ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ...

Η παρακάτω ευχή ποτέ δεν είχε μεγαλύτερη σημασία...


ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

ΠΡΟΒΑΤΟΚΑΤΣΙΕΣ

Είναι τεράστια η διαφορά στο επίπεδο ενημέρωσης μεταξύ παραδοσιακού τύπου και διαδικτύου. Σιγά το νέο θα μου πείτε, αλλά στην προκειμένη περίπτωση η προπαγάνδα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, καθώς τα γεγονότα δεν είναι καθόλου διφορούμενα, ηθικά ή άλλα διλήμματα απλά δεν υπάρχουν. Μπάτσοι σκοτώνουν ένα παιδί. Τόσο απλό και τόσο αποτρόπαιο και φρικτό, που παραπάνω ανάλυση δεν παίρνει. Τώρα για να διαστρεβλώσει κάποιος αυτή την απλή πραγματικότητα, είτε αυτός λέγεται κανάλι είτε λέγεται δικηγόρος χρειάζεται ένα και μόνο πράγμα. Τεράστιο θράσος. Και όσον αφορά το δικηγόρο τα πράγματα είναι εύκολα. Βρέθηκε ο ειδικός. Θρασίμι από τα λίγα. Όσον αφορά όμως την προβολή της υπόθεσης από τα μέσα χρειαζόταν λίγη γκεμπελική μαστοριά.

Αν κάνουμε μια αναγωγή των γεγονότων σε επίπεδο δημοσκοπήσεων (όρος που για τον περισσότερο κόσμο δε σημαίνει απολύτως τίποτα αλλά για τα κανάλια σημαίνει τα πάντα), θα διαπιστώσουμε ότι σε μια σύγκριση των μπάτσων με τους διαδηλωτές-κουκουλοφόρους (έννοιες ταυτόσημες στη σύγχρονη τηλεοπτική γλώσσα) οι μπάτσοι υπό τις παρούσες συνθήκες δε θα τράβαγαν μία (θα συγκέντρωναν πολλές αρνητικές γνώμες το λένε αυτό). Χρειαζόταν λοιπόν ένας τρίτος πόλος, οι καταστηματάρχες (μεσαίος χώρος αν προτιμάτε). Έλα όμως που οι επιθέσεις κουκουλοφόρων κατά κανόνα επικεντρώνονται σε μπάτσους, τράπεζες (περισσότερες αρνητικές γνώμες και από τους μπάτσους) και πολυτελή αυτοκίνητα (από πίτα που δεν τρως τι σε μέλει κι αν καεί). Έτσι λοιπόν οι επιθέσεις στα μαγαζιά ανθρώπων που το "κοινό" θα ταυτιζόταν μαζί τους και θα άμβλυναν επικοινωνιακά την εικόνα των οργισμένων διαδηλωτών χρειαζόταν μια κάποια βοήθεια. Αυτά δεν είναι πράγματα καινούρια ούτε για τη χώρα μας ούτε για την εποχή μας. Η αστυνομία ξέρει από αυτά. Που όμως βασίστηκαν και δεν ανησύχησαν ότι θα γίνουν ρόμπα; Στις εξαίρετες ικανότητες της ΕΛ.ΑΣ. και στη διακριτικότητα και ευφυΐα των οργάνων τις; Μάλλον όχι.

Βασίστηκαν στην κάλυψη από τα ΜΜΕ όπως τόσες φορές στο παρελθόν. Και την είχαν απλόχερη. Και το είδαμε. Ο θρήνος (δικαιολογημένος φυσικά) του ανθρώπου που έπαθε χοντρή ζημιά και στη χειρότερη εποχή, μεθοδικά και ύπουλα κάλυψε το θρήνο των ανθρώπων, που έχασαν από μια δολοφονική ενέργεια ένα παιδί και δεν βγήκαν στα κανάλια να διασυρθούν από τα κάθε είδους αθύρματα που ευδοκιμούν εκεί. Και το να είσαι αξιοπρεπής στην τηλεοπτική γλώσσα ισοδυναμεί με ανυπαρξία. Αν δεν σπαράζεις live το κλάμα σου δεν έχει αξία, δεν είναι εμπορεύσιμο. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται οι διαμορφωτές συνειδήσεων από τις γραφειάρες τους στα κανάλια.

Οι καιροί όμως αλλάζουν και η ενημέρωση βρίσκει μέσω του διαδικτύου εναλακτικές διαδρομές. Τα ντοκουμέντα πια δεν πνίγονται τόσο εύκολα. Οι προβοκάτορες ξεβρακώνονται. Απολαύστε τους.

πηγή: jungle-report.blogspot.com

Η πλατεία ήταν γεμάτη...

Πλατεία Εξαρχείων Κυριακή βράδυ. Σκηνικό σύρραξης. Νιώθω σαν να μπήκα στις ειδήσεις αλλά μάλλον μπήκα στην πραγματικότητα. Δεν μπορούσα να κάτσω σπίτι. Οι ανταποκρίσεις των ταμπουρωμένων πίσω από τα ΜΑΤ ρεπόρτερ και οι απόψεις του Κύρτσου και του Χατζηνικολάου δε με αφορούν καθόλου, πόσω μάλλον των λαοτιανών καρναβαλιστών. Ήρθα με τα πόδια. Ένα παράξενο μείγμα δακρυγόνου, οργής και Χριστουγέννων επικρατεί στην ατμόσφαιρα. Ο "Κάβουρας" ανοιχτός. Το ίδιο και το "Διπλό" και το παρακείμενο προποτζίδικο. Διαστήματα ανήσυχης ηρεμίας εναλλάσσονται με συγκρούσεις με τους μπάτσους χωρίς νικητές και χαμένους. Φλεγόμενοι κάδοι και πέτρες παντού. Πρίν έρθω κάποιος στην τηλεόραση αναρρωτιώτανε πως βρέθηκαν τόσες πέτρες στο κέντρο της Αθήνας. Μάλλον δε θα είχε προσέξει πως η πόλη μας είναι φτιαγμένη από τσιμέντο.

Τι κάνω εδώ; Δεν νομίζω να πετάξω πέτρα σε κανέναν, αλλά δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε ιδεολογικούς λόγους ή αν δεν εμπιστεύομαι το σημάδι μου και φοβάμαι μην ανοίξω κανένα φίλιο κεφάλι. Μήπως είμαι ένας μικροαστός τουρίστας που ήρθε να κάνει επαναστατική αναψυχή; Αν είμαι, κάτι που αρνούμαι αλλά δεν ξέρω αν έχω δίκιο, τότε δεν είμαι ο μόνος. Είμαι εδώ για να προσθέσω ένα ακόμα άτομο στο πλήθος των ανθρώπων που η αγανάκτηση για τον άδικο θάνατο έφερε στους δρόμους. Καμιά καθοδήγηση, καμιά υποκίνηση. Το καύσιμο χυνόταν για μήνες (ίσως και χρόνια) στους δρόμους και μια σπίθα ήταν αρκετή. Η κοινωνία ενάντια στο κράτος, το κράτος ενάντια στην κοινωνία. Δεν είμαι εδώ για να κάψω τα μαγαζιά των "νοικοκυραίων", δεν είμαι καν εδώ για να ρίξω πέτρες στους μπάτσους. Είμαι εδώ για να μην είμαι στον καναπέ. Είναι η μικρή, προσωπική μου πράξη αντίδρασης. Είναι κάτι και πάντα το κάτι είναι λίγο περισσότερο από το τίποτα.

Η Αθήνα φλέγεται. Οι μπάτσοι με μια δυναμική κίνηση καταλαμβάνουν την πλατεία. Σκορπίζουμε μέσα σε ένα σύννεφο δακρυγόνων. Δεν βλέπω και δεν μπορώ να αναπνεύσω. Βαδίζω γρήγορα προς πιο ανοιχτά σημεία. Ο ιδρώτας στο μέτωπό μου καίει. Τυπικά δεν έχω κάνει κάτι παράνομο αλλά αυτό λίγη σημασία έχει τώρα. Δεν είμαι στον καναπέ μου και αυτό με κάνει εχθρό του κράτους. Αν με πιάσουν κινδυνεύω. Μετά από κάποιες κινήσεις τακτικής στα γύρω στενά επιστρέφουμε στην πλατεία. Οι αναμμένοι κάδοι προσφέρουν κάποια ανακούφιση στα δακρυσμένα μάτια. Τα καμμένα σκουπίδια μυρίζουν ευχάριστα κάτι τέτοιες ώρες.

Δεν πιστεύω στην τυφλή καταστροφή αντικειμένων και κτιρίων και σίγουρα αν είχα μαγαζί δε θα ήθελα να καιγόταν. Καταλαβαίνω τη συντριβή των καταστηματαρχών, αρνούμαι όμως να δεχτώ τη χρησιμοποίηση της απόγνωσης λίγων σαν μέσο καταστολής της αγανάκτησης των πολλών. Πιστεύω πως χωρίς δυναμική αντίδραση, έστω και βάνδαλη, έστω και ανώριμη, η ανοχή της κοινωνίας μας θα νομιμοποιούσε εγκλήματα σαν τη δολοφονία του παιδιού. Και αυτό θα ήταν ακόμα μια ήττα από τις πολλές.

Επιστρέφω τώρα σπίτι στον καναπέ μου. Τα δακρυγόνα μου έκαψαν τα μάτια αλλά τουλάχιστον η τηλεόραση δε μου έκαψε το μυαλό. Θα επιστρέψω στο δρόμο. Δεν τελειώσαμε ακόμα...

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Ακολουθεί αναδημοσίευση από το ιστολόγιο "ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ".
Υπογραφές εδώ.

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ....

Ο ΜΥΘΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!!

Όπως ανακάλυψα μετά από εκτεταμένη επιστημονική ανάλυση (ή the hard way αν προτιμάτε) ο μύθος του κόμη Μητσοτάκουλα είναι πέρα για πέρα υπαρκτός. Δεν είναι τυχαίο ότι έξι μόλις μέρες μετά την ανάρτηση και δύο μετά τα ενενηντάχρονα του ακατανόμαστου στουκάρω με το άμοιρο το αμαξάκι μου μετωπικά με άλλο όχημα σε επικίνδυνη στροφή της λεωφόρου Σαρωνίδας - Αναβύσσου. Ευτυχώς όλοι σώοι και αβλαβείς γιατί όπως απέδειξε η έρευνα μου η γκαντεμιά του αναφερόμενου είναι της μορφής "σε αφήνω ζωντανό για να κλαις τα χάλια σου... χεχεχε). Μετά από σύντομο έλεγχο διαπίστωσα ότι ο άλλος οδηγός δεν είχε κάνει ανάρτηση τέτοιου περιεχομένου αλλά απλά του έφυγε λίγο στη στροφή, ένας οπωσδήποτε περισσότερο ικανοποιητικός λόγος για τροχαίο από τον δικό μου. Ελπίζω μόνο η ασφαλιστική του να μην ανακαλύψει το μπλογκ μου και αρνηθεί να με αποζημιώσει, όχι πως θα την αδικούσα, τέτοιος μαλάκας που είμαι!

Εύχομαι δε, αυτή η ανάρτηση να λειτουργήσει εξορκιστικώς και ανανεωτικώς, έτσι ώστε να ξεκολήσει λίγο το μυαλό μου και να αρχίσω να γράφω πιο συχνά, επιστρέφοντας στις παλιές καλές μέρες που οι φίλοι του μπλογκ παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που γράφω συνήθως.

Τέλος, έχω την ανάγκη να απολογηθώ στους: αθεόφοβο, niemandsrose, blogoulis, vasikos metoxos, spoul, άλλο, ν.α. λάμπη και λωτοφάγο γιατί αφενώς μπορεί να ανυσήχησα κάποιους και αφετέρου άφησα αναπάντητα τα σχόλιά τους, πράγμα που δεν το συνηθίζω.

Και επειδή υπάρχουν σε αυτή τη χώρα άνθρωποι με πραγματικά προβλήματα για τους οποίους μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ, αφιερωμένο ολόψυχα στον δίκαιο αγώνα τους.



Όσο υπάρχουν άνθρωποι στις φυλακές κανείς μας δεν είναι ελεύθερος.

THE MYTH-BUSTING POST

Επειδή αυτές τις μέρες δεν έχω το μυαλό να γράψω κάτι της προκοπής (όχι ότι είχα τις άλλες μέρες αλλά λέμε τώρα) σε αυτό το post θα πειραματιστούμε πάνω στη μεταφυσική. Χρησιμοποιώντας το ιστολόγιο τούτο ως εργαστήριο σαδιστικών πειραμάτων, μιας και το CERN αυτή την περιόδο είναι ρεζερβέ, θα αναρτήσω την κάτωθι φωτογραφία και θα περιμένω με υπομονή (και τρόμο δε σας το κρύβω) να μελετήσω τις επιπτώσεις της πράξης μου μέχρι το επόμενο post. Λογικά όλα θα πάνε καλά και ένας ακόμα μύθος θα κατρακυλήσει στη μαύρη χοάνη της λαϊκής φαντασιοπληξίας. Αν πάντως δεν ξαναποστάρω μέχρι το τέλος του μήνα καλέστε την πυροσβεστική. Έχοντας κάνει backup στον υπολογιστή και διαθήκη στο συμβολαιογράφο δημοσιεύω:

































PS: Γενναιότητα ή τρέλα? Εσείς θα μου πείτε. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι δύσκολα μπορείς να βρεις καλές φωτογραφίες του Μητσοτάκη (είπα και το όνομα, προφανώς πάω γυρεύοντας!) στο διαδίκτυο. Γιατί άραγε;

PS2: Ενδιαφέροντα πράγματα για τον Μητσοτάκη (ορίστε το ξαναείπα) μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

PS3: Wish me luck...

3 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ...

Αρπάζοντας τη σκυτάλη από το φίλο blogouli παρουσιάζω σήμερα μια μουσική ανάρτηση με τραγούδια που αγαπήσαμε πριν 10 χρόνια, το έτος Κυρίου 1998 (πάνω - κάτω) δηλαδή. Τη βρίσκω πολύ συμπαθητική ιδέα και προτείνω να κάνουμε και αντίστοιχο παιχνίδι με 20 ή και 30 χρόνια πριν (για τα 30 εγώ μπορώ να βάλω κάτι ωραία νανουρίσματα που θυμάμαι, ενώ για τα 20 τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα) . Σαν ακοινώνητος που είμαι δεν καλώ κανέναν προσωπικά να πάρει από μένα τη σκυτάλη, αλλά σε όποιον αναγνώστη τον ιντριγκάρει η ιδέα, έχω να πω go for it.

Τα τραγούδια που διάλεξα δεν έχουν κανένα κοινό (πέρα από τη δεκαετία ωρίμανσής τους), αφενός για λόγους βιοποικιλότητας και αφετέρου γιατί το καθένα από αυτά ακουμπάει κάποιες από τις ευαίσθητες χορδές μου (έχω πολλές χορδές, σαν τις άρπες). Αν κάτι είναι παρήγορο σε αυτή την ιστορία είναι πως τα τραγούδια αυτά ακούγονται σαν να γραφτήκαν χθες, κάτι που μπορεί να σημαίνει είτε πως δεν ξέρω να μετράω, είτε πως μια δεκαετία δεν είναι και κάνα μεγάλο διάστημα, οπότε να μην αγχώνομαι πως με πήραν δα και τα χρόνια.

Αρκετά όμως με τον αυτοσαρκασμό, το λόγο έχει η μουσική.



1. PLACEBO - EVERY YOU EVERY ME





Sucker love is heaven sent.
You pucker up, our passion's spent.
My hearts a tart, your body's rent.
My body's broken, yours is bent.

Carve your name into my arm.
Instead of stressed, I lie here charmed.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.

Sucker love, a box I choose.
No other box I choose to use.
Another love I would abuse,
No circumstances could excuse.

In the shape of things to come.
Too much poison come undone.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Sucker love is known to swing.
Prone to cling and waste these things.
Pucker up for heavens sake.
There's never been so much at stake.

I serve my head up on a plate.
It's only comfort, calling late.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Every me and every you,
Every Me...he

Like the naked leads the blind.
I know I'm selfish, I'm unkind.
Sucker love I always find,
Someone to bruise and leave behind.

All alone in space and time.
There's nothing here but what here's mine.
Something borrowed, something blue.
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Every me and every you,
Every Me...he [x4]



2. ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ - ΕΚΕΙΝΗ






3. MANU CHAO - CLANDESTINO







Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Para burlar la ley
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Por no llevar papel

Pa' una ciudad del norte
Yo me fui a trabajar
Mi vida la dej
Entre Ceuta y Gibraltar
Soy una raya en el mar
Fantasma en la ciudad
Mi vida va prohibida
Dice la autoridad

Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Por no llevar papel
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Yo soy el quiebra ley

Mano Negra clandestina
Peruano clandestino
Africano clandestino
Marijuana illegal

Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Para burlar la ley
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Por no llevar papel

Argelino, Clandestino!
Nigeriano, Clandestino!
Boliviano, Clandestino!
Mano Negra, Ilegal!

-------------------------------

(english Translation)


Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
To escape the law
Lost in the heart of the great Babylon
They call me
clandestine
For not having any papers

To a city of the north
I went to work
I left my life
Between Ceuta and
Gibraltar
I’m a line in the sea
A ghost in the city
My life is forbidden
So says the authority

Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
For having no papers
Lost in the heart
Of the great Babylon
They call me clandestine
I’m the lawbreaker

Black Hand clandestine
Peruvian clandestine
African clandestine
Marihuana illegal

Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
To escape the law
Lost in the heart of the great Babylon
They call me
clandestine
For not having any papers

Algerian, Clandestine
Nigerian, Clandestine
Bolivian, Clandestine
Black Hand, Illegal

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥ ΦΟΡΟΦΥΓΑ

Οκ, ομολογώ το κρίμα μου και διαθέτω τα στοιχεία σε όποιον θέλει να με πάει στον εισαγγελέα. (ώστε να χυθεί άπλετο φως και να φτάσει η αλήθεια στο κόκκαλο, ξέρετε τώρα...) Δεν μπορούσα όμως να το κρατάω άλλο μέσα μου. Χρόνια τώρα ζούσα σε μια κατάσταση άρνησης και ακούγοντας τον Αλογοσκούφη να επικηρύσσει τους ομοίους μου, ένιωθα σαν να μη με αφορά το θέμα. Μέχρι που η συνειδητοποίηση με βάρεσε κατακέφαλα και σε κατάσταση έκστασης αντιλήφθηκα πως η φοροδιαφυγή δεν οφείλεται σε πλοκαμοφόρους λογιστές μεγάλων εταιριών ή σε απρόσωπους μεγαλοδιευθυντές, σαν τον κακό στον αστυνόμο σαΐνη, όπως μέχρι τώρα πίστευα. Αλλά οφείλεται σε κάτι ρεμάλια σαν εμένα και κάτι άλλους (ναι, ναι σε κάποιους από σας που διαβάζουν αυτές τις γραμμές αναφέρομαι - μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε - έχω ράμματα για τη γούνα σας και αν με πιέσουν θα μιλήσω) που η λογιστική μας διαχείριση υπονομεύει την κοινωνία, και σαπίζει τα θεμέλια του συστήματος (χμ, αυτό το τελευταίο δεν ακούγεται τόσο κακό, αλλά ας μη ξεφύγω). Δεν άντεξα άλλο κάτω από το βάρος των πράξεων μου σε συνδυασμό πάντα με το γεγονός πως κάποτε ήμουν καλό παιδί ξέρετε.

Αλλά δε σας είπα ακόμα ένα γεγονός που με εξώθησε στο να αλλαξοπιστήσω και να μετανοήσω βαθιά για τα κρίματά μου. Τις προάλλες καθώς περπατούσα με μια συνάδελφο, αυτή μπήκε σε ένα μαγαζί να αγοράσει κάτι ενώ εγώ περίμενα απέξω. Αν και η συνάδελφος ζήτησε να μην της κόψουν απόδειξη, η ταμίας έντρομη της έγνεψε διακριτικά προς το μέρος μου και της ψιθύρισε "δεν μπορώ να μην κόψω. τον βλέπεις αυτόν εκεί έξω;" Καταλαβαίνετε τι σοκ ήταν αυτό για μένα! Με πέρασε για Ράμπο της εφορίας! Όχι καλή μου κυρία. Εγώ δεν είμαι Ράμπο. Είμαι ο κακός σοβιετικός συνταγματάρχης και ντρέπομαι πια για αυτό.

Για αυτό αποφάσισα σαν άλλος Ροντιόν Ρομάνοβιτς Ρασκόλνικοφ να παραδοθώ μέσω αυτού εδώ του ιστολογίου, μην αντέχοντας άλλο τον εαυτό μου. Μέσω της υποχθόνιας δραστηριότητάς μου κατάφερα να μην ανήκω στη γενιά των 700 ευρώ ως όφειλα σαν 30άρης απόφοιτος ΑΕΙ που είμαι (γιατί να μην το παινευτώ;) και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να ξεγελάσω την εφορία και τον παγκοσμίως διάσημο για την αποτελεσματικότητά του κρατικό μηχανισμό, κάνοντάς τους να πιστέψουν πως μπορώ να επιβιώσω με αυτά που φαίνονται στα βιβλία μου και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να μην χρησιμοποιώ τις πιστωτικές κάρτες που οι ακέραιοι άνθρωποι των τραπεζών αφειδώς μου παραχωρούσαν (από φιλευσπλαχνία προφανώς, γιατί άλλο;) και να ξεχρεώσω το δάνειο του αυτοκινήτου μου και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να έχω λίγα λεφτά σε λογαριασμούς όταν τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε και οι περισσότεροι συμπατριώτες μου χρωστάνε και τα βρακιά που φοράνε και για αυτό ζητάω συγνώμη. Φτύστε με. Μου αξίζει.

Αλλά άλλαξα. Μετανόησα και τάσσομαι στο πλευρό των διαχειριστών της κοινωνίας μας κι ας τους κατηγορούν πολλοί πως ζούνε σε γυάλα. Γιατί προφανώς όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι διεφθαρμένοι σαν κι εμένα. Γιατί σίγουρα όσοι ανήκουν στη γενιά των 700 ευρώ και είναι πάνω από τριάντα ή λένε ψέμματα και είναι αποβράσματα σαν κι εμένα ή είναι αντιπαραγωγικοί για την κοινωνία οπότε τους αξίζει να πεθάνουν από την πείνα. Γιατί κανένας εργοδότης (από αυτούς που μας δίνουν ψωμί να φάμε ρε!) δε θα δίσταζε στιγμή να παραδεχτεί εγγράφως ένα αδίκημα προκειμένου να φοροαπαλλάξει τον υπάλληλό του. Και τέλως γιατί ξέρω τώρα πως με τα λεφτά αυτά που με δόλο έκρυψα θα γινόντουσαν υπερσύγχρονα νοσοκομεία, δωρεάν και ασυναγώνιστη δημόσια παιδεία, νέοι ασφαλείς αυτοκινητόδρομοι σε όλη τη χώρα,το μετρό θα έφτανε στο Σούνιο και θα είχε αεροδρόμιο ακόμα και η Γαύδος (γιατί δηλαδή; τι θα γινόντουσαν; Ολυμπιακοί αγώνες και γιουροβίζιον; αυτά είναι γελοιότητες). Άλλα όχι. Όλα αυτά δε θα γίνουν. Εξαιτίας μου. Και αυτό δεν το αντέχω. Και ομολογώ.

Ακούω τις σειρήνες που πλησιάζουν... Αλλά είμαι ήρεμος... Αισθάνομαι σαν να εξαγνίστηκα.

Αν αργήσω να απαντήσω στα σχόλιά σας, θα είναι γιατί εξαιτίας της φοροδιαφυγής μου το Υπουργείο Διακαιοσύνης δεν βρήκε τα κονδύλια για να στήσει netcafe στη φυλακή, παρά την αναγνωρισμένη ευαισθησία του σε θέματα ψυχαγωγίας των κρατουμένων.

Παρακαλώ για την κατανόησή σας.

ΤΕΡΜΑ ΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ....

...ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ.


Επιστρέφοντας από τις διακοπές....



στη ζοφερή πραγματικότητα...




εύχομαι σε όλους...

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!

RUN FUNNY, RUN...

Εντάξει, δεν μπορώ να το κρύψω, το χάρηκα! Είμαι πραγματικά μικρόψυχος, ενίοτε δε και skatoψυχος! Η Φανή Χαλκιά μου ήταν πάντα ιδιαίτερα αντιπαθής. Εξηγούμαι:

Δεν έχω πρόβλημα με τους αθλητές που ντοπάρονται, καθώς τους θεωρώ πρεζάκια πολυτελείας που πρώτα πρώτα κάνουν ανεπανόρθωτη ζημιά στην υγεία τους, με το ρίσκο πάντα να μην πετύχουν ποτέ καμιά διάκριση αν είναι γκαντέμηδες ή ο αντίπαλός τους είναι πιο φορμαρισμένος ή πιο ντοπαρισμένος ή και τα δύο. Εννοείται φυσικά, πως δεν πιάνονται όσοι ντοπάρονται. Αυτό δε σημαίνει πως σε περιπτώσεις που βγάζουν μάτι δεν ξέρουμε αν κάποιος ντοπάρεται ή όχι. Στους φετινούς αγώνες για παράδειγμα δεν νομίζω να πιστεύει κανείς πως ο Φελπς και ο Μπολτ που έκαναν επιδόσεις σπάιντερμαν είναι καθαροί. Απλά τα ντράγκια που χρησιμοποιούν είναι τόσο χάι τεκ που δεν είναι γνωστά ακόμα στον επιστημονικό κόσμο (πέρα από το ότι το σουλούπι τους δείχνει πως μπορεί να είναι και γενετικά τροποποιημένοι!).

Αντίστοιχα όταν γίνεται μια μεγάλη έκπληξη στον αθλητισμό και ειδικά στους αγώνες ταχύτητας, που έχουν και μια προϊστορία στην υπόθεση, ακόμα και ο πιο αφελής ή καλόπιστος κάτι ψυλλιάζεται. Όταν τώρα έρχεται μια αθλήτρια από το πουθενά, η οποία είχε σταματήσει να ασχολείται επαγγελματικά με το στίβο και δούλευε στον Τριανταφυλλόπουλο (πως να μην τη συμπαθήσεις αυτή την κοπέλα) και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο και όταν έχει μόλις σκάσει το σκάνδαλο Κεντέρη - Θάνου - Τζέκου, θα πρέπει να είναι κανείς εντελώς λοβοτομημένος για να μην αισθανθεί την απαλή μυρωδιά της ντόπας να πλανάται στον αέρα.

Όταν τώρα έχεις τη φωλιά σου hesmeny και το ξέρεις και το ξέρουμε και το ξέρεις ότι το ξέρουμε, (άσχετα που μέρες που ήταν κάναμε τους malakes και δεν μιλάγαμε αν δεν μας πιάνανε) πως πας κυρά μου και τα πετάς αυτά για τη νίκη που είναι στο ελληνικό DNA και τα τοιαύτα; Για τι μας πέρασες άραγε τότε, για εντελώς ηλίθιους ή για εθνικόφρονες malakopitoures; Τώρα που το ελληνικό DNA ανιχνεύεται ως ντόπα στο CSI της WADA πως θα τα μαζέψεις;


Αφού λοιπόν έβγαλα την κακία και τα απωθημένα τεσσάρων χρόνων και απέδειξα σε σας τους θαυμαστές μου (γέλια) τι katharma είμαι στην πραγματικότητα, να σας εξομολογηθώ ότι τη Φανή τελικά τη συμπάθησα! Και αυτό γιατί την έκραξε ο Κυριακού (περισσότερα γέλια)!!! Δηλαδή αν η Φανή μέσα στη χαρά της νίκης και στην ικανοποίηση που τόσα φάρμακα δεν μπήκαν στον οργανισμό της τσάμπα είπε μια μπαρούφα (κάτι που συγχωρείται και ξεχνιέται εύκολα - μην κοιτάτε εγώ που είμαι kathiki), αυτά που ξεστόμισε ο Κυριακού πως μπορούνε να δικαιολογηθούν;

Όταν είσαι μεγαλοπαράγοντας του αθλητισμού και στηρίζεις με τα έργα και τις πράξεις σου αυτό το δύσοσμο τερατούργημα που λέγεται επαγγελματικός αθλητισμός και που μέσα του δημιουργούνται οι ειδικές συνθήκες που γεννούν τους φαρμακωμένους αθλητές, πως τολμάς ρε αχρείε και επιτίθεσαι προσωπικά στην κοπέλα στη χειρότερη στιγμή της; Αυτή τουλάχιστον χτυπήθηκε στα στάδια και έθεσε την υγεία της σε κίνδυνο για να υπηρετήσει τα σάπια ιδανικά που το σινάφι σου επέβαλε στον παγκόσμιο αθλητισμό, κερδίζοντας πολύ λιγότερα από σένα και αντιμετωπίζοντας τώρα την γενική απαξίωση αντί για εσένα. Αν οι αθλητές, οι οποίοι φυσικά και δεν είναι άμοιροι ευθυνών καθώς οφείλουν να γνωρίζουν τι παίρνουν, είναι οι φυσικοί αυτουργοί του ντόπινγκ, τότε που πρέπει να αναζητηθούν οι ηθικοί αυτουργοί; Μήπως σε αυτούς που στηρίζουν τις ολυμπιακές "αξίες" και προσπαθούν να τις επιβάλουν στους αδαείς από τα κανάλια τους; Έχεις και μούτρα και λες για τη Φανή ότι ντρόπιασε τη χώρα της! Αν κάτι είναι ντροπή για τη χώρα είναι η φάτσα σου!

QUIZ: Βρείτε το σωστό και κερδίστε πλούσιες μηνύσεις! Τι αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο για τον Αθλητισμό, τον Πολιτισμό, το Πεδίο του Άρεως και τον Αιγιαλό στο Πόρτο Χέλι;

Α. Ένα πρεζάκι.


Β. Ο πρόεδρος της ΕΟΕ και καναλάρχης.


Και για μουσικό φινάλε, επειδή δεν είμαι ούτως ή άλλως φαν του στίβου αλλά έχω μια συμπάθεια στους μαραθωνοδρόμους (γιατί για να τρέξεις 42 χλμ και 195 μ. ντοπαρισμένος ή μη, όταν κατά πάσα πιθανότητα δεν θα διακριθείς ποτέ στη ζωή σου θέλει arhidia), ένα τραγουδάκι αφιερωμένο σε αυτούς:

MIP

Αυτή τη φορά ο πόλεμος μας έπιασε στον ύπνο. Κάτι ο Αύγουστος, κάτι οι Ολυμπιακοί, για όσους ασχολούνται με τους αθλητικούς εσμούς (sic), κανείς δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα. Οι Ρώσοι εξάλλου έχουν μια παράδοση να κάνουν τους πολέμους τους πιο αθόρυβα και με λιγότερη κάλυψη από τους Αμερικάνους. Αυτό δε σημαίνει πως αυτός ο πόλεμος είναι λιγότερο επώδυνος ή ότι οι νεκροί του σκοτώνονται λιγότερο. Απλά εμάς στα αρ.....ια μας! Αν θέλανε ακροαματικότητα να σκοτώνονταν το χειμώνα κατά προτίμηση κατά τις 20:00. Στην πολιτισμένη δύση έτσι έχουν τα πράγματα. Η ευαισθησία διαρκεί όσο ένα δελτίο ειδήσεων. Και αυτό οι "παίχτες" στα γεωπολιτικά παιχνίδια της περιοχής το ξέρουν καλά.
Υπάρχουν αρκετές εμπόλεμες περιοχές στον κόσμο για πολλές από τις οποίες ξέρουμε ελάχιστα ή καθόλου. Η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία είναι από το 92 και μετά καζάνια που βράζουν. Οι Οσέτιοι, λαός που μοιράζεται μεταξύ Ρωσίας και (φιλονατοϊκής) Γεωργίας έχουν κηρύξει τη χώρα τους ανεξάρτητη, με δημοψήφισμα από το 2006, το οποίο όμως δεν αναγνωρίζει η Γεωργία. Η ανεξαρτησία τους δεν έγινε αποδεκτή από καμιά άλλη χώρα με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός Κοσόβου στην ευαίσθητη περιοχή του Καυκάσου. Η ανεξαρτησία του Κοσόβου άνοιξε το δρόμο για να αρθεί κάθε δισταγμός στην επαναχάραξη των συνόρων. Η Ρωσία τώρα παρεμβαίνει στρατιωτικά και οι φωνές των Ευρωπαίων που μιλούν για σεβασμό των συνόρων της Γεωργίας ακούγονται γελοίες. Οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν, τα σύνορα μεταβάλλονται κατά τη θέληση των ισχυρών και οι λαοί γίνονται για ακόμα μια φορά πιόνια σε ένα νέο ψυχροπολεμικό παιχνίδι. Αποτέλεσμα: Μέχρι στιγμής 1400 νεκροί σε μια περιοχή με πληθυσμό μόλις 70.000 κατοίκων. Ένας νέος πόλεμος γεννήθηκε...











"Στον πόλεμο βρίσκεις πάντα ανθρώπους πρόθυμους να θυσιάσουν τις ζωές των άλλων" Ντόναλντ Τράμπο στο "Ο Τζώνυ πήρε το όπλο του"

BURN MOTHERFUCKER, BURN...

Επιτέλους κάτι φαίνεται να κινείται στο θέμα της καύσης των νεκρών. Καιρός ήταν γιατί κάποιοι που δεν προσδοκάμε ανάσταση νεκρών τη δευτέρα παρουσία καλό είναι να έχουμε εναλλακτικές!

Χωρίς πλάκα υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα σχετικά με το δικαίωμα να καθορίζει κάποιος το τι θα απογίνει η σωρός του σε αυτή τη χώρα. Η εκκλησία με τις βαθιές δημοκρατικές πεποιθήσεις που έχει, "πάγωσε" αυτό το θέμα για πάρα πολλά χρόνια, θεωρώντας δικαίωμά της να συντηρεί το μονοπώλιο στην ταφή, ακόμα και για τους ανθρώπους άλλων θρησκειών. Αν κάτι θεωρώ ιερό είναι η επιθυμία ενός νεκρού και αυτό όχι για κανένα μεταφυσικό λόγο, αλλά γιατί πολύ απλά ο νεκρός δεν μπορεί ο ίδιος να την εκπληρώσει. Οπότε το να στερείς από κάποιον το δικαίωμα να έχει κάποιο λόγο στην κατάληξη του σώματός του είναι αν μη τι άλλο ανήθικο.

Ιστορικά η καύση των νεκρών είναι μια πρακτική που πολλοί λαοί εφαρμόζουν από τα βάθη των αιώνων. Στην αρχαία Ελλάδα κατά καιρούς εφαρμόζονταν και η ταφή και η καύση. Ο χριστιανισμός διατήρησε την ταφή, χωρίς όμως αυτό να είναι δόγμα, αλλά πιο πολύ έθιμο. Στη νεώτερη εποχή το θέμα τέθηκε σε συζήτηση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες εκ των οποίων πρώτες προχώρησαν σε νομοθετικές ρυθμίσεις η Γαλλία το 1789 και η Μεγάλη Βρετανία το 1884. Στην Ελλάδα η αποτέφρωση συζητήθηκε σοβαρά πρώτη φορά το 1987 όταν ο Δήμαρχος της Αθήνας Μ. Έβερτ έστειλε σχετική επιστολή στην Ιερά Σύνοδο. Το πρόβλημα τότε αντιμετωπίσθηκε πιο πολύ ως χωροταξικό παρά ως ανθρωπιστικό. Το 2006 με την ψήφιση του νόμου 3448/2006, άρθ. 35 η αποτέφρωση επιτράπηκε τουλάχιστον στα χαρτιά μέχρι που χθες κατατέθηκε στο Σ.τ.Ε. σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που θα αποτελέσει το νομικό πλαίσιο ώστε η καύση των νεκρών να γίνει πραγματικότητα.

Προσωπικά, η αποτέφρωση πάντα μου φαινόταν πιο ελκυστική από την ταφή. Ως άθεος δεν περιμένω να ξαναπερπατήσω στη γη ως ζόμπι και η ιδέα της αποσύνθεσης μέσα στην υγρασία και τα σκουλήκια δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Ενώ η αποτέφρωση όπως και να το κάνουμε είναι πιο ποιητική. Γίνεσαι καπνός, σκορπάς στον άνεμο, πχ πάνω από το Αιγαίο, ή στην χειρότερη η τεφροδόχος σου γίνεται ένα συμπαθέστατο μπιμπελό πάνω στο τζάκι των παιδιών σου. Πολιτισμένα πράγματα. Λοιπόν το αποφάσισα. Και αν εσείς το σκέφτεστε ακόμα σας προτείνω να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της Επιτροπής για την θεσμοθέτηση του Δικαιώματος της Αποτέφρωσης των νεκρών στην Ελλάδα, η οποία έχει πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το θέμα.

Και τέλος επειδή:

1. η μέρα εκείνη που θα μας απασχολήσει προσωπικά το θέμα ελπίζουμε να αργήσει
2. δεν έχει απαντηθεί το φιλοσοφικό ερώτημα αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο
3. είμαστε ακόμα ζωντανοί σαν ροκ συγκρότημα
4. είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού και πρέπει να το... κάψουμε

αφιερωμένο σε όλους το τραγουδάκι του τίτλου:

Bloodhound Gang - The Roof is on Fire
Ανέβηκε απÏ� Dan_of_the_Land

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ...

Ζόρικο το καλοκαίρι. Όσο πήζουμε (αλλά ελπίζουμε) αυτό κυλάει ερήμην μας. Υπομονή και θα βρούμε... κάποιο τρόπο να την παλέψουμε! Τα καλύτερα έρχονται. Καλή δύναμη σε όλους!

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

Some call it tampee
Some call it the weed
Some call it Marijuana
Some of them call it Ganja

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

Singer smoke it
And players of instruments too
Legalize it, yeah, yeah
That's the best thing you can do
Doctors smoke it
Nurses smoke it
Judges smoke it
Even the lawyers too

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

It's good for the flu
It's good for asthma
Good for tuberculosis
Even umara composis

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

Bird eat it
And they leave it
Fowls eat it
Goats love to play with it

FIGHT FIRE WITH FIRE

Την τετάρτη που μας πέρασε μια ακόμα φωτιά ξέσπασε στον Υμηττό στο ύψος των Γλυκών Νερών, μια από τις πολλές θα μου πείτε, αλλά λόγω της αγάπης που έχω για το συγκεκριμένο βουνό, θα αναφερθώ σε αυτή. Ο Υμηττός έχει ένα χαρακτηριστικό. Με την ανάπτυξη που σημειώθηκε στα μεσόγεια λόγω των μεγάλων έργων (Αεροδρόμιο, Αττική Οδός, Προαστειακός) βρέθηκε να είναι ένα βουνό περικυκλωμένο από την πόλη. Κάποτε τα βουνά περικύκλωναν την Αθήνα και ο όρος "Λεκανοπέδιο Αττικής" ήταν δόκιμος. Τώρα οι καιροί άλλαξαν, οι πόλεις μεγάλωσαν και τα βουνά πιάστηκαν εξ απίνης και περικυκλώθηκαν από τον εχθρό (εμείς είμαστε αυτός). Τώρα βέβαια, αφού οι πόλεις μεγαλώνουν και γιγαντώνονται δεν είναι καλό να υπάρχουν τέτοιοι δασωμένοι ορεινοί όγκοι στο εσωτερικό τους που θα προσφέρουν μια ισορροπία στις επερχόμενες κλιματολογικές αλλαγές που η ανθρώπινη δραστηριότητα θα επιφέρει; Κανονικά ναι, αλλά η ανθρώπινη δραστηριότητα σημαίνει και διακίνηση χρήματος, που σημαίνει απληστία, που σημαίνει επέκταση, που σημαίνει real estate. Γιατί να μην δημιουργηθούν ωραία οικόπεδα στους πρόποδες του Υμηττού (για αρχή, μετά πάμε και παραπάνω) με ωραία θέα, δίπλα στην Αττική Οδό, πολύ κοντά στο κέντρο; Αφού οι παραπληγικοί μηχανισμοί του κράτους και η αυτιστική συνείδηση των πολιτών του αφήνουν περιθώρια για τέτοιες "επενδύσεις". Η εκκλησία πως επιδιώκει την ανέγερση συνοδικού κέντρου στον Καρέα σε περιοχή που συμπτωματικά κάηκε πέρσι; Άυριο ακόμα περισσότεροι θα επιδιώξουν αποχαρακτηρισμούς, νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, εντάξεις στο σχέδιο. "Έλα μωρέ τι δασικό, κάποτε είχε δάσος αλλά κάηκε."

Κατεβαίνοντας από τη Λεωφόρο Κατεχάκη την πρώτη είσοδο του Βύρωνα, στον τοίχο του νεκροταφίου διακρίνεται ένα σύνθημα από τις περσινές πυρκαϊές.

ΑΝ ΚΑΨΕΤΕ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΘΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ακραίο; Ίσως ναι. Ίσως όμως σε μερικά χρόνια να μην έχουμε επιλογή. Οι συνέπειες της μαζικής οικολογικής καταστροφής να είναι τέτοιες που να αναγκαστούμε να ξεθεμελιώσουμε τις πόλεις μας (μαζί με την ηλιθιότητα των κατοίκων τους) για να τις ξαναχτίσουμε όπως θα έπρεπε να ήταν εξαρχής. Κουραστικό; Επώδεινο; Ανέφικτό; Ναι, όπως όλες οι επαναστάσεις!

Και για κλείσιμο ένα απόσπασμα από τον "Καιρό" της Ελευθεροτυπίας, ως επιχείρημα για την παραπάνω ακραία άποψη:

Όσοι έχουν την ατυχία να μένουν στο λεκανοπέδιο της Αττικής θα διαπίστωσαν με ανακούφιση, ότι ο βοριάς ήρθε κανονικά στο ραντεβού του με τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού. Οι πιο παρατηρητικοί θα διαπίστωσαν με ανησυχία, ότι για πρώτη φορά στη ζωή τους ο βοριάς, αντί να είναι δροσερός είναι ζεστός. Η γη, πάνω από την οποία περνάει είναι καυτή και τον ζεσταίνει. Είναι η ίδια γη, που τον διατηρούσε δροσερό στο ταξίδι του προς το λεκανοπέδιο. Η γη του δάσους της Πάρνηθας, που κάηκε. Δεν κάνει ζέστη λοιπόν. Κάνει ηλιθιότητα και εγκληματικότητα. Οι οποίες όχι μόνο παραμένουν ες αεί ατιμώρητες, αλλά αναπαράγονται και συνεχίζουν και φέτος το έργο τους. Αδιάφοροι και ανίκανοι τοπικοί άρχοντες, αδιάφοροι και επιρρεπείς στο τσιμέντωμα πολίτες, διαπλεκόμενα δημοτικά συμβούλια, πρόθυμοι εμπρηστές, που δε θα στηθούν ποτέ στην αγχόνη και ένας υδροκέφαλος κεντρικός μηχανισμός χωρίς παιδεία, χωρίς φαντασία, χωρίς συνέχεια. Ευτυχώς, η φωτιά δεν απειλεί κατοικημένη περιοχή. Ηλίθιοι.

Και μια ινδιάνικη παροιμία:

"Only after the last tree has been cut down.
Only after the last river has been poisoned.
Only after the last fish has been caught.
Only then will you find that money cannot be eaten."

JUST ANOTHER SONG...

....απλά για να φύγει το προηγούμενο ποστ από την αρχική σελίδα!

Αφιερωμένο σε όσους είχαν μια ακόμα βαρετή μέρα...

SYSTEM OF A DOWN - "Lonely Day"

Such a lonely day
And it's mine
The most loneliest day of my life

Such a lonely day
Should be banned
It's a day that I can't stand

The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life

Such a lonely day
Shouldn't exist
It's a day that I'll never miss
Such a lonely day
And it's mine
The most loneliest day of my life

And if you go, I wanna go with you
And if you die, I wanna die with you

Take your hand and walk away

The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life
Life

Such a lonely day
And it's mine
It's a day that I'm glad I survived

10+1

Αποδεχόμενος πρόσκληση του φίλου λωτοφάγου θα παίξω το γνωστό παιχνιδάκι με τις 10+1 άχρηστες πληροφορίες που σε στυλ "to know us better" θα σας αποκαλύψω για την αφεντιά μου. Δεν προσκαλώ κανέναν να κάνει το ίδιο, ελπίζοντας η κατάρα να σταματήσει σε μένα! Πάντως, παρά την γκρίνια μου, μου ψιλοαρέσουν τα παιχνίδια οπότε σύντομα θα παίξω και το άλλο με τις τέσσερεις ιστορίας που η μια είναι αληθινή και που ανακάλυψα στο ιστολόγιο του φίλου blogouli. Πάμε λοιπόν:

1. Το sergios (Σέργιος) δεν είναι nick, αλλά πρόκειται για το πραγματικό μου όνομα.

2. Είμαι παιδί χωρισμένων γονιών και ιχθύς οπότε ότι μπορούσε να πάει στραβά σε επίπεδο ψυχολογικών προβλημάτων πήγε.

3. Μένω σχεδόν όλη μου τη ζωή στο Παγκράτι (το οποίο θεωρώ το φυσικό μου βιότοπο)οπότε το μποτιλιάρισμα, οι γεμάτοι κάδοι, η κίνηση και το νέφος μου φαίνονται μια φυσιολογική κατάσταση (κάτι αντίστοιχο με το βάτραχο και το βάλτο).

4. Αποφοίτησα από τη Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών του ΕΜΠ, επάγγελμα το οποίο και εξασκώ, ενώ από το Σεπτέμβρη ξεκινάω μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

5. Αυτή την περίοδο είμαι και συμβασιούχος του ευρύτερου δημοσίου τομέα και μπορώ να σας βεβαιώσω πως το Δημόσιο από μέσα είναι τόσο χάλια όσο φαίνεται κι από έξω.

6. Στα 26 μου αποφάσισα να αφήσω μακρυά μαλλιά και να βάλλω σκουλαρίκι ενώ στα φοιτητικά μου χρόνια κουρευόμουν σαν πεζονάυτης. Παράλογο; Δεν απαντά.

7. Δεν έκανα ταξίδια μακρυνά... Εξωτερικό έχω πάει μόνο μια φορά (στη Βενετία από όπου και η φωτο του προφίλ μου) αλλά λόγω δουλειάς έχω πάει σε αρκετά μέρη της χώρας μας και μπορώ να πω με σιγουριά πως μια ζωή δε φτάνει για να τη γνωρίσει κανείς όλη.

8. Σε κάποιες φοιτητικές εκλογές είχα φιλική συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο των Αγωνιστικών Κινήσεων (παράταξη που υποστηρίζεται από το ΚΚΕ-ΜΛ). Γενικά πάντως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν με αντιπροσωπεύει.

9. Η καλή μου είναι αρχαιολόγος - συμβασιούχος του ΥΠΠΟ και γνωρίζω από πρώτο χέρι πως οι εργασιακές συνθήκες των συμβασιούχων αρχαιολόγων είναι δυσκολότερες από ότι αντιμετώπισαν ποτέ ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Λάρα Κροφτ μαζί.

10. Λατρέυω τις χελώνες. (άσχετο)

10+1. Αυτή τη στιγμή μαγειρεύω ταυτόχρονα γιατί εκτός από blogger είμαι και πολύ προκομένος!

DASVIDANJA

«Όλα όσα γνωρίζω με βεβαιότητα για την ηθική και τις υποχρεώσεις τα οφείλω στο ποδόσφαιρο»

Αλμπέρ Καμύ (Γάλλος συγγραφέας, φιλόσοφος και τερματοφύλακας)

Αν κάτι έπρεπε να γνωρίζουμε εμείς για το ποδόσφαιρο είναι πως δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Και πως δεν μπορείς πάντα να κερδίζεις τους καλύτερους. Το 2004, επιτυγχάνοντας μέγιστη απόδοση και με άπειρη τύχη και με το σύμπαν να συνομωτεί σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου, η εθνική Ελλάδας κατάφερε το αδιανόητο. Όμως what goes around comes around και έτσι 4 χρόνια μετά το όνειρο τελείωνει και προσγειωνόμαστε απότομα στην πραγματικότητα. Έγινε καλύτερο το ελληνικό ποδόσφαιρο από το 2004 και μετά; Μάλλον όχι. Έγινε καλύτερη η νοοτροπία μας πάνω σε θέματα αθλητισμού και πρωταθλητισμού; Σίγουρα όχι. Τι μας άφησε τελικά το 2004;
Αναμνήσεις από ένα όνειρο που για μια φορά έγινε πραγματικότητα.
Και τη βεβαιότητα πως τίποτα ποτέ πια δεν θα είναι αδύνατο.

ΑΝΑΔΑΣΩΣΕ ΤΟ, ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ...

Στο ένθετο "Η άλλη όψη" της σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας στη σελίδα 20(!) διαβάζουμε την παρακάτω συγκλονιστική είδηση:

"Εξαίρεση ντροπής φαίνεται πως θ' αποτελέσει ακόμη μια φορά η Ελλάδα, αφού εναντιώνεται σε ψήφισμα της Ε.Ε. σχετικό με τις αναδασώσεις! Μετά τις καταστροφικές φωτιές που έπληξαν την Ευρώπη το περασμένο καλοκαίρι, η Ε.Ε. αποφάσισε να προχωρήσει σε ψήφισμα, προκειμένου να διασφαλίσει το αυτονόητο: ότι τα δάση θα ξαναγίνουν δάση. Το ψήφισμα καλεί όλες τις μεσογειακές χώρες που κατακάηκαν από τις φωτιές να δεσμευτούν ότι οι δασικές εκτάσεις που χάθηκαν θα φυτευτούν εκ νέου και θα προστατεύονται, ώστε να μην οικοδομηθούν. Με το σκεπτικό ότι η αναδάσωση αφορά ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μεμονωμένα κάθε χώρα, η Ε.Ε. προώθησε το ψήφισμα, που υπεγράφη ήδη από τις αντιπροσωπείες όλων των μεσογειακών χωρών και όλων των παρατάξεων... εκτός μίας: της δικής μας!"

Όλο το δημοσίευμα, που άγνωστο για ποιο λόγο καταποντίστηκε στις μεσαίες σελίδες ενός ένθετου, εδώ.
Όσοι δε διδάσκονται από την ιστορία είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν...

Μετά την "εκδίωξή" μας από το πρωτόκολλο του Κιότο μια νέα πρωτιά, σε ευρωπαϊκό επίπεδο αυτή τη φορά, λίγες μόνο μέρες μετά από την παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος! Έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι τα συμφέροντα που οργάνωσαν και εκτέλεσαν το περσινό έγκλημα στην Ηλεία αλλά και σε τόσες άλλες περιοχές μπήκαν σε τόσο κόπο άδικα; Κατά τα άλλα ο Δήμαρχος Αθηναίων μας κάλεσε όλους να... φυτέψουμε τις ταράτσες και τα μπαλκόνια μας (μιλάμε για απίστευτη ταρζανιά), την ίδια ώρα που έκοβε τις νερατζιές από τους δρόμους της πόλης! Αλήθεια με αυτό το Ελληνικό τι θα γίνει; Τις προάλλες διάβαζα ότι το 50% της Βιέννης αποτελείται από πάρκα! Και στο κάτω κάτω μερικές γλάστρες δεν συνιστούν πάρκα και σίγουρα δε συνιστούν δάση.
Σε τι χώρα ζούμε τέλος πάντων;
Η απάντηση σε αυτή τη σχεδόν γραφική ερώτηση είναι απλή. Ζούμε σε μια χώρα όπου έχουμε γιγαντοποιήσει το προσωπικό μας όφελος και δεν μπορούμε να δούμε τίποτα πίσω από αυτό. Έχουμε αναθέσει εν λευκώ τη διαχείρηση του εθνικού μας πλούτου σε αποβράσματα με μόνη απαίτηση καμιά φορά την ικανοποίηση των μικροσυμφερόντων μας. Όλοι τους θεωρούν πια δεδομένο ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, ενώ αντίστοιχα όλοι μας θεωρούμε δεδομένο ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ξεπουλήσαμε το μερίδιο που μας ανήκει από το συλλογικό για να δώσουμε υπεραξία σε μια χρεωκοπημένη μετοχή που γράφει επάνω μόνο μια λέξη: ΕΓΩ Με δυο λόγια ζούμε στη χώρα που μας αξίζει. Το θέμα είναι ως πότε.


Αφιερωμένο σε όσους μετά από τέτοια νέα έχουν τάσεις φυγής...

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ...

...μες τα θερινά τα σινεμά.
Η αλήθεια είναι ότι σήμερα δεν είχε φεγγάρι ή τουλάχιστον εγώ δεν το είδα. Το θερινό σινεμά όμως είναι μια σταθερή αξία και η πρώτη έξοδος σε αυτό, όπως το πρώτο μπάνιο και το πρώτο παγωτό, είναι τα σήμαντρα που σημαίνουν την αρχή ενός ακόμα καλοκαιριού. (Κάποτε σήμαιναν και τρεις μήνες διακοπές αλλά ας μην τα σκεφτόμαστε τώρα).

Θερινά σινεμά λοιπόν που στην εποχή των multiplex, των dvd και των downloads εξακολουθούν να αντιστέκονται και να μας θυμίζουν πως υπάρχει κάτι εκεί έξω. Η δεκαετία του 80 με την "άνθηση" του video απείλησε να τα αφανίσει αλλά ευτυχώς τα θερινά αποδείχτηκαν πιο ανθεκτικά στο χρόνο από τις βιντεοκασσέτες. Εγώ πάντως ακόμα κοιτάζω με ανησυχία όταν περνάω χειμώνα από κάποια σινεμά τις γειτονιάς μου μήπως και δω κάποιο γιαπί. Γιατί κακά τα ψέματα, τα περισσότερα θερινά σινεμά κρύβουν οικοπεδάρες από κάτω και αν ακούσετε αρκετά προσεκτικά θα αντιληφθείτε τα σάλια κάποιου εργολάβου να στάζουν.

Τι κι αν η ταινία είναι φόλα; (παρεπιπτόντως το σενάριο του τελευταίου indiana jones ο Λιακόπουλος το έγραψε;) Στα θερινά σινεμά η έννοια της ψυχαγωγίας δεν περιορίζεται στην επαφή με την υψηλή τέχνη αλλά εμπεριέχεται σε ένα ευρύτερο concept που αποτελείται από μπύρα και τσιγάρο, χαλίκι και πλαστικές καρέκλες, σουβλάκι και pop corn, έναστρο ουρανό και φασαρία από το δρόμο. Κι ας πηγαίνουν οι ξενέρωτοι καλοκαιριάτικα στα multiplex να κάθονται σε αναπαυτικές πολυθρόνες χωρίς διάλειμμα.

Στηρίξτε τα θερινά σινεμά γιατί αν τα χάσουμε μπορεί κάποια μέρα να μας πάρουν τις θάλασσες, τον ήλιο και τα παγωτά και καλοκαίρι να σημαίνει απλά η εποχή που θα δυναμώνουμε τα κλιματιστικά μας. Ως τότε όμως μένουν κι άλλες νύχτες να κυλίσουν...
Καλό καλοκαίρι σε όλους!

I AM BACK AND I AM FURIOUS

Είναι ωραία να ξαναγυρνάς στην μπλογκόσφαιρα! Ευχαριστώ τους φίλους που ανησύχησαν με την απουσία μου και απολογούμαι για το γεγονός ότι δεν άφησα ένα προειδοποιητικό ποστ. Ένας συνδυασμός φόρτου εργασίας, χαλασμένου υπολογιστή και παντελούς απουσίας έμπνευσης με κράτησαν μακρυά από το μπλόγκιν και τις ψυχοθεραπευτικές του ιδιότητες. Οι Διαδρομές και Επιστροφές όμως επέστρεψαν και μέσα σε ένα σκηνικό όπου:

1. ο διορισμένος από την κυβέρνηση πρόεδρος της ΕΤ απολύει έναν από τους λίγους αξιόλογους δημοσιογράφους ενώ στηρίζει την προσπάθεια χαζοχαρούμενης ομογενούς σε ένα παρακμιακό και απολίτιστο καρναβάλι.
2. ο ΟΤΕ πωλήται έναντι πινακίου φακής.
3. Δημοσιογράφοι - παπαγαλάκια ρίχνουν λάσπη σε φοιτητές που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο, ενώ ταυτόχρονα πλέκουν το εγκώμιο της εξέγερσης του Μάη του 68
4. Μεγαλοεπειχηρηματίας μοιράζει απλόχερα μηνύσεις σε πολιτικούς αρχηγούς για να μην ξεχνάμε ποιοι είναι οι πραγματικοί κυβερνήτες.
5. Καταναλώνουμε ορυκτέλαια γαμώ το κεφάλι μου γαμώ.

...αναρωτιούνται πότε θα ξεσπάσει αυτή η αναθεματισμένη λαϊκή οργή. Και μέχρι τότε θα αφιερώνουν τραγουδάκια στους λίγους αλλά καλούς αναγνώστες του ιστολογίου αυτού. Δικό σας:

White riot - I wanna riot
White riot - a riot of my own
White riot - I wanna riot
White riot - a riot of my own

Black people gotta lot a problems
But they dont mind throwing a brick
White people go to school
Where they teach you how to be thick

An everybodys doing
Just what theyre told to
An nobody wants
To go to jail!

All the powers in the hands
Of people rich enough to buy it
While we walk the street
Too chicken to even try it

Everybodys doing
Just what theyre told to
Nobody wants
To go to jail!

Are you taking over
Or are you taking orders?
Are you going backwards
Or are you going forwards?

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΙΑ....

...ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ

3 ΤΑΙΝΙΕΣ SUPER CHRIST

Βρισκόμαστε στο μέσο της Μεγάλης Βδομάδας και αν δεν θέλετε να ματαξαναδείτε τον Ιησού από τη Ναζαρέτ και τον Μπεν Χουρ, η πρόταση του ιστολογίου αποτελείται από τρεις ταινίες στο πνεύμα των ημερών. Και οι τρεις έχουν ελάχιστη ως καθόλου προβολή από τα ελληνικά κανάλια αν και η κάθε μία από αυτές είναι αριστούργημα στο είδος της. Οι λόγοι που αυτές οι ταινίες δεν προβάλλονται είναι απόλυτα λογικοί, αν αναλογιστεί κανείς ότι στη σύγχρονη τηλεοπτική δημοκρατία μας οι αγιατολάδες της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης εξακολουθούν να έχουν τεράστια εξουσία και επιρροή. Επειδή όμως φτάσαμε, έστω και κουβαλώντας ρασοφόρα απομεινάρια του μεσαίωνα, στην εποχή του γρήγορου ίντερνετ, μπορούμε να απολαύσουμε τις "Αντίχριστες" ταινίες που θέλουμε, όταν το θέλουμε και χωρίς να περιμένουμε να αξιωθεί κάποιο κανάλι να πάει κόντρα στο θεοκρατικό οικονομικό κολοσσό που λέγεται Εκκλησία της Ελλάδος. Ας τις δούμε:

Ταινία 1η: Life of Brian (1979)

Πρόκειται για την σπαρταριστή κωμωδία των Monty Pythons στην οποία παρακολουθούμε την ιστορία του Μπράιαν Κοέν που διαδραματίζεται παράλληλα με τη ζωή του Χριστού και στην οποία μπλέκονται ζητήματα τόσο θρησκευτικού όσο και κοινωνικού χαρακτήρα δημιουργώντας απίθανες καταστάσεις. Το ανελέητο αγγλικό χιούμορ των Monty Pythons κερδίζει κάθε καλοπροαίρετο θεατή και παρά τα χρόνια που πέρασαν η ταινία παραμένει επίκαιρη. Δώστε βάση στην πολυδιάσπαση της αριστεράς μέσα από τις οργανώσεις των ζηλωτών! Περισσότερες πληροφορίες εδώ.






Αγαπημένες σκηνές:

• ROMANES EUNT DOMUS

• HE IS THE MESSIAH!

Ταινία 2η: Jesus Christ Superstar (1973)

Η κινηματογραφική μεταφορά της Ροκ Όπερας του Andrew Lloyd Webber στην οποία βλέπουμε τις τελευταίες μέρες του Χριστού μέσα από την ματιά του Ιούδα πολύ πριν τα Απόκρυφα Ευαγγέλια γίνουν μόδα. Ότι και να πει κανείς για τη μουσική και τους στίχους είναι λίγο. Δε θα το τολμήσω καν. Η κριτική στη θρησκεία είναι και σε αυτή την παραγωγή έντονη. Στο ρόλο του Ιούδα ο μακαρίτης Carl Anderson είναι ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ.













Αγαπημένες σκηνές:

• To much heaven on their minds

My mind is clearer now
At last
All too well
I can see
Where we all
Soon will be
If you strip away
The myth
From the man
You will see
Where we all
Soon will be

Jesus!
You've started to believe
The things they say of you
You really do believe
This talk of God is true

And all the good you've done
Will soon be swept away
You've begun to matter more
Than the things you say

Listen Jesus
I don't like what I see
All I ask is that you listen to me
And remember
I've been your right hand man all along
You have set them all on fire
They think they've found the new Messiah
And they'll hurt you when they find they're wrong

I remember when this whole thing began
No talk of God then, we called you a man
And believe me
My admiration for you hasn't died
But every word you say today
Gets twisted 'round some other way
And they'll hurt you if they think you've lied

Nazareth's most famous son
Should have stayed a great unknown
Like his father carving wood
He'd have made good
Tables, chairs and oaken chests
Would have suited Jesus best
He'd have caused nobody harm
No one alarm

Listen Jesus, do you care for your race?
Don't you see we must keep in our place?
We are occupied
Have you forgotten how put down we are?
I am frightened by the crowd
For we are getting much too loud
And they'll crush us if we go too far
If we go too far

Listen Jesus to the warning I give
Please remember that I want us to live
But it's sad to see our chances weakening with ev'ry hour
All your followers are blind
Too much heaven on their minds
It was beautiful, but now it's sour
Yes it's all gone sour
Ah --- ah ah ah --- ah
God Jesus, it's all gone sour

Listen Jesus to the warning I give
Please remember that I want us to live
So come on, come on, listen to me.
Ah --- ah
Come on, listen, listen to me.
Come on and listen to me.
Ah --- ah

• The Temple and the Leppers
  
  

Moneylenders and Merchants
Roll on up -- for my price is down
Come on in -- for the best in town
Take your pick of the finest wine
Lay your bets on this bird of mine

Name your price I got everything
Come and buy it's all going fast
Borrow cash on the finest terms
Hurry now while stocks still last

Jesus
My temple should be a house of prayer
But you have made it a den of thieves
Get up, get out

My time
Is almost through
Little left to do
After all
I've tried for three years
Seems like thirty
Seems like thirty

Crowd
See my eyes I can hardly see
See me stand I can hardly walk
I believe you can make me whole
See my tongue I can hardly talk

See my skin I'm a mass of blood
See my legs I can hardly stand
I believe you can make me well
See my purse I'm a poor, poor man

Will you touch, will you mend me Christ?
Won't you touch, will you heal me Christ?
Will you kiss, you can heal me Christ
Won't you kiss, won't you pay me Christ?

Jesus
Oh, there's too many of you, don't push me
Oh, there's too little of me, don't crowd me
Heal yourselves!

Ταινία 3η: The Last Temptation of Christ (1988)

Η κινηματογραφική μεταφορά του αριστουργήματος του Νίκου Καζαντζάκη είναι χωρίς αμφιβολία το απόλυτο Ταμπού της ελληνικής τηλεόρασης! Μια οσκαρική ταινία (σκηνοθεσίας στον Μάρτιν Σκορσέζε), βασιζόμενη σε μυθιστόρημα κορυφαίου Έλληνα συγγραφέα, με διάσημους πρωταγωνιστές, που ΠΟΤΕ δεν παίχτηκε σε ελληνικό κανάλι! Μόνο το Star είχε τολμήσει να προβάλει ένα τραίηλερ κάποτε, η προβολή όμως ακυρώθηκε.Και πως να παιχτεί όταν σύσσωμο το παπαδαριό είχε πάρει τους δρόμους για να αποτρέψει την προβολή της στους κινηματογράφους. Το σεξ προφανώς είναι κακό και ειδικά όταν συνδυάζεται με τον Χριστό είναι ΣΑΤΑΝΙΚΟ! Και μιλάμε για το παπαδαριό που είχε αφορίσει τον Καζαντζάκη (πολύ πριν ο Dan Brown βγάλει το ξέπλυμά του), έναν άνθρωπο που εύκολα διαπιστώνει όποιος διαβάζει τα έργα του πως έχει βαθιά και ακλόνητη θρησκευτική πίστη. Και μιας και μιλάμε για πίστη να εξομολογηθώ την αμαρτία μου! Αυτή την ταινία δεν την έχω δει οπότε δεν ακολουθούν αγαπημένες σκηνές. Όπως είπαμε όμως οι γρήγορες συνδέσεις είναι γεγονός, οπότε το the_last_temptation_of_christ.avi υπάρχει ήδη στον σκληρό μου και είναι ότι πρέπει για το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης. Κάντε κι εσείς την επιλογή ανάμεσα σε Τελευταίο Πειρασμό και Μπεν Χουρ και απολαύστε μια εναλλακτική Μεγάλη Βδομάδα! Πληροφορίες για την ταινία εδώ.

ISOLATION (II)

...συνέχεια

"Τι ήταν αυτό;" επαναλάμβανε συνεχώς ο Σ. χωρίς να σταματά να πηγαινοέρχεται πέρα δώθε στον κήπο σαν δαιμονισμένος. "Τι σκατά ήταν αυτό;" Ανάσαινε με δυσκολία, ενώ το βλέμμα του εξερευνούσε το χώρο προσπαθώντας να εντοπίσει κάτι που θα έδινε στη φρικαλεότητα που μόλις είχε αντικρίσει μια σταθερά, αποδεικνύοντας πως η γυναίκα αυτή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά για να ξαναγυρίσει πάλι εκεί. Τίποτα. Η φαντασία του; Αποτέλεσμα της πολυήμερης και διαρκούς παρακολούθησης οθονών σε συνδυασμό με τον κακό ύπνο που έκανε τελευταία; Παράνοια οφειλόμενη στον εγκλεισμό; Όχι! Αρνιόταν να πιστέψει ότι η τόσο ζωντανή σκηνή που μόλις είχε παρακολουθήσει υπήρξε μόνο στο κεφάλι του. "Υπάρχει σίγουρα κάποια εξήγηση." Είπε σχεδόν ψιθυριστά. Άρχισε να ψηλαφίζει τους μαντρότοιχους σίγουρος πως θα έβρισκε μια κρυφή πόρτα. Και πάλι τίποτα.
Το πρώτο φως της ημέρας τον βρήκε να κάθεται στο χορτάρι προσπαθώντας μάταια να βάλει σε κάποια τάξη τα γεγονότα στο μυαλό του χρησιμοποιώντας την κοινή λογική. Παρακολούθησε τον ουρανό να αλλάζει χρώματα πάνω από το κεφάλι του. Ήταν παράξενο αλλά ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε τον ουρανό από τότε που μπήκε στο δωμάτιο εδώ και ένα μήνα. Το θέαμα τον ηρέμησε κάπως και όταν τα αστέρια σβήστηκαν από το φως της αυγής αποφάσισε να μπει μέσα.
Άνοιξε τον υπολογιστή ψάχνοντας κάποιο μήνυμα από τους "έξω". Δεν υπήρχε τίποτα. Πετάχτηκε νευρικά μόλις ακούστηκε ένας ήχος, ο οποίος προς μεγάλη του ανακούφιση ήταν ο ήχος της ειδικής θυρίδας. Ήταν η ώρα του πρωινού. Το μόνο σίγουρο ήταν πως η όρεξή του είχε εξαφανιστεί εντελώς, ήταν όμως θέμα αυτοσυντήρησης να βάλει κάτι στο στόμα του. Άνοιξε τη θυρίδα και αυτό που είδε τον έκανε να βάλει τα χέρια του στο πρόσωπό του, ενώ τα γόνατά του λύγισαν από τον τρόμο. Στον άδειο δίσκο του φαγητού ένα ζευγάρι μάτια και 32 ολόλευκα δόντια σχημάτιζαν ένα χαμογελαστό πρόσωπο.

Ημέρα 32η
Ο Σ. σηκώθηκε από το κρεβάτι του χωρίς να έχει καταφέρει για ακόμα μία νύχτα να κάνει έναν αξιοπρεπή ύπνο. Πήγε στο μπάνιο και αντίκρισε στον καθρέφτη έναν αξύριστο νέο άντρα να τον κοιτά με κόκκινα μάτια και αισθάνθηκε μεγάλη θλίψη που είχε αφήσει τον εαυτό του να φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Έριξε κρύο νερό στο πρόσωπό του και πήγε στον υπολογιστή. Έστειλε μήνυμα στους "έξω". "Θέλω να βγω. Παραιτούμαι από το γαμημένο το πείραμά σας. Δε θέλω δεκάρα. Θέλω μόνο να πάω σπίτι μου." Πήγε στην κουζίνα και έφτιαξε έναν καφέ. Γυρνώντας, ένα καινούριο txt αρχείο είχε κάνει την εμφάνισή του στην επιφάνεια εργασίας. Το άνοιξε με λαχτάρα. "Δεν έχεις να πας πουθενά. Αυτό είναι το σπίτι σου τώρα." Ένιωσε να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια του. Είχε σχηματίσει στο μυαλό του τη θεωρία ότι το πραγματικό πείραμα ήταν να τον υποβάλουν σε τεχνικά κατασκευασμένη τρομοκρατία για να δουν πόσο θα αντέξει. Τώρα ήταν πλέον φανερό πως για λόγους άγνωστους στον ίδιο, τον είχαν απαγάγει! Ήταν καιρός να αφήσει στην άκρη της θεωρίες που αφορούσαν τα πως και τα γιατί και να συγκεντρώσει όλη τη σκέψη και την ενέργειά του σε έναν και μόνο στόχο. Έπρεπε να το σκάσει από εκεί μέσα.

Ημέρα 35η
Τρεις μέρες περάσαν από το τελευταίο μήνυμα των "έξω" και η πρόοδος που είχε κάνει στο θέμα της απόδρασής του ήταν μηδαμινή. Καταρχήν δεν είχε βρει ένα τρόπο να καλύψει τις κάμερες. Ήταν τοποθετημένες στις ακμές του ταβανιού με τους τοίχους και προστατεύονταν από άθραυστο τζάμι. Θα μπορούσε να τις καλύψει με κάποιο χαρτί αλλά δεν είχε σκεφτεί πως θα μπορούσε να στερεώσει το χαρτί σε αυτό το ύψος, καθώς δεν είχε ούτε ούτε κόλλα, ούτε ταινία, ούτε κάτι που θα έκανε για τη δουλειά. Εξάλλου κάτι τέτοιο θα γινόταν αμέσως αντιληπτό από τους "έξω". Βέβαια, σε μια έσχατη λύση θα μπορούσε με αυτό τον τρόπο να τους αναγκάσει να μπουν στο δωμάτιό του για να αποκαταστήσουν το πρόβλημα και να παλέψει σώμα με σώμα για την ελευθερία του. Αλλά εφόσον δεν γνώριζε ούτε τον αριθμό, ούτε της δυνατότητες των εχθρών του, κάτι τέτοιο δε μπορούσε να είναι η πρώτη του επιλογή. Επίσης, δεν είχε καταφέρει να εντοπίσει κάποια πιθανή έξοδο διαφυγής. Εκτός από την πόρτα, η οποία φαινότανε πολύ ανθεκτική, η μόνη εναλλακτική ήταν οι μαντρότοιχοι. Και εκεί όμως υπήρχαν προβλήματα. Ήταν πολύ ψηλοί και λείοι για να μπορέσει να τους σκαρφαλώσει χωρίς βοήθεια και αν μετακινούσε έπιπλα από το σπίτι θα γινόταν αντιληπτός και θα έχανε πολύτιμο χρόνο μέχρι να τα μεταφέρει στον κήπο. Αλλά ακόμα και αν κατάφερνε να σκαρφαλώσει στον τοίχο κανείς δεν του εξασφάλιζε ότι θα μπορούσε να διαφύγει χωρίς να παγιδευτεί σε κάποιον άλλο χώρο του ιδρύματος. Η τρίτη λύση ήταν να φωνάξει για βοήθεια αλλά την είχε απορρίψει αμέσως, αφενός γιατί ήταν σίγουρος πως οι "έξω" θα είχαν φροντίσει να είναι πλήρως απομακρυσμένος ο χώρος από περαστικούς και αφετέρου γιατί δεν ήθελε να τους δώσει την ικανοποίηση να τον βλέπουν από τις κάμερες να ουρλιάζει με απόγνωση. Πάντως μέχρι να καταλήξει σε μια λύση αποφάσισε να προσπαθήσει να αποσπάσει όσες πληροφορίες μπορούσε από τους "έξω". Μέχρι στιγμής, αν και ιδιαίτερα λακωνικοί έδειχναν να θέλουν να επικοινωνούν μαζί του. Πήγε λοιπόν στον υπολογιστή και έστειλε την ερώτηση. "Γιατί με κρατάτε εδώ;"

Ημέρα 37η
Καμιά απάντηση δεν είχε έρθει εδώ και δυο μέρες. Και λογικό ήταν. Για όποιο λόγο και να τον κρατούσαν δεν θα του τον αποκάλυπταν. Τότε αποφάσισε να κάνει άλλη μια ερώτηση. "Ποια ήταν αυτή η γυναίκα; Τι της κάνατε;" Αυτή τη φορά μετά από μισή ώρα ήρθε η απάντηση. "Ήταν η ένοικος του δωματίου 2. Δεν τις κάναμε τίποτα. Μόνη της έκανε ότι έκανε στον εαυτό της. Ανυπομονούμε να δούμε τι θα κάνεις εσύ!" Σωστά! Είχε ξεχάσει ότι δεν ήταν ο μοναδικός που συμμετείχε στο φοβερό αυτό πείραμα. Άλλοι 9 εθελοντές είχαν γίνει δεκτοί. Τι να συνέβη στους άλλους; Αν αυτά που έλεγε το μήνυμα ήταν αλήθεια ήταν φανερό πια ότι οι φύλακές τους είχαν σκοπό να τους οδηγήσουν στην αυτοεξόντωση! Με τα νεύρα του διαλυμένα ο Σ. έγραψε ένα μήνυμα με βρισιές και τους το έστειλε. Λεπτά αργότερα ακούστηκε ο ήχος της ειδικής θυρίδας. "Δεν είναι ώρα φαγητού" σκέφτηκε. Με επιφύλαξη άνοιξε τη θυρίδα προετοιμασμένος για το χειρότερο. Αντί όμως για τα φρικιαστικά πράγματα που περίμενε να αντικρίσει, το μόνο που υπήρχε στο δίσκο ήταν ένα διπλωμένο χαρτάκι. Το άνοιξε και το διάβασε δυνατά. "Φαγητό τέλος!". Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι. Τόσες μέρες, παρά τα όσα είχαν συμβεί, η διατροφή του παρέμεινε σταθερή και σε ποσότητα και σε ποιότητα. "Φαίνεται τα καθάρματα κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να με σπάσουν και αποφάσισαν να με οδηγήσουν στη λιμοκτονία". Σκέφτηκε ο Σ. Κόκκινος από οργή άρπαξε την πολυθρόνα και άρχισε να κοπανάει με λύσσα οτιδήποτε βρισκόταν στο χώρο. Σε λίγο κείτονταν στο πάτωμα τα συντρίμμια του υπολογιστή, του διαδρόμου και της τηλεόρασης. Όταν η καταστροφική του μανία καταλάγιασε, έκατσε σε μια γωνιά να ξαναβρεί την ανάσα και την ψυχραιμία του. "Πρέπει να βγω από εδώ αύριο κιόλας" σκέφτηκε και η ματιά του καρφώθηκε σε ένα κομμάτι λαμαρίνας, που κάποτε άνηκε στο διάδρομο και τώρα αποκολλημένο από το κυρίως σώμα του οργάνου γυμναστικής βρισκόταν στην άλλη γωνιά του δωματίου.

Ημέρα 38η
"Είμαι ηλίθιος! Πως δεν το σκέφτηκα νωρίτερα!" είπε ο Σ. από μέσα του. Είχε μόλις βρει τον τρόπο να καλύψει τις κάμερες. Ήταν πια αποφασισμένος. Ο μόνος τρόπος που υπήρχε για να βγει από εκεί μέσα ήταν από την πόρτα! Θα κάλυπτε τις κάμερες και όταν οι έξω εμφανίζονταν για να δουν τι σκαρώνει θα τους όρμαγε με λύσσα με το μεταλλικό κομμάτι του διαδρόμου για όπλο. Πιθανότατα ήταν μια χαμένη μάχη αλλά οτιδήποτε ήταν καλύτερο από το να περιμένει να πεθάνει από την ασιτία. Και έπρεπε να δράσει άμεσα προτού η πείνα τον καταβάλλει και χάσει τις δυνάμεις του. Χρησιμοποιώντας το τραπέζι της κουζίνας, το μόνο έπιπλο που είχε απομείνει άθικτο, σκαρφάλωσε στην ακμή του ταβανιού με τον τοίχο και κάλυψε το προστατευτικό τζάμι της κάμερας με αφρό ξυρίσματος. Επανέλαβε σε όλες τις κάμερες και κρατώντας σαν ρόπαλο το μεταλλικό κομμάτι στήθηκε μπροστά στην πόρτα. "Ο πρώτος που θα περάσει δε θα έχει καλό τέλος" σκέφτηκε, ενώ οι μύες του προσώπου του συσπάστηκαν από την αγωνία. Μερικά λεπτά αργότερα, που όμως του φάνηκαν αιώνες, ακούστηκε ήχος κλειδιού και η πόρτα άνοιξε. Με περίσσευμα θάρρους να πηγάζει από την απελπισία του, ο Σ. όρμησε στον άντρα που εμφανίστηκε από την πόρτα.

Ο Σ. σταμάτησε ξαφνιασμένος απότομα. Ήταν ο φίλος του ο Μ. Οι δυο άντρες κοιτάχτηκαν κατάματα για λίγη ώρα και κανείς δεν μπορούσε να μιλήσει από την έκπληξη. Πρώτος έσπασε τη σιωπή ο Σ. "Ήρθες να με σώσεις;"
"Από τι να σε σώσω;" αποκρίθηκε ο Μ. με την έκπληξή του να μεγαλώνει. Και συνέχισε "Και μπορείς να μου πεις γιατί διέλυσες το σπίτι σου;"
"Ποιο σπίτι μου ρε μαλάκα! Πως βρέθηκες εσύ εδώ;" Απάντησε οργισμένα ο Σ. που δεν είχε ακόμα αφήσει το μεταλλικό κομμάτι.
"Με πήρε ο γιατρός σου ο Λιοπίδης και μου είπε ότι έχει καιρό να σου γράψει καινούρια συνταγή για τα φάρμακά σου. Μα καλά μαλάκας είσαι; αφού ξέρεις τι γίνεται όταν σταματάς να τα παίρνεις." είπε ο Μ. με οργισμένο ύφος.
"Λες ψέματα! Είσαι μαζί τους!" ούρλιαξε ο Σ.
"Μαζί με ποιους; Πας καλά μωρέ; Ξέρεις ότι στη διπλανή πολυκατοικία βρέθηκε το πτώμα μιας γυναίκας σε αποσύνθεση με παραμορφωμένο το πρόσωπο; Ελπίζω να μην έχεις κάνει κάτι εσύ." απάντησε ο Μ.
"Αυτοί το κάνανε! Αυτοί που με έκλεισαν εδω μέσα! Ο Λιοπίδης και οι άλλοι! Μου είπαν ότι το έκανε μόνη της στον εαυτό της. Είδα το φάντασμά της ένα βράδυ στον κήπο!" είπε ο Σ. με ακόμα μεγαλύτερη ένταση.
"Ποιοι μωρέ! Ωχ θεέ μου τι έκανες πάλι! Έλα, πάμε στον Λιοπίδη να σε ηρεμήσει και μετά θα δούμε τι θα κάνουμε." είπε απογοητευμένος ο Μ. και γύρισε προς την πόρτα.
"Είσαι μαζί τους πούστη!" φώναξε ο Σ. και άρχισε να τον χτυπάει με μανία στο κεφάλι. Δεν σταμάτησε παρά μόνο όταν το κρανίο του δύστυχου άνδρα είχε γίνει ένα άμορφο μείγμα από ματωμένες σάρκες και σπασμένα κόκαλα. Τότε ο Σ. ξεχύθηκε έξω και άρχισε να τρέχει. Ξαφνικά βρέθηκε σε έναν πολύ γνωστό του δρόμο.
"Είμαι σπίτι μου!" είπε από μέσα του. "Ούτε που θυμάμαι πως ήρθα ως εδώ!" Για πρώτη φορά εδώ και πολλές μέρες ένιωσε ασφαλής. Χαμογελώντας άνοιξε την εξώπορτα και περπάτησε ως την είσοδο του ισόγειου διαμερίσματός του. Η πόρτα ήταν ανοιχτή...