I am on the run

Αγαπητοί αναγνώστες! Λόγω μετακόμισης αυτό το ιστολόγιο ίσως να αργήσει να ξανασηκώσει ανάρτηση. Μόλις όμως λυθούν τα προβλήματα μεταφοράς της ADSL, όπως και των άπειρων μικροπραγμάτων που πρέπει να μεταφερθούν - καθαριστούν - τακτοποιηθούν (την τύχη μου μέσα), θα είμαι πάλι κοντά σας φρέσκος, ανανεωμένος και υπό κατάρρευση! Στο μεταξύ θα παρακολουθώ τα ιστολόγια σας με κάθε ευκαιρία καθώς σε πολλά από τα οποία έχω εθιστεί ανεπανόρθωτα!

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλους!

ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΕΓΕΡΣΙΣ...

Θα μας τρελάνει τελείως το Κόμμα; Έντάξει, μια ροπή τα τελευταία χρόνια στο συντηρητισμό και τα πατριωτικά ιδεώδη την είχε, στις πορείες κλεινόταν στον εαυτό του, με τα άλλα αριστερά κομματάκια δε μίλαγε, με τους αναρχικούς πέφτανε μερικές ψιλές, αλλά τέτοια ταύτιση με τις απόψεις του ΛΑΟΣ δεν την είδα να έρχεται. Τώρα πάλι, μπορεί εγώ να κοιμόμουν και να ονειρευόμουν ότι παρά τα ελαττώματά του, υπάρχει στη βουλή ένα Κομουνιστικό Κόμμα, έτσι για να λέμε βρε αδερφέ. Πούτσες.

Διαβάστε ΕΔΩ και φρίξτε.

Κρίμα τα σφυροδρέπανα και τα γαρύφαλλα, κρίμα το μπόι σου καλε (άσχετο).
"Κ"ΚΕ, ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΣΟΥ Λ.Α.Ο.ΤΙΑΝΕ...
Αν περνάτε από Περισσό και ακούτε τριξήματα, δεν είναι από τον ηλεκτρικό, τα κόκκαλα του Μπελογιάννη είναι.

Αφιερωμένο σε αγανακτισμένα συντρόφια και αγουροξυπνημένους ψηφοφόρους.



ΥΓ: Φυσικά και το παραπάνω διήγημα, αν και εμετικό, από μόνο του δεν λέει τίποτα. Η αγανάκτηση του γράφοντα σχετίζεται με τη στάση του "Κ"ΚΕ αυτές τις μέρες του κοινωνικού ξεσπάσματος και με το πως το κόμμα διαχειρίστηκε την κατάσταση λασπολογώντας παρέα με το φασισταριό σε βάρος ενός άλλου αριστερού κόμματος (μπας και κερδίσει κάνα ψηφουλάκι από καμιά θείτσα) και προβάλλοντας το μοντέλο του μπάτσου-εργαζόμενου (γιατί, αυτοί δεν ψηφίζουν;), ενώ θα μπορούσε (λέμε τώρα) να αναδειχθεί σε βασικό παράγοντα κοινωνικής ανατροπής like the good old times.
Αιδώς Αργείοι.

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΠΑΤΣΟΙ ΘΑ ΗΜΑΣΤΕ ΑΠΑΤΣΙ

Από τη ζούγκλα της Τσιάπας στη ζούγκλα της Αθήνας. Gracias Subcomandante...

Υπάρχει κάτι που πρέπει να γίνει σαφές: Ο διαχωρισμός μεταξύ της αστυνομίας ως συντεταγμένο σώμα και των αστυνομικών που ως άτομα το απαρτίζουν. Η διαφοροποίηση ανθρώπου και μάζας. Κανένας λογικός, μη αιμοδιψής άνθρωπος δεν επικροτεί τον τραυματισμό του ανθρώπου - αστυνομικού όπως και φυσικά δεν μπαίνει σε διαδικασία να κάνει σύγκριση με την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου από το συνάδελφό του. Πρόκειται για δυο μη ανεξάρτητα, πλην όμως τελείως διαφορετικά γεγονότα. Στη μια περίπτωση έχουμε την κορύφωση μιας επαναλαμβανόμενης και διαρκούς βίας και κατάχρησης εξουσίας από τα άνω, ενώ στην άλλη ένα παντελώς αδικαιολόγητο χτύπημα από μια συγκεκριμένη ομάδα κουμπουροφόρων αγνώστων λοιπών στοιχείων, που το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί να ταυτιστεί με οποιουσδήποτε εξεγερμένους διαδηλωτές, οποιασδήποτε απόχρωσης. Ενέργειες σαν κι αυτή το μόνο που εξυπηρετούνε είναι η προσπάθεια "θυματοποίησης" της αστυνομίας από κονδυλοφόρους και φασίστες που σε άριστη συνεργασία ανέλαβαν την αποχαύνωση της πλέμπας από τα χαζοκούτια. Δεν τα καταφέρνουν όμως. Ο αστυνομικός είναι θύμα. Η αστυνομία όχι. Η αστυνομία είναι ένας οργανωμένος κατασταλτικός μηχανισμός, που αφενός πουλάει νταβαντζηλίκι, εμπλεκόμενος σε κάθε είδους ποινικά κολάσιμη πράξη από αυτές που διατείνεται ότι μας προστατεύει, αφετέρου αποτελεί την ασφαλιστική δικλείδα ενός ληστρικού, στην ουσία του βαθειά αντιδημοκρατικού και ανελεύθερου κράτους, με σκοπό την τρομοκράτηση και την εν τη γενέση κατάπνιξη κάθε αντίδρασης από τα μη διαβρωμένα και υγιή κομμάτια της κοινωνίας μας. Και για του λόγου το αληθές το παρακάτω βίντεο από το πολύ καλό tvxs.gr. Δώστε βάση στη συγκλονιστική αλληλεγγύη του μαγαζάτορα(ναι, υπάρχουν και νοικοκυραίοι που είναι πρώτα άνθρωποι και μετά ιδιοκτήτες) και του δασκάλου.



Μετά από αυτό ο μοναδικός χαιρετισμός που έχω να προσφέρω είναι:

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ...

Η παρακάτω ευχή ποτέ δεν είχε μεγαλύτερη σημασία...


ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

ΠΡΟΒΑΤΟΚΑΤΣΙΕΣ

Είναι τεράστια η διαφορά στο επίπεδο ενημέρωσης μεταξύ παραδοσιακού τύπου και διαδικτύου. Σιγά το νέο θα μου πείτε, αλλά στην προκειμένη περίπτωση η προπαγάνδα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, καθώς τα γεγονότα δεν είναι καθόλου διφορούμενα, ηθικά ή άλλα διλήμματα απλά δεν υπάρχουν. Μπάτσοι σκοτώνουν ένα παιδί. Τόσο απλό και τόσο αποτρόπαιο και φρικτό, που παραπάνω ανάλυση δεν παίρνει. Τώρα για να διαστρεβλώσει κάποιος αυτή την απλή πραγματικότητα, είτε αυτός λέγεται κανάλι είτε λέγεται δικηγόρος χρειάζεται ένα και μόνο πράγμα. Τεράστιο θράσος. Και όσον αφορά το δικηγόρο τα πράγματα είναι εύκολα. Βρέθηκε ο ειδικός. Θρασίμι από τα λίγα. Όσον αφορά όμως την προβολή της υπόθεσης από τα μέσα χρειαζόταν λίγη γκεμπελική μαστοριά.

Αν κάνουμε μια αναγωγή των γεγονότων σε επίπεδο δημοσκοπήσεων (όρος που για τον περισσότερο κόσμο δε σημαίνει απολύτως τίποτα αλλά για τα κανάλια σημαίνει τα πάντα), θα διαπιστώσουμε ότι σε μια σύγκριση των μπάτσων με τους διαδηλωτές-κουκουλοφόρους (έννοιες ταυτόσημες στη σύγχρονη τηλεοπτική γλώσσα) οι μπάτσοι υπό τις παρούσες συνθήκες δε θα τράβαγαν μία (θα συγκέντρωναν πολλές αρνητικές γνώμες το λένε αυτό). Χρειαζόταν λοιπόν ένας τρίτος πόλος, οι καταστηματάρχες (μεσαίος χώρος αν προτιμάτε). Έλα όμως που οι επιθέσεις κουκουλοφόρων κατά κανόνα επικεντρώνονται σε μπάτσους, τράπεζες (περισσότερες αρνητικές γνώμες και από τους μπάτσους) και πολυτελή αυτοκίνητα (από πίτα που δεν τρως τι σε μέλει κι αν καεί). Έτσι λοιπόν οι επιθέσεις στα μαγαζιά ανθρώπων που το "κοινό" θα ταυτιζόταν μαζί τους και θα άμβλυναν επικοινωνιακά την εικόνα των οργισμένων διαδηλωτών χρειαζόταν μια κάποια βοήθεια. Αυτά δεν είναι πράγματα καινούρια ούτε για τη χώρα μας ούτε για την εποχή μας. Η αστυνομία ξέρει από αυτά. Που όμως βασίστηκαν και δεν ανησύχησαν ότι θα γίνουν ρόμπα; Στις εξαίρετες ικανότητες της ΕΛ.ΑΣ. και στη διακριτικότητα και ευφυΐα των οργάνων τις; Μάλλον όχι.

Βασίστηκαν στην κάλυψη από τα ΜΜΕ όπως τόσες φορές στο παρελθόν. Και την είχαν απλόχερη. Και το είδαμε. Ο θρήνος (δικαιολογημένος φυσικά) του ανθρώπου που έπαθε χοντρή ζημιά και στη χειρότερη εποχή, μεθοδικά και ύπουλα κάλυψε το θρήνο των ανθρώπων, που έχασαν από μια δολοφονική ενέργεια ένα παιδί και δεν βγήκαν στα κανάλια να διασυρθούν από τα κάθε είδους αθύρματα που ευδοκιμούν εκεί. Και το να είσαι αξιοπρεπής στην τηλεοπτική γλώσσα ισοδυναμεί με ανυπαρξία. Αν δεν σπαράζεις live το κλάμα σου δεν έχει αξία, δεν είναι εμπορεύσιμο. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται οι διαμορφωτές συνειδήσεων από τις γραφειάρες τους στα κανάλια.

Οι καιροί όμως αλλάζουν και η ενημέρωση βρίσκει μέσω του διαδικτύου εναλακτικές διαδρομές. Τα ντοκουμέντα πια δεν πνίγονται τόσο εύκολα. Οι προβοκάτορες ξεβρακώνονται. Απολαύστε τους.

πηγή: jungle-report.blogspot.com

Η πλατεία ήταν γεμάτη...

Πλατεία Εξαρχείων Κυριακή βράδυ. Σκηνικό σύρραξης. Νιώθω σαν να μπήκα στις ειδήσεις αλλά μάλλον μπήκα στην πραγματικότητα. Δεν μπορούσα να κάτσω σπίτι. Οι ανταποκρίσεις των ταμπουρωμένων πίσω από τα ΜΑΤ ρεπόρτερ και οι απόψεις του Κύρτσου και του Χατζηνικολάου δε με αφορούν καθόλου, πόσω μάλλον των λαοτιανών καρναβαλιστών. Ήρθα με τα πόδια. Ένα παράξενο μείγμα δακρυγόνου, οργής και Χριστουγέννων επικρατεί στην ατμόσφαιρα. Ο "Κάβουρας" ανοιχτός. Το ίδιο και το "Διπλό" και το παρακείμενο προποτζίδικο. Διαστήματα ανήσυχης ηρεμίας εναλλάσσονται με συγκρούσεις με τους μπάτσους χωρίς νικητές και χαμένους. Φλεγόμενοι κάδοι και πέτρες παντού. Πρίν έρθω κάποιος στην τηλεόραση αναρρωτιώτανε πως βρέθηκαν τόσες πέτρες στο κέντρο της Αθήνας. Μάλλον δε θα είχε προσέξει πως η πόλη μας είναι φτιαγμένη από τσιμέντο.

Τι κάνω εδώ; Δεν νομίζω να πετάξω πέτρα σε κανέναν, αλλά δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε ιδεολογικούς λόγους ή αν δεν εμπιστεύομαι το σημάδι μου και φοβάμαι μην ανοίξω κανένα φίλιο κεφάλι. Μήπως είμαι ένας μικροαστός τουρίστας που ήρθε να κάνει επαναστατική αναψυχή; Αν είμαι, κάτι που αρνούμαι αλλά δεν ξέρω αν έχω δίκιο, τότε δεν είμαι ο μόνος. Είμαι εδώ για να προσθέσω ένα ακόμα άτομο στο πλήθος των ανθρώπων που η αγανάκτηση για τον άδικο θάνατο έφερε στους δρόμους. Καμιά καθοδήγηση, καμιά υποκίνηση. Το καύσιμο χυνόταν για μήνες (ίσως και χρόνια) στους δρόμους και μια σπίθα ήταν αρκετή. Η κοινωνία ενάντια στο κράτος, το κράτος ενάντια στην κοινωνία. Δεν είμαι εδώ για να κάψω τα μαγαζιά των "νοικοκυραίων", δεν είμαι καν εδώ για να ρίξω πέτρες στους μπάτσους. Είμαι εδώ για να μην είμαι στον καναπέ. Είναι η μικρή, προσωπική μου πράξη αντίδρασης. Είναι κάτι και πάντα το κάτι είναι λίγο περισσότερο από το τίποτα.

Η Αθήνα φλέγεται. Οι μπάτσοι με μια δυναμική κίνηση καταλαμβάνουν την πλατεία. Σκορπίζουμε μέσα σε ένα σύννεφο δακρυγόνων. Δεν βλέπω και δεν μπορώ να αναπνεύσω. Βαδίζω γρήγορα προς πιο ανοιχτά σημεία. Ο ιδρώτας στο μέτωπό μου καίει. Τυπικά δεν έχω κάνει κάτι παράνομο αλλά αυτό λίγη σημασία έχει τώρα. Δεν είμαι στον καναπέ μου και αυτό με κάνει εχθρό του κράτους. Αν με πιάσουν κινδυνεύω. Μετά από κάποιες κινήσεις τακτικής στα γύρω στενά επιστρέφουμε στην πλατεία. Οι αναμμένοι κάδοι προσφέρουν κάποια ανακούφιση στα δακρυσμένα μάτια. Τα καμμένα σκουπίδια μυρίζουν ευχάριστα κάτι τέτοιες ώρες.

Δεν πιστεύω στην τυφλή καταστροφή αντικειμένων και κτιρίων και σίγουρα αν είχα μαγαζί δε θα ήθελα να καιγόταν. Καταλαβαίνω τη συντριβή των καταστηματαρχών, αρνούμαι όμως να δεχτώ τη χρησιμοποίηση της απόγνωσης λίγων σαν μέσο καταστολής της αγανάκτησης των πολλών. Πιστεύω πως χωρίς δυναμική αντίδραση, έστω και βάνδαλη, έστω και ανώριμη, η ανοχή της κοινωνίας μας θα νομιμοποιούσε εγκλήματα σαν τη δολοφονία του παιδιού. Και αυτό θα ήταν ακόμα μια ήττα από τις πολλές.

Επιστρέφω τώρα σπίτι στον καναπέ μου. Τα δακρυγόνα μου έκαψαν τα μάτια αλλά τουλάχιστον η τηλεόραση δε μου έκαψε το μυαλό. Θα επιστρέψω στο δρόμο. Δεν τελειώσαμε ακόμα...

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Ακολουθεί αναδημοσίευση από το ιστολόγιο "ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ".
Υπογραφές εδώ.

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ....

Ο ΜΥΘΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!!

Όπως ανακάλυψα μετά από εκτεταμένη επιστημονική ανάλυση (ή the hard way αν προτιμάτε) ο μύθος του κόμη Μητσοτάκουλα είναι πέρα για πέρα υπαρκτός. Δεν είναι τυχαίο ότι έξι μόλις μέρες μετά την ανάρτηση και δύο μετά τα ενενηντάχρονα του ακατανόμαστου στουκάρω με το άμοιρο το αμαξάκι μου μετωπικά με άλλο όχημα σε επικίνδυνη στροφή της λεωφόρου Σαρωνίδας - Αναβύσσου. Ευτυχώς όλοι σώοι και αβλαβείς γιατί όπως απέδειξε η έρευνα μου η γκαντεμιά του αναφερόμενου είναι της μορφής "σε αφήνω ζωντανό για να κλαις τα χάλια σου... χεχεχε). Μετά από σύντομο έλεγχο διαπίστωσα ότι ο άλλος οδηγός δεν είχε κάνει ανάρτηση τέτοιου περιεχομένου αλλά απλά του έφυγε λίγο στη στροφή, ένας οπωσδήποτε περισσότερο ικανοποιητικός λόγος για τροχαίο από τον δικό μου. Ελπίζω μόνο η ασφαλιστική του να μην ανακαλύψει το μπλογκ μου και αρνηθεί να με αποζημιώσει, όχι πως θα την αδικούσα, τέτοιος μαλάκας που είμαι!

Εύχομαι δε, αυτή η ανάρτηση να λειτουργήσει εξορκιστικώς και ανανεωτικώς, έτσι ώστε να ξεκολήσει λίγο το μυαλό μου και να αρχίσω να γράφω πιο συχνά, επιστρέφοντας στις παλιές καλές μέρες που οι φίλοι του μπλογκ παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που γράφω συνήθως.

Τέλος, έχω την ανάγκη να απολογηθώ στους: αθεόφοβο, niemandsrose, blogoulis, vasikos metoxos, spoul, άλλο, ν.α. λάμπη και λωτοφάγο γιατί αφενώς μπορεί να ανυσήχησα κάποιους και αφετέρου άφησα αναπάντητα τα σχόλιά τους, πράγμα που δεν το συνηθίζω.

Και επειδή υπάρχουν σε αυτή τη χώρα άνθρωποι με πραγματικά προβλήματα για τους οποίους μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ, αφιερωμένο ολόψυχα στον δίκαιο αγώνα τους.



Όσο υπάρχουν άνθρωποι στις φυλακές κανείς μας δεν είναι ελεύθερος.

THE MYTH-BUSTING POST

Επειδή αυτές τις μέρες δεν έχω το μυαλό να γράψω κάτι της προκοπής (όχι ότι είχα τις άλλες μέρες αλλά λέμε τώρα) σε αυτό το post θα πειραματιστούμε πάνω στη μεταφυσική. Χρησιμοποιώντας το ιστολόγιο τούτο ως εργαστήριο σαδιστικών πειραμάτων, μιας και το CERN αυτή την περιόδο είναι ρεζερβέ, θα αναρτήσω την κάτωθι φωτογραφία και θα περιμένω με υπομονή (και τρόμο δε σας το κρύβω) να μελετήσω τις επιπτώσεις της πράξης μου μέχρι το επόμενο post. Λογικά όλα θα πάνε καλά και ένας ακόμα μύθος θα κατρακυλήσει στη μαύρη χοάνη της λαϊκής φαντασιοπληξίας. Αν πάντως δεν ξαναποστάρω μέχρι το τέλος του μήνα καλέστε την πυροσβεστική. Έχοντας κάνει backup στον υπολογιστή και διαθήκη στο συμβολαιογράφο δημοσιεύω:

































PS: Γενναιότητα ή τρέλα? Εσείς θα μου πείτε. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι δύσκολα μπορείς να βρεις καλές φωτογραφίες του Μητσοτάκη (είπα και το όνομα, προφανώς πάω γυρεύοντας!) στο διαδίκτυο. Γιατί άραγε;

PS2: Ενδιαφέροντα πράγματα για τον Μητσοτάκη (ορίστε το ξαναείπα) μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

PS3: Wish me luck...

3 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ...

Αρπάζοντας τη σκυτάλη από το φίλο blogouli παρουσιάζω σήμερα μια μουσική ανάρτηση με τραγούδια που αγαπήσαμε πριν 10 χρόνια, το έτος Κυρίου 1998 (πάνω - κάτω) δηλαδή. Τη βρίσκω πολύ συμπαθητική ιδέα και προτείνω να κάνουμε και αντίστοιχο παιχνίδι με 20 ή και 30 χρόνια πριν (για τα 30 εγώ μπορώ να βάλω κάτι ωραία νανουρίσματα που θυμάμαι, ενώ για τα 20 τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα) . Σαν ακοινώνητος που είμαι δεν καλώ κανέναν προσωπικά να πάρει από μένα τη σκυτάλη, αλλά σε όποιον αναγνώστη τον ιντριγκάρει η ιδέα, έχω να πω go for it.

Τα τραγούδια που διάλεξα δεν έχουν κανένα κοινό (πέρα από τη δεκαετία ωρίμανσής τους), αφενός για λόγους βιοποικιλότητας και αφετέρου γιατί το καθένα από αυτά ακουμπάει κάποιες από τις ευαίσθητες χορδές μου (έχω πολλές χορδές, σαν τις άρπες). Αν κάτι είναι παρήγορο σε αυτή την ιστορία είναι πως τα τραγούδια αυτά ακούγονται σαν να γραφτήκαν χθες, κάτι που μπορεί να σημαίνει είτε πως δεν ξέρω να μετράω, είτε πως μια δεκαετία δεν είναι και κάνα μεγάλο διάστημα, οπότε να μην αγχώνομαι πως με πήραν δα και τα χρόνια.

Αρκετά όμως με τον αυτοσαρκασμό, το λόγο έχει η μουσική.



1. PLACEBO - EVERY YOU EVERY ME





Sucker love is heaven sent.
You pucker up, our passion's spent.
My hearts a tart, your body's rent.
My body's broken, yours is bent.

Carve your name into my arm.
Instead of stressed, I lie here charmed.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.

Sucker love, a box I choose.
No other box I choose to use.
Another love I would abuse,
No circumstances could excuse.

In the shape of things to come.
Too much poison come undone.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Sucker love is known to swing.
Prone to cling and waste these things.
Pucker up for heavens sake.
There's never been so much at stake.

I serve my head up on a plate.
It's only comfort, calling late.
Cuz there's nothing else to do,
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Every me and every you,
Every Me...he

Like the naked leads the blind.
I know I'm selfish, I'm unkind.
Sucker love I always find,
Someone to bruise and leave behind.

All alone in space and time.
There's nothing here but what here's mine.
Something borrowed, something blue.
Every me and every you.
Every me and every you,
Every Me...he

Every me and every you,
Every Me...he [x4]



2. ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ - ΕΚΕΙΝΗ






3. MANU CHAO - CLANDESTINO







Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Para burlar la ley
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Por no llevar papel

Pa' una ciudad del norte
Yo me fui a trabajar
Mi vida la dej
Entre Ceuta y Gibraltar
Soy una raya en el mar
Fantasma en la ciudad
Mi vida va prohibida
Dice la autoridad

Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Por no llevar papel
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Yo soy el quiebra ley

Mano Negra clandestina
Peruano clandestino
Africano clandestino
Marijuana illegal

Solo voy con mi pena
Sola va mi condena
Correr es mi destino
Para burlar la ley
Perdido en el corazn
De la grande Babylon
Me dicen el clandestino
Por no llevar papel

Argelino, Clandestino!
Nigeriano, Clandestino!
Boliviano, Clandestino!
Mano Negra, Ilegal!

-------------------------------

(english Translation)


Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
To escape the law
Lost in the heart of the great Babylon
They call me
clandestine
For not having any papers

To a city of the north
I went to work
I left my life
Between Ceuta and
Gibraltar
I’m a line in the sea
A ghost in the city
My life is forbidden
So says the authority

Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
For having no papers
Lost in the heart
Of the great Babylon
They call me clandestine
I’m the lawbreaker

Black Hand clandestine
Peruvian clandestine
African clandestine
Marihuana illegal

Alone I go with my sorrow
Alone goes my sentence
To run is my destiny
To escape the law
Lost in the heart of the great Babylon
They call me
clandestine
For not having any papers

Algerian, Clandestine
Nigerian, Clandestine
Bolivian, Clandestine
Black Hand, Illegal

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥ ΦΟΡΟΦΥΓΑ

Οκ, ομολογώ το κρίμα μου και διαθέτω τα στοιχεία σε όποιον θέλει να με πάει στον εισαγγελέα. (ώστε να χυθεί άπλετο φως και να φτάσει η αλήθεια στο κόκκαλο, ξέρετε τώρα...) Δεν μπορούσα όμως να το κρατάω άλλο μέσα μου. Χρόνια τώρα ζούσα σε μια κατάσταση άρνησης και ακούγοντας τον Αλογοσκούφη να επικηρύσσει τους ομοίους μου, ένιωθα σαν να μη με αφορά το θέμα. Μέχρι που η συνειδητοποίηση με βάρεσε κατακέφαλα και σε κατάσταση έκστασης αντιλήφθηκα πως η φοροδιαφυγή δεν οφείλεται σε πλοκαμοφόρους λογιστές μεγάλων εταιριών ή σε απρόσωπους μεγαλοδιευθυντές, σαν τον κακό στον αστυνόμο σαΐνη, όπως μέχρι τώρα πίστευα. Αλλά οφείλεται σε κάτι ρεμάλια σαν εμένα και κάτι άλλους (ναι, ναι σε κάποιους από σας που διαβάζουν αυτές τις γραμμές αναφέρομαι - μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε - έχω ράμματα για τη γούνα σας και αν με πιέσουν θα μιλήσω) που η λογιστική μας διαχείριση υπονομεύει την κοινωνία, και σαπίζει τα θεμέλια του συστήματος (χμ, αυτό το τελευταίο δεν ακούγεται τόσο κακό, αλλά ας μη ξεφύγω). Δεν άντεξα άλλο κάτω από το βάρος των πράξεων μου σε συνδυασμό πάντα με το γεγονός πως κάποτε ήμουν καλό παιδί ξέρετε.

Αλλά δε σας είπα ακόμα ένα γεγονός που με εξώθησε στο να αλλαξοπιστήσω και να μετανοήσω βαθιά για τα κρίματά μου. Τις προάλλες καθώς περπατούσα με μια συνάδελφο, αυτή μπήκε σε ένα μαγαζί να αγοράσει κάτι ενώ εγώ περίμενα απέξω. Αν και η συνάδελφος ζήτησε να μην της κόψουν απόδειξη, η ταμίας έντρομη της έγνεψε διακριτικά προς το μέρος μου και της ψιθύρισε "δεν μπορώ να μην κόψω. τον βλέπεις αυτόν εκεί έξω;" Καταλαβαίνετε τι σοκ ήταν αυτό για μένα! Με πέρασε για Ράμπο της εφορίας! Όχι καλή μου κυρία. Εγώ δεν είμαι Ράμπο. Είμαι ο κακός σοβιετικός συνταγματάρχης και ντρέπομαι πια για αυτό.

Για αυτό αποφάσισα σαν άλλος Ροντιόν Ρομάνοβιτς Ρασκόλνικοφ να παραδοθώ μέσω αυτού εδώ του ιστολογίου, μην αντέχοντας άλλο τον εαυτό μου. Μέσω της υποχθόνιας δραστηριότητάς μου κατάφερα να μην ανήκω στη γενιά των 700 ευρώ ως όφειλα σαν 30άρης απόφοιτος ΑΕΙ που είμαι (γιατί να μην το παινευτώ;) και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να ξεγελάσω την εφορία και τον παγκοσμίως διάσημο για την αποτελεσματικότητά του κρατικό μηχανισμό, κάνοντάς τους να πιστέψουν πως μπορώ να επιβιώσω με αυτά που φαίνονται στα βιβλία μου και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να μην χρησιμοποιώ τις πιστωτικές κάρτες που οι ακέραιοι άνθρωποι των τραπεζών αφειδώς μου παραχωρούσαν (από φιλευσπλαχνία προφανώς, γιατί άλλο;) και να ξεχρεώσω το δάνειο του αυτοκινήτου μου και για αυτό ζητάω συγνώμη. Κατάφερα να έχω λίγα λεφτά σε λογαριασμούς όταν τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε και οι περισσότεροι συμπατριώτες μου χρωστάνε και τα βρακιά που φοράνε και για αυτό ζητάω συγνώμη. Φτύστε με. Μου αξίζει.

Αλλά άλλαξα. Μετανόησα και τάσσομαι στο πλευρό των διαχειριστών της κοινωνίας μας κι ας τους κατηγορούν πολλοί πως ζούνε σε γυάλα. Γιατί προφανώς όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι διεφθαρμένοι σαν κι εμένα. Γιατί σίγουρα όσοι ανήκουν στη γενιά των 700 ευρώ και είναι πάνω από τριάντα ή λένε ψέμματα και είναι αποβράσματα σαν κι εμένα ή είναι αντιπαραγωγικοί για την κοινωνία οπότε τους αξίζει να πεθάνουν από την πείνα. Γιατί κανένας εργοδότης (από αυτούς που μας δίνουν ψωμί να φάμε ρε!) δε θα δίσταζε στιγμή να παραδεχτεί εγγράφως ένα αδίκημα προκειμένου να φοροαπαλλάξει τον υπάλληλό του. Και τέλως γιατί ξέρω τώρα πως με τα λεφτά αυτά που με δόλο έκρυψα θα γινόντουσαν υπερσύγχρονα νοσοκομεία, δωρεάν και ασυναγώνιστη δημόσια παιδεία, νέοι ασφαλείς αυτοκινητόδρομοι σε όλη τη χώρα,το μετρό θα έφτανε στο Σούνιο και θα είχε αεροδρόμιο ακόμα και η Γαύδος (γιατί δηλαδή; τι θα γινόντουσαν; Ολυμπιακοί αγώνες και γιουροβίζιον; αυτά είναι γελοιότητες). Άλλα όχι. Όλα αυτά δε θα γίνουν. Εξαιτίας μου. Και αυτό δεν το αντέχω. Και ομολογώ.

Ακούω τις σειρήνες που πλησιάζουν... Αλλά είμαι ήρεμος... Αισθάνομαι σαν να εξαγνίστηκα.

Αν αργήσω να απαντήσω στα σχόλιά σας, θα είναι γιατί εξαιτίας της φοροδιαφυγής μου το Υπουργείο Διακαιοσύνης δεν βρήκε τα κονδύλια για να στήσει netcafe στη φυλακή, παρά την αναγνωρισμένη ευαισθησία του σε θέματα ψυχαγωγίας των κρατουμένων.

Παρακαλώ για την κατανόησή σας.

ΤΕΡΜΑ ΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ....

...ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ.


Επιστρέφοντας από τις διακοπές....



στη ζοφερή πραγματικότητα...




εύχομαι σε όλους...

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!

RUN FUNNY, RUN...

Εντάξει, δεν μπορώ να το κρύψω, το χάρηκα! Είμαι πραγματικά μικρόψυχος, ενίοτε δε και skatoψυχος! Η Φανή Χαλκιά μου ήταν πάντα ιδιαίτερα αντιπαθής. Εξηγούμαι:

Δεν έχω πρόβλημα με τους αθλητές που ντοπάρονται, καθώς τους θεωρώ πρεζάκια πολυτελείας που πρώτα πρώτα κάνουν ανεπανόρθωτη ζημιά στην υγεία τους, με το ρίσκο πάντα να μην πετύχουν ποτέ καμιά διάκριση αν είναι γκαντέμηδες ή ο αντίπαλός τους είναι πιο φορμαρισμένος ή πιο ντοπαρισμένος ή και τα δύο. Εννοείται φυσικά, πως δεν πιάνονται όσοι ντοπάρονται. Αυτό δε σημαίνει πως σε περιπτώσεις που βγάζουν μάτι δεν ξέρουμε αν κάποιος ντοπάρεται ή όχι. Στους φετινούς αγώνες για παράδειγμα δεν νομίζω να πιστεύει κανείς πως ο Φελπς και ο Μπολτ που έκαναν επιδόσεις σπάιντερμαν είναι καθαροί. Απλά τα ντράγκια που χρησιμοποιούν είναι τόσο χάι τεκ που δεν είναι γνωστά ακόμα στον επιστημονικό κόσμο (πέρα από το ότι το σουλούπι τους δείχνει πως μπορεί να είναι και γενετικά τροποποιημένοι!).

Αντίστοιχα όταν γίνεται μια μεγάλη έκπληξη στον αθλητισμό και ειδικά στους αγώνες ταχύτητας, που έχουν και μια προϊστορία στην υπόθεση, ακόμα και ο πιο αφελής ή καλόπιστος κάτι ψυλλιάζεται. Όταν τώρα έρχεται μια αθλήτρια από το πουθενά, η οποία είχε σταματήσει να ασχολείται επαγγελματικά με το στίβο και δούλευε στον Τριανταφυλλόπουλο (πως να μην τη συμπαθήσεις αυτή την κοπέλα) και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο και όταν έχει μόλις σκάσει το σκάνδαλο Κεντέρη - Θάνου - Τζέκου, θα πρέπει να είναι κανείς εντελώς λοβοτομημένος για να μην αισθανθεί την απαλή μυρωδιά της ντόπας να πλανάται στον αέρα.

Όταν τώρα έχεις τη φωλιά σου hesmeny και το ξέρεις και το ξέρουμε και το ξέρεις ότι το ξέρουμε, (άσχετα που μέρες που ήταν κάναμε τους malakes και δεν μιλάγαμε αν δεν μας πιάνανε) πως πας κυρά μου και τα πετάς αυτά για τη νίκη που είναι στο ελληνικό DNA και τα τοιαύτα; Για τι μας πέρασες άραγε τότε, για εντελώς ηλίθιους ή για εθνικόφρονες malakopitoures; Τώρα που το ελληνικό DNA ανιχνεύεται ως ντόπα στο CSI της WADA πως θα τα μαζέψεις;


Αφού λοιπόν έβγαλα την κακία και τα απωθημένα τεσσάρων χρόνων και απέδειξα σε σας τους θαυμαστές μου (γέλια) τι katharma είμαι στην πραγματικότητα, να σας εξομολογηθώ ότι τη Φανή τελικά τη συμπάθησα! Και αυτό γιατί την έκραξε ο Κυριακού (περισσότερα γέλια)!!! Δηλαδή αν η Φανή μέσα στη χαρά της νίκης και στην ικανοποίηση που τόσα φάρμακα δεν μπήκαν στον οργανισμό της τσάμπα είπε μια μπαρούφα (κάτι που συγχωρείται και ξεχνιέται εύκολα - μην κοιτάτε εγώ που είμαι kathiki), αυτά που ξεστόμισε ο Κυριακού πως μπορούνε να δικαιολογηθούν;

Όταν είσαι μεγαλοπαράγοντας του αθλητισμού και στηρίζεις με τα έργα και τις πράξεις σου αυτό το δύσοσμο τερατούργημα που λέγεται επαγγελματικός αθλητισμός και που μέσα του δημιουργούνται οι ειδικές συνθήκες που γεννούν τους φαρμακωμένους αθλητές, πως τολμάς ρε αχρείε και επιτίθεσαι προσωπικά στην κοπέλα στη χειρότερη στιγμή της; Αυτή τουλάχιστον χτυπήθηκε στα στάδια και έθεσε την υγεία της σε κίνδυνο για να υπηρετήσει τα σάπια ιδανικά που το σινάφι σου επέβαλε στον παγκόσμιο αθλητισμό, κερδίζοντας πολύ λιγότερα από σένα και αντιμετωπίζοντας τώρα την γενική απαξίωση αντί για εσένα. Αν οι αθλητές, οι οποίοι φυσικά και δεν είναι άμοιροι ευθυνών καθώς οφείλουν να γνωρίζουν τι παίρνουν, είναι οι φυσικοί αυτουργοί του ντόπινγκ, τότε που πρέπει να αναζητηθούν οι ηθικοί αυτουργοί; Μήπως σε αυτούς που στηρίζουν τις ολυμπιακές "αξίες" και προσπαθούν να τις επιβάλουν στους αδαείς από τα κανάλια τους; Έχεις και μούτρα και λες για τη Φανή ότι ντρόπιασε τη χώρα της! Αν κάτι είναι ντροπή για τη χώρα είναι η φάτσα σου!

QUIZ: Βρείτε το σωστό και κερδίστε πλούσιες μηνύσεις! Τι αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο για τον Αθλητισμό, τον Πολιτισμό, το Πεδίο του Άρεως και τον Αιγιαλό στο Πόρτο Χέλι;

Α. Ένα πρεζάκι.


Β. Ο πρόεδρος της ΕΟΕ και καναλάρχης.


Και για μουσικό φινάλε, επειδή δεν είμαι ούτως ή άλλως φαν του στίβου αλλά έχω μια συμπάθεια στους μαραθωνοδρόμους (γιατί για να τρέξεις 42 χλμ και 195 μ. ντοπαρισμένος ή μη, όταν κατά πάσα πιθανότητα δεν θα διακριθείς ποτέ στη ζωή σου θέλει arhidia), ένα τραγουδάκι αφιερωμένο σε αυτούς:

MIP

Αυτή τη φορά ο πόλεμος μας έπιασε στον ύπνο. Κάτι ο Αύγουστος, κάτι οι Ολυμπιακοί, για όσους ασχολούνται με τους αθλητικούς εσμούς (sic), κανείς δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα. Οι Ρώσοι εξάλλου έχουν μια παράδοση να κάνουν τους πολέμους τους πιο αθόρυβα και με λιγότερη κάλυψη από τους Αμερικάνους. Αυτό δε σημαίνει πως αυτός ο πόλεμος είναι λιγότερο επώδυνος ή ότι οι νεκροί του σκοτώνονται λιγότερο. Απλά εμάς στα αρ.....ια μας! Αν θέλανε ακροαματικότητα να σκοτώνονταν το χειμώνα κατά προτίμηση κατά τις 20:00. Στην πολιτισμένη δύση έτσι έχουν τα πράγματα. Η ευαισθησία διαρκεί όσο ένα δελτίο ειδήσεων. Και αυτό οι "παίχτες" στα γεωπολιτικά παιχνίδια της περιοχής το ξέρουν καλά.
Υπάρχουν αρκετές εμπόλεμες περιοχές στον κόσμο για πολλές από τις οποίες ξέρουμε ελάχιστα ή καθόλου. Η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία είναι από το 92 και μετά καζάνια που βράζουν. Οι Οσέτιοι, λαός που μοιράζεται μεταξύ Ρωσίας και (φιλονατοϊκής) Γεωργίας έχουν κηρύξει τη χώρα τους ανεξάρτητη, με δημοψήφισμα από το 2006, το οποίο όμως δεν αναγνωρίζει η Γεωργία. Η ανεξαρτησία τους δεν έγινε αποδεκτή από καμιά άλλη χώρα με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός Κοσόβου στην ευαίσθητη περιοχή του Καυκάσου. Η ανεξαρτησία του Κοσόβου άνοιξε το δρόμο για να αρθεί κάθε δισταγμός στην επαναχάραξη των συνόρων. Η Ρωσία τώρα παρεμβαίνει στρατιωτικά και οι φωνές των Ευρωπαίων που μιλούν για σεβασμό των συνόρων της Γεωργίας ακούγονται γελοίες. Οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν, τα σύνορα μεταβάλλονται κατά τη θέληση των ισχυρών και οι λαοί γίνονται για ακόμα μια φορά πιόνια σε ένα νέο ψυχροπολεμικό παιχνίδι. Αποτέλεσμα: Μέχρι στιγμής 1400 νεκροί σε μια περιοχή με πληθυσμό μόλις 70.000 κατοίκων. Ένας νέος πόλεμος γεννήθηκε...











"Στον πόλεμο βρίσκεις πάντα ανθρώπους πρόθυμους να θυσιάσουν τις ζωές των άλλων" Ντόναλντ Τράμπο στο "Ο Τζώνυ πήρε το όπλο του"

BURN MOTHERFUCKER, BURN...

Επιτέλους κάτι φαίνεται να κινείται στο θέμα της καύσης των νεκρών. Καιρός ήταν γιατί κάποιοι που δεν προσδοκάμε ανάσταση νεκρών τη δευτέρα παρουσία καλό είναι να έχουμε εναλλακτικές!

Χωρίς πλάκα υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα σχετικά με το δικαίωμα να καθορίζει κάποιος το τι θα απογίνει η σωρός του σε αυτή τη χώρα. Η εκκλησία με τις βαθιές δημοκρατικές πεποιθήσεις που έχει, "πάγωσε" αυτό το θέμα για πάρα πολλά χρόνια, θεωρώντας δικαίωμά της να συντηρεί το μονοπώλιο στην ταφή, ακόμα και για τους ανθρώπους άλλων θρησκειών. Αν κάτι θεωρώ ιερό είναι η επιθυμία ενός νεκρού και αυτό όχι για κανένα μεταφυσικό λόγο, αλλά γιατί πολύ απλά ο νεκρός δεν μπορεί ο ίδιος να την εκπληρώσει. Οπότε το να στερείς από κάποιον το δικαίωμα να έχει κάποιο λόγο στην κατάληξη του σώματός του είναι αν μη τι άλλο ανήθικο.

Ιστορικά η καύση των νεκρών είναι μια πρακτική που πολλοί λαοί εφαρμόζουν από τα βάθη των αιώνων. Στην αρχαία Ελλάδα κατά καιρούς εφαρμόζονταν και η ταφή και η καύση. Ο χριστιανισμός διατήρησε την ταφή, χωρίς όμως αυτό να είναι δόγμα, αλλά πιο πολύ έθιμο. Στη νεώτερη εποχή το θέμα τέθηκε σε συζήτηση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες εκ των οποίων πρώτες προχώρησαν σε νομοθετικές ρυθμίσεις η Γαλλία το 1789 και η Μεγάλη Βρετανία το 1884. Στην Ελλάδα η αποτέφρωση συζητήθηκε σοβαρά πρώτη φορά το 1987 όταν ο Δήμαρχος της Αθήνας Μ. Έβερτ έστειλε σχετική επιστολή στην Ιερά Σύνοδο. Το πρόβλημα τότε αντιμετωπίσθηκε πιο πολύ ως χωροταξικό παρά ως ανθρωπιστικό. Το 2006 με την ψήφιση του νόμου 3448/2006, άρθ. 35 η αποτέφρωση επιτράπηκε τουλάχιστον στα χαρτιά μέχρι που χθες κατατέθηκε στο Σ.τ.Ε. σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που θα αποτελέσει το νομικό πλαίσιο ώστε η καύση των νεκρών να γίνει πραγματικότητα.

Προσωπικά, η αποτέφρωση πάντα μου φαινόταν πιο ελκυστική από την ταφή. Ως άθεος δεν περιμένω να ξαναπερπατήσω στη γη ως ζόμπι και η ιδέα της αποσύνθεσης μέσα στην υγρασία και τα σκουλήκια δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Ενώ η αποτέφρωση όπως και να το κάνουμε είναι πιο ποιητική. Γίνεσαι καπνός, σκορπάς στον άνεμο, πχ πάνω από το Αιγαίο, ή στην χειρότερη η τεφροδόχος σου γίνεται ένα συμπαθέστατο μπιμπελό πάνω στο τζάκι των παιδιών σου. Πολιτισμένα πράγματα. Λοιπόν το αποφάσισα. Και αν εσείς το σκέφτεστε ακόμα σας προτείνω να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της Επιτροπής για την θεσμοθέτηση του Δικαιώματος της Αποτέφρωσης των νεκρών στην Ελλάδα, η οποία έχει πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το θέμα.

Και τέλος επειδή:

1. η μέρα εκείνη που θα μας απασχολήσει προσωπικά το θέμα ελπίζουμε να αργήσει
2. δεν έχει απαντηθεί το φιλοσοφικό ερώτημα αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο
3. είμαστε ακόμα ζωντανοί σαν ροκ συγκρότημα
4. είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού και πρέπει να το... κάψουμε

αφιερωμένο σε όλους το τραγουδάκι του τίτλου:

Bloodhound Gang - The Roof is on Fire
Ανέβηκε απÏ� Dan_of_the_Land

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ...

Ζόρικο το καλοκαίρι. Όσο πήζουμε (αλλά ελπίζουμε) αυτό κυλάει ερήμην μας. Υπομονή και θα βρούμε... κάποιο τρόπο να την παλέψουμε! Τα καλύτερα έρχονται. Καλή δύναμη σε όλους!

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

Some call it tampee
Some call it the weed
Some call it Marijuana
Some of them call it Ganja

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

Singer smoke it
And players of instruments too
Legalize it, yeah, yeah
That's the best thing you can do
Doctors smoke it
Nurses smoke it
Judges smoke it
Even the lawyers too

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

It's good for the flu
It's good for asthma
Good for tuberculosis
Even umara composis

Legalize it - don't criticize it
Legalize it and i will advertise it

Bird eat it
And they leave it
Fowls eat it
Goats love to play with it

FIGHT FIRE WITH FIRE

Την τετάρτη που μας πέρασε μια ακόμα φωτιά ξέσπασε στον Υμηττό στο ύψος των Γλυκών Νερών, μια από τις πολλές θα μου πείτε, αλλά λόγω της αγάπης που έχω για το συγκεκριμένο βουνό, θα αναφερθώ σε αυτή. Ο Υμηττός έχει ένα χαρακτηριστικό. Με την ανάπτυξη που σημειώθηκε στα μεσόγεια λόγω των μεγάλων έργων (Αεροδρόμιο, Αττική Οδός, Προαστειακός) βρέθηκε να είναι ένα βουνό περικυκλωμένο από την πόλη. Κάποτε τα βουνά περικύκλωναν την Αθήνα και ο όρος "Λεκανοπέδιο Αττικής" ήταν δόκιμος. Τώρα οι καιροί άλλαξαν, οι πόλεις μεγάλωσαν και τα βουνά πιάστηκαν εξ απίνης και περικυκλώθηκαν από τον εχθρό (εμείς είμαστε αυτός). Τώρα βέβαια, αφού οι πόλεις μεγαλώνουν και γιγαντώνονται δεν είναι καλό να υπάρχουν τέτοιοι δασωμένοι ορεινοί όγκοι στο εσωτερικό τους που θα προσφέρουν μια ισορροπία στις επερχόμενες κλιματολογικές αλλαγές που η ανθρώπινη δραστηριότητα θα επιφέρει; Κανονικά ναι, αλλά η ανθρώπινη δραστηριότητα σημαίνει και διακίνηση χρήματος, που σημαίνει απληστία, που σημαίνει επέκταση, που σημαίνει real estate. Γιατί να μην δημιουργηθούν ωραία οικόπεδα στους πρόποδες του Υμηττού (για αρχή, μετά πάμε και παραπάνω) με ωραία θέα, δίπλα στην Αττική Οδό, πολύ κοντά στο κέντρο; Αφού οι παραπληγικοί μηχανισμοί του κράτους και η αυτιστική συνείδηση των πολιτών του αφήνουν περιθώρια για τέτοιες "επενδύσεις". Η εκκλησία πως επιδιώκει την ανέγερση συνοδικού κέντρου στον Καρέα σε περιοχή που συμπτωματικά κάηκε πέρσι; Άυριο ακόμα περισσότεροι θα επιδιώξουν αποχαρακτηρισμούς, νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, εντάξεις στο σχέδιο. "Έλα μωρέ τι δασικό, κάποτε είχε δάσος αλλά κάηκε."

Κατεβαίνοντας από τη Λεωφόρο Κατεχάκη την πρώτη είσοδο του Βύρωνα, στον τοίχο του νεκροταφίου διακρίνεται ένα σύνθημα από τις περσινές πυρκαϊές.

ΑΝ ΚΑΨΕΤΕ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΘΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ακραίο; Ίσως ναι. Ίσως όμως σε μερικά χρόνια να μην έχουμε επιλογή. Οι συνέπειες της μαζικής οικολογικής καταστροφής να είναι τέτοιες που να αναγκαστούμε να ξεθεμελιώσουμε τις πόλεις μας (μαζί με την ηλιθιότητα των κατοίκων τους) για να τις ξαναχτίσουμε όπως θα έπρεπε να ήταν εξαρχής. Κουραστικό; Επώδεινο; Ανέφικτό; Ναι, όπως όλες οι επαναστάσεις!

Και για κλείσιμο ένα απόσπασμα από τον "Καιρό" της Ελευθεροτυπίας, ως επιχείρημα για την παραπάνω ακραία άποψη:

Όσοι έχουν την ατυχία να μένουν στο λεκανοπέδιο της Αττικής θα διαπίστωσαν με ανακούφιση, ότι ο βοριάς ήρθε κανονικά στο ραντεβού του με τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού. Οι πιο παρατηρητικοί θα διαπίστωσαν με ανησυχία, ότι για πρώτη φορά στη ζωή τους ο βοριάς, αντί να είναι δροσερός είναι ζεστός. Η γη, πάνω από την οποία περνάει είναι καυτή και τον ζεσταίνει. Είναι η ίδια γη, που τον διατηρούσε δροσερό στο ταξίδι του προς το λεκανοπέδιο. Η γη του δάσους της Πάρνηθας, που κάηκε. Δεν κάνει ζέστη λοιπόν. Κάνει ηλιθιότητα και εγκληματικότητα. Οι οποίες όχι μόνο παραμένουν ες αεί ατιμώρητες, αλλά αναπαράγονται και συνεχίζουν και φέτος το έργο τους. Αδιάφοροι και ανίκανοι τοπικοί άρχοντες, αδιάφοροι και επιρρεπείς στο τσιμέντωμα πολίτες, διαπλεκόμενα δημοτικά συμβούλια, πρόθυμοι εμπρηστές, που δε θα στηθούν ποτέ στην αγχόνη και ένας υδροκέφαλος κεντρικός μηχανισμός χωρίς παιδεία, χωρίς φαντασία, χωρίς συνέχεια. Ευτυχώς, η φωτιά δεν απειλεί κατοικημένη περιοχή. Ηλίθιοι.

Και μια ινδιάνικη παροιμία:

"Only after the last tree has been cut down.
Only after the last river has been poisoned.
Only after the last fish has been caught.
Only then will you find that money cannot be eaten."

JUST ANOTHER SONG...

....απλά για να φύγει το προηγούμενο ποστ από την αρχική σελίδα!

Αφιερωμένο σε όσους είχαν μια ακόμα βαρετή μέρα...

SYSTEM OF A DOWN - "Lonely Day"

Such a lonely day
And it's mine
The most loneliest day of my life

Such a lonely day
Should be banned
It's a day that I can't stand

The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life

Such a lonely day
Shouldn't exist
It's a day that I'll never miss
Such a lonely day
And it's mine
The most loneliest day of my life

And if you go, I wanna go with you
And if you die, I wanna die with you

Take your hand and walk away

The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life
Life

Such a lonely day
And it's mine
It's a day that I'm glad I survived

10+1

Αποδεχόμενος πρόσκληση του φίλου λωτοφάγου θα παίξω το γνωστό παιχνιδάκι με τις 10+1 άχρηστες πληροφορίες που σε στυλ "to know us better" θα σας αποκαλύψω για την αφεντιά μου. Δεν προσκαλώ κανέναν να κάνει το ίδιο, ελπίζοντας η κατάρα να σταματήσει σε μένα! Πάντως, παρά την γκρίνια μου, μου ψιλοαρέσουν τα παιχνίδια οπότε σύντομα θα παίξω και το άλλο με τις τέσσερεις ιστορίας που η μια είναι αληθινή και που ανακάλυψα στο ιστολόγιο του φίλου blogouli. Πάμε λοιπόν:

1. Το sergios (Σέργιος) δεν είναι nick, αλλά πρόκειται για το πραγματικό μου όνομα.

2. Είμαι παιδί χωρισμένων γονιών και ιχθύς οπότε ότι μπορούσε να πάει στραβά σε επίπεδο ψυχολογικών προβλημάτων πήγε.

3. Μένω σχεδόν όλη μου τη ζωή στο Παγκράτι (το οποίο θεωρώ το φυσικό μου βιότοπο)οπότε το μποτιλιάρισμα, οι γεμάτοι κάδοι, η κίνηση και το νέφος μου φαίνονται μια φυσιολογική κατάσταση (κάτι αντίστοιχο με το βάτραχο και το βάλτο).

4. Αποφοίτησα από τη Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών του ΕΜΠ, επάγγελμα το οποίο και εξασκώ, ενώ από το Σεπτέμβρη ξεκινάω μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

5. Αυτή την περίοδο είμαι και συμβασιούχος του ευρύτερου δημοσίου τομέα και μπορώ να σας βεβαιώσω πως το Δημόσιο από μέσα είναι τόσο χάλια όσο φαίνεται κι από έξω.

6. Στα 26 μου αποφάσισα να αφήσω μακρυά μαλλιά και να βάλλω σκουλαρίκι ενώ στα φοιτητικά μου χρόνια κουρευόμουν σαν πεζονάυτης. Παράλογο; Δεν απαντά.

7. Δεν έκανα ταξίδια μακρυνά... Εξωτερικό έχω πάει μόνο μια φορά (στη Βενετία από όπου και η φωτο του προφίλ μου) αλλά λόγω δουλειάς έχω πάει σε αρκετά μέρη της χώρας μας και μπορώ να πω με σιγουριά πως μια ζωή δε φτάνει για να τη γνωρίσει κανείς όλη.

8. Σε κάποιες φοιτητικές εκλογές είχα φιλική συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο των Αγωνιστικών Κινήσεων (παράταξη που υποστηρίζεται από το ΚΚΕ-ΜΛ). Γενικά πάντως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν με αντιπροσωπεύει.

9. Η καλή μου είναι αρχαιολόγος - συμβασιούχος του ΥΠΠΟ και γνωρίζω από πρώτο χέρι πως οι εργασιακές συνθήκες των συμβασιούχων αρχαιολόγων είναι δυσκολότερες από ότι αντιμετώπισαν ποτέ ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Λάρα Κροφτ μαζί.

10. Λατρέυω τις χελώνες. (άσχετο)

10+1. Αυτή τη στιγμή μαγειρεύω ταυτόχρονα γιατί εκτός από blogger είμαι και πολύ προκομένος!

DASVIDANJA

«Όλα όσα γνωρίζω με βεβαιότητα για την ηθική και τις υποχρεώσεις τα οφείλω στο ποδόσφαιρο»

Αλμπέρ Καμύ (Γάλλος συγγραφέας, φιλόσοφος και τερματοφύλακας)

Αν κάτι έπρεπε να γνωρίζουμε εμείς για το ποδόσφαιρο είναι πως δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Και πως δεν μπορείς πάντα να κερδίζεις τους καλύτερους. Το 2004, επιτυγχάνοντας μέγιστη απόδοση και με άπειρη τύχη και με το σύμπαν να συνομωτεί σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου, η εθνική Ελλάδας κατάφερε το αδιανόητο. Όμως what goes around comes around και έτσι 4 χρόνια μετά το όνειρο τελείωνει και προσγειωνόμαστε απότομα στην πραγματικότητα. Έγινε καλύτερο το ελληνικό ποδόσφαιρο από το 2004 και μετά; Μάλλον όχι. Έγινε καλύτερη η νοοτροπία μας πάνω σε θέματα αθλητισμού και πρωταθλητισμού; Σίγουρα όχι. Τι μας άφησε τελικά το 2004;
Αναμνήσεις από ένα όνειρο που για μια φορά έγινε πραγματικότητα.
Και τη βεβαιότητα πως τίποτα ποτέ πια δεν θα είναι αδύνατο.