entre Ceuta y Gibraltar
Soy una raya en el mar
Fantasma en la ciudad
Mi vida va prohibida
Dice la autoridad

Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Por no llevar papel
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Yo soy el quiebra ley

Mano Negra clandestina
Peruano clandestino
Africano clandestino
Marijuana illegal

Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Para burlar la ley
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Por no llevar papel

Argelino, Clandestino!
Nigeriano, Clandestino!
Boliviano, Clandestino!
Mano Negra, Ilegal!

-------------------------------

(english Translation)


Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
To escape the law
Lost in the heart of the great Babylon
They call me
clandestine
For not having any papers

To a city of the north
I went to work
I left my life
Between Ceuta and
Gibraltar
I’m a line in the sea
A ghost in the city
My life is forbidden
So says the authority

Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
For having no papers
Lost in the heart
Of the great Babylon
They call me clandestine
I’m the lawbreaker

Black Hand clandestine
Peruvian clandestine
African clandestine
Marihuana illegal

Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
To escape the law
Lost in the heart of the great Babylon
They call me
clandestine
For not having any papers

Algerian, Clandestine
Nigerian, Clandestine
Bolivian, Clandestine
Black Hand, Illegal

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥ ΦΟΡΟΦΥΓΑ

Οκ, ομολογώ το κρίμα μου και διαθέτω τα στοιχεία σε όποιον θέλει να με πάει στον εισαγγελέα. (ώστε να χυθεί άπλετο φως και να φτάσει η αλήθεια στο κόκκαλο, ξέρετε τώρα...) Δεν μπορούσα όμως να το κρατάω άλλο μέσα μου. Χρόνια τώρα ζούσα σε μια κατάσταση άρνησης και ακούγοντας τον Αλογοσκούφη να επικηρύσσει τους ομοίους μου, ένιωθα σαν να μη με αφορά το θέμα. Μέχρι που η συνειδητοποίηση με βάρεσε κατακέφαλα και σε κατάσταση έκστασης αντιλήφθηκα πως η φοροδιαφυγή δεν οφείλεται σε πλοκαμοφόρους λογιστές μεγάλων εταιριών ή σε απρόσωπους μεγαλοδιευθυντές, σαν τον κακό στον αστυνόμο σαΐνη, όπως μέχρι τώρα πίστευα. Αλλά οφείλεται σε κάτι ρεμάλια σαν εμένα και κάτι άλλους (ναι, ναι σε κάποιους από σας που διαβάζουν αυτές τις γραμμές αναφέρομαι - μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε - έχω ράμματα για τη γούνα σας και αν με πιέσουν θα μιλήσω) που η λογιστική μας διαχείριση υπονομεύει την κοινωνία, και σαπίζει τα θεμέλια του συστήματος (χμ, αυτό το τελευταίο δεν ακούγεται τόσο κακό, αλλά ας μη ξεφύγω). Δεν άντεξα άλλο κάτω από το βάρος των πράξεων μου σε συνδυασμό πάντα με το γεγονός πως κάποτε ήμουν καλό παιδί ξέρετε.

Αλλά δε σας είπα ακόμα ένα γεγονός που με εξώθησε στο να αλλαξοπιστήσω και να μετανοήσω βαθιά για τα κρίματά μου. Τις προάλλες καθώς περπατούσα με μια συνάδελφο, αυτή μπήκε σε ένα μαγαζί να αγοράσει κάτι ενώ εγώ περίμενα απέξω. Αν και η συνάδελφος ζήτησε να μην της κόψουν απόδειξη, η ταμίας έντρομη της έγνεψε διακριτικά προς το μέρος μου και της ψιθύρισε "δεν μπορώ να μην κόψω. τον βλέπεις αυτόν εκεί έξω;" Καταλαβαίνετε τι σοκ ήταν αυτό για μένα! Με πέρασε για Ράμπο της εφορίας! Όχι καλή μου κυρία. Εγώ δεν είμαι Ράμπο. Είμαι ο κακός σοβιετικός συνταγματάρχης και ντρέπομαι πια για αυτό.

Για αυτό αποφάσισα σαν άλλος Ροντιόν Ρομάνοβιτς Ρασκόλνικοφ να παραδοθώ μέσω αυτού εδώ του ιστολογίου, μην αντέχοντας άλλο τον εαυτό μου. Μέσω της υποχθόνιας δραστηριότητάς μου κατάφερα να μην ανήκω στη γενιά των 700 ευρώ ως όφειλα σαν 30άρης απόφοιτος ΑΕΙ που είμαι (γιατί να μην το παινευτώ;) και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να ξεγελάσω την εφορία και τον παγκοσμίως διάσημο για την αποτελεσματικότητά του κρατικό μηχανισμό, κάνοντάς τους να πιστέψουν πως μπορώ να επιβιώσω με αυτά που φαίνονται στα βιβλία μου και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να μην χρησιμοποιώ τις πιστωτικές κάρτες που οι ακέραιοι άνθρωποι των τραπεζών αφειδώς μου παραχωρούσαν (από φιλευσπλαχνία προφανώς, γιατί άλλο;) και να ξεχρεώσω το δάνειο του αυτοκινήτου μου και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να έχω λίγα λεφτά σε λογαριασμούς όταν τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε και οι περισσότεροι συμπατριώτες μου χρωστάνε και τα βρακιά που φοράνε και για αυτό ζητάω συγνώμη. Φτύστε με. Μου αξίζει.

Αλλά άλλαξα. Μετανόησα και τάσσομαι στο πλευρό των διαχειριστών της κοινωνίας μας κι ας τους κατηγορούν πολλοί πως ζούνε σε γυάλα. Γιατί προφανώς όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι διεφθαρμένοι σαν κι εμένα. Γιατί σίγουρα όσοι ανήκουν στη γενιά των 700 ευρώ και είναι πάνω από τριάντα ή λένε ψέμματα και είναι αποβράσματα σαν κι εμένα ή είναι αντιπαραγωγικοί για την κοινωνία οπότε τους αξίζει να πεθάνουν από την πείνα. Γιατί κανένας εργοδότης (από αυτούς που μας δίνουν ψωμί να φάμε ρε!) δε θα δίσταζε στιγμή να παραδεχτεί εγγράφως ένα αδίκημα προκειμένου να φοροαπαλλάξει τον υπάλληλό του. Και τέλως γιατί ξέρω τώρα πως με τα λεφτά αυτά που με δόλο έκρυψα θα γινόντουσαν υπερσύγχρονα νοσοκομεία, δωρεάν και ασυναγώνιστη δημόσια παιδεία, νέοι ασφαλείς αυτοκινητόδρομοι σε όλη τη χώρα,το μετρό θα έφτανε στο Σούνιο και θα είχε αεροδρόμιο ακόμα και η Γαύδος (γιατί δηλαδή; τι θα γινόντουσαν; Ολυμπιακοί αγώνες και γιουροβίζιον; αυτά είναι γελοιότητες). Άλλα όχι. Όλα αυτά δε θα γίνουν. Εξαιτίας μου. Και αυτό δεν το αντέχω. Και ομολογώ.

Ακούω τις σειρήνες που πλησιάζουν... Αλλά είμαι ήρεμος... Αισθάνομαι σαν να εξαγνίστηκα.

Αν αργήσω να απαντήσω στα σχόλιά σας, θα είναι γιατί εξαιτίας της φοροδιαφυγής μου το Υπουργείο Διακαιοσύνης δεν βρήκε τα κονδύλια για να στήσει netcafe στη φυλακή, παρά την αναγνωρισμένη ευαισθησία του σε θέματα ψυχαγωγίας των κρατουμένων.

Παρακαλώ για την κατανόησή σας.